Sharita Horyon: ‘Corona is net asbest. Je ziet het niet, maar het kan je vanbinnen doodziek maken’.

InterviewLong covid

Sharita (53) is een jaar na covid nog stééds ziek: ‘Corona vreet mij beetje bij beetje op’

Sharita Horyon: ‘Corona is net asbest. Je ziet het niet, maar het kan je vanbinnen doodziek maken’.Beeld Koen Verheijden

Het is een eerste stap naar erkenning van patiënten met langdurige klachten: het RIVM gaat onderzoek doen naar long covid. Sharita Horyon is opgelucht. Een jaar na haar besmetting is ze nog lang niet de oude.

Toen haar kinderen laatst naar school moesten, zei Sharita Horyon (53): “Pak jullie tassen, jullie moeten naar de kermis.” En toen de klok laatst een uur vooruit ging, had ze het steeds over de ‘vaatwasser’ die verzet moest worden. Sinds ze corona heeft gehad, heeft de vergeetachtigheid haar niet meer verlaten.

Het zijn de kleine dingen waaraan je merkt dat Horyon nog lang niet de oude is. Neem haar uiterlijk. Nu zit ze met mooi geföhnd haar op kantoor − ze moet zo op de foto voor dit interview − maar meestal gaat ze in een slobbertrui naar de zaak. Ze is gewoon te moe om zich op te doffen.

Samen met haar man Jan runt ze een bedrijf in asbestsanering. Voordat ze geveld werd door corona, werkte ze zo’n zeventig à tachtig uur per week. Als kei in multitasken kon ze dat prima combineren met de zorg voor haar kinderen en de mantelzorg voor haar vader. Nu werkt ze alleen ’s morgens en dan zijn haar ogen zo zwaar dat ze moet gaan liggen.

Menstruele bloedingen in de menopauze

Sharita Horyon is een van de vele coronapatiënten met langdurige klachten. Eenmaal covid-vrij kreeg ze haaruitval, menstruele bloedingen terwijl ze al in de menopauze was, migraine, en nog een hele trits klachten. Met haar pup kan ze nog maar een klein stukje lopen.

Het Rijksinstituut voor Volksgezondheid & Milieu (RIVM) kondigde vrijdag op zijn website aan eind deze maand te starten met een onderzoek naar wat inmiddels internationaal ‘long covid’ genoemd wordt, langdurige klachten na zowel een ernstig als mild verloop van corona. Naar schatting krijgt een op de vijf coronapatiënten hiermee te maken.

Veel mensen met langdurige klachten voelen zich niet serieus genomen, ook niet door werkgevers, die soms denken dat de ‘vage klachten’ tussen de oren zitten, blijkt uit berichten in een Facebookgroep (20.000 leden) waar zij hun verhalen delen. De beheerder schreef vrijdag als reactie op het nieuws: ‘We worden niet vergeten’.

Vergoeding door zorgverzekeraars

Ook Horyon is opgelucht dat er een onderzoek komt. Langdurige corona dreigde te verdwijnen in de hoek niet-erkende ziekten zoals het chronisch vermoeidheidssyndroom, zegt zij. Erkenning opent ook de weg naar vergoeding van behandelingen door zorgverzekeraars. Nu is die vergoeding niet voor iedereen vanzelfsprekend.

Hoe duidelijker en aantoonbaarder het verband van de klachten met corona, hoe groter de kans dat behandelingen vergoed worden, denkt Horyon. Haar longcapaciteit is nu nog steeds meetbaar niet goed. Daarom krijgt zij een revalidatieprogramma, dat binnenkort start in het Eindhovense Catharina Ziekenhuis, wel vergoed.

Hallucinaties

Het begon allemaal met een droog kuchje, een jaar geleden. Een week later kon Sharita Horyon niet meer op haar benen staan. Haar koorts liep op tot 42 graden. Ze wilde alleen maar slapen, slapen, slapen. Ze hallucineerde. Een slang lag aan haar voetbed te sissen, bloedspetters sloegen tegen haar slaapkamermuur.

Haar bekroop het gevoel dat ze dit niet zou overleven.

Vlak voordat ze in het ziekenhuis werd opgenomen kwam de notaris nog vanuit Rotterdam naar Eindhoven gescheurd om haar testament te wijzigen. Dat lag al sinds 2008 in een la en was aan een update toe. Toen ze op een brancard het huis uit werd gedragen, zei ze tegen haar kinderen, die onder de kapstok stonden: “Doe goed je best op school”. Ze dacht dat ze ze nooit meer zou zien.

Van top tot teen ingepakt

Maar ze kroop door het oog van de naald. Na twee weken mocht ze naar huis, waar ze nog vier weken in quarantaine verbleef. Jan verzorgde haar, gehuld in dezelfde outfit als zijn werknemers dragen tijdens de asbestsanering: van top tot teen ingepakt. Na zeven weken ging het iets beter en begon Horyon langzaam aan haar herstel: oefenen met lopen met de rollator, zichzelf weer leren schrijven. “Corona is net asbest”, zegt ze, “je ziet het niet, maar het kan je vanbinnen doodziek maken.”

Een jaar later wil ze niets liever dan de oude, efficiënte Sharita weer worden, met haar mooie mantelpakjes en lippenstift, in plaats van de van-de-hak-op-de-tak-pratende dame die altijd maar moe is en hoofdpijn heeft. “Ik merk dat ik bang ben”, zegt ze, “voor wat het virus nog meer met mij zal doen. Het vreet mij beetje bij beetje van binnen op.”

Maar moedeloos worden zit niet in haar aard, vertelt ze. Wat haar enorm hielp, was dat ze onlangs genomineerd werd voor de Eindhoven Business Award. “Is dit geen vergissing?”, vroeg ze aan de telefoon. “Ik ben al het hele jaar doodziek.” “Juist daarom nomineren we jou”, klonk het aan de andere kant van de lijn. “Want jij komt er wel.”

Lees ook:

Ook na milde Covid houden mensen lang klachten: Van de hond uitlaten moeten ze een dag bijkomen

Dat Covid-19 toch anders is dan een griep, merken uitgeziekte patiënten als zij hun leven weer willen oppakken. Ook patiënten die thuis uitzieken, zijn soms nog maandenlang aangedaan. Onder meer door psychische problemen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden