InterviewZorg

Verpleegkundige Mark van de Weijer: ‘Wat we nu aan het doen zijn heb ik nog nooit meegemaakt’

Verpleegkundige Mark van de Weijer maakt zich klaar voor de grote toestroom van patiënten vanwege het coronavirus. "Dit heb ik nog nooit meegemaakt."Beeld Laurens Eggen

Mark van de Weijer (51) werkt op de spoedeisende hulp van ziekenhuis VieCuri in Venlo. Hij houdt zijn hart vast voor wat er deze week gaat komen. ‘We zijn de afdeling als een gek aan het ombouwen.’

“We moeten deze week Italiaanse praktijken in Nederland zien te voorkomen. Daar beslissen verpleegkundigen over wie blijft leven en wie doodgaat. Hier gelukkig nog niet.”

Aan het woord is verpleegkundige en teamleider Mark van de Weijer (51). Via de telefoon, want dat is zonder besmettingsgevaar. Na het interview begint vrijdag zijn twaalfde dienst op rij. Halverwege het gesprek kijkt de verpleegkundige even op zijn scherm. Twee patiënten die vermoedelijk besmet zijn met corona zijn binnengekomen. Nog twee zijn er onderweg.

“Het is alle hens aan dek. Mensen draaien extra en langere diensten ter voorbereiding op de hoos van patiënten die we komende week verwachten. Ons ziekenhuis zit tussen twee vuren, iets naar het westen bevindt zich de ergste brandhaard van dit virus: Oost-Brabant. En ten zuiden van ons Limburg, waar de ziekenhuizen ook vol liggen. Het VieCuri ligt behoorlijk vol en we houden rekening met een forse toename van patiënten. Misschien wel meer dan we aankunnen.”

Verdubbelde capaciteit

“Ik ben normaal teamleider op de afdeling acute opname. Vanwege de uitbraak van het coronavirus draai ik sinds afgelopen week mee op de spoedeisende hulp. Teamleider zijn betekent deels coördineren en ook gewoon patiënten zien. Sinds dinsdag zijn we de afdeling als een gek aan het ombouwen. Onze capaciteit is verdubbeld van 12 naar 24 bedden. Op de intensive care hetzelfde verhaal. En daar moet ook nog plek zijn voor iemand die op een zebrapad omver wordt gereden.”

De spoedeisende hulp is veelzijdig: van kinderen die van een schommel vallen tot een oudere met een hersenbloeding. Nu is de afdeling teruggebracht tot een schone en een vieze kant. “Komt er een gebroken pols binnen? Snel naar schoon. Een hersenbloeding of ontstoken blinde darm? Schoon.

Bij alle longontstekingen gaan we ervan uit dat het Covid-19 is: vieze kant. Hoesten en benauwd? Vies. Mensen mogen elkaar absoluut niet besmetten, dus iedereen ligt op eenpersoonskamers. Gelukkig is het aantal patiënten met sportblessures of uitgaansproblematiek gereduceerd tot nagenoeg nul.”

Rood is levensbedreigend

Patiënten die binnenkomen krijgen een kleurcode, een selectieproces dat triage wordt genoemd. Een verstuikte vinger is groen: dat kan wachten. Geel wacht maximaal een uur. Oranje is bijvoorbeeld benauwdheid en blauwe lippen, zoals bij Covid-19. “Die moet binnen tien minuten worden gezien. Rood is levensbedreigend. Dan staat er al een team klaar voor reanimatie en om de zorg over te nemen.”

Coronabesmettingen met code rood heeft Van de Weijer nog niet meegemaakt. “Ik vraag me af of we die mensen gezien de capaciteit straks kunnen helpen.”

Van de Weijer heeft nog nooit besloten over leven en dood. “Gelukkig niet. En voor zover ik weet mijn collega-verpleegkundigen en artsen ook niet. Geloof me: deze crisis heeft een behoorlijke impact op al het medische personeel. Als leidinggevende ben ik me daar extra van bewust. Er is al contact met onze medisch psychologen om nu en straks, als dit achter de rug is, ondersteuning te verlenen. Daar is nu al behoefte aan.”

Behoorlijke calamiteiten

“Ik werk inmiddels 29 jaar in dit ziekenhuis. Ik heb twee keer meegemaakt dat het ziekenhuis letterlijk onder water stond, in 1993 en 1995 omdat de Maas buiten zijn oevers trad. Dat waren behoorlijke calamiteiten. Maar wat we nu aan het doen zijn heb ik nog nooit meegemaakt. Dit is pas het begin. Wanneer het einde komt, dat weet niemand.

“De ontwikkeling van het virus is heel heftig. Twee weken terug zag ik een griepje waar we flink ziek van konden worden. Ik had zo mijn twijfels bij de gezondheidszorg in sommige andere landen. Ik onderschatte het virus. Nu is de ernst ervan heel duidelijk. Ik vind dat de regering het goed oppakt.

“Of iedereen in die veilige stand zit? Ik weet het niet. Mijn oudste dochter wilde dit weekend nog winkelen met vriendinnen. Ik zei: dat moet je niet doen. Gelukkig hebben de winkels zelf besloten om dicht te gaan. Niet iedereen weet hoe erg het is omdat niet iedereen van dichtbij zieke mensen heeft gezien, of iemand aan corona is kwijtgeraakt.”

Het interview is bijna verstreken. Van de Weijer schraapt zijn keel, niet voor het eerst dit telefoongesprek. “Ik blijf hoesten, en ik ben hier niet de enige. Hoesten betekent in Nederland thuisblijven, maar wij moeten in het ziekenhuis blijven werken. Weliswaar met bescherming, maar niemand wordt getest. Dat is heel krom en zorgt voor ongerustheid onder het personeel. De intensiteit per patiënt is gigantisch, de druk is enorm. Ik zie mensen ziek worden, maar weet niet of het corona is. Dat zijn mijn mensen, voor wie ik me verantwoordelijk voel.”

Lees ook:

Wat dit coronavirus zo bijzonder maakt

De ziekte die door het nieuwe coronavirus wordt veroorzaakt, lijkt op griep. Maar subtiele verschillen in het virus kunnen grote gevolgen hebben. ‘We hebben deze ziekte nog lang niet in ­de vingers.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden