null Beeld

Koers houdenTrea van Vliet

Mijn vader zoekt een blonde vriendin die goed kan orgel spelen

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is en die nog rijk denkt te worden met boten bouwen?

Trea van Vliet

Mijn vader ligt te slapen. Mijn hondje Guus ligt op zijn voeteneind ernstig naar hem te kijken en ik zit aan mijn vaders bureau en blader door de papieren die daar liggen; lange lijsten voor zijn botenprojecten.

Het gaat niet goed met mijn vader. Telkens zakt hij vanuit het niets helemaal in elkaar en is dan voor kortere of langere tijd helemaal out, zo ook nu.

De laatste weken hebben mijn vader en ik een paar keer gebotst.

Hij wilde dat ik zou bellen met de scheepswerven die maar niet reageren op al zijn e-mails. En was boos dat ik dat niet deed. “Het is maar één telefoontje”, mokte hij dan. En: “Je brengt me toch ook naar Beter Horen? Dat kost veel meer tijd.”

Dat zijn problemen met zijn hoorapparaat reëel zijn, in tegenstelling tot zijn botenplannen, kan ik hem niet zeggen. Evenmin dat het niet goed is om zijn gekte te faciliteren, voor hem niet en voor mij niet. Dat zou hij allemaal niet snappen, dus ik ben gewoon de spelbederver.

Ik vond het lastig, maar ik hield stand.

Behoorlijk verwend, vond mijn vader

Toen ik vandaag binnenkwam, kon mijn vader niet kauwen en slikken, had hij blauwe handen en geen kracht in armen en benen. Zo lag hij in bed, moeizaam te mompelen dat we een treinkaartje naar Dordrecht moesten regelen zodat hij zelf naar de betreffende scheepswerf toe kon gaan.

Dus met amper nog kracht en energie ligt hij nog steeds die ellendige boten te regelen… Gekmakend, en om verdrietig van te worden.

Ik blader door zijn aantekeningen en stuit op de menulijsten voor zijn cruiseschepen. Toetje op maandagavonden: een sinaasappel.

Ik moet er weer om glimlachen en herinner me het gesprek dat we hier over hadden. Ik had gezegd dat de mensen het niet meer doen voor een sinaasappel en mijn vader had geantwoord dat dat behoorlijk verwend was van de mensen. Waar hij natuurlijk helemaal gelijk in had.

Goeie criteria pap

Ik loop even naar de wc en als ik terugkom is mijn vader wakker en wil hij uit bed. Ik haal de begeleider en samen helpen we hem overeind. Zo snel als hij in kan zakken, kan hij soms ook weer herstellen en dat lijkt vandaag het geval: als hij zit, deelt hij mee dat hij een vriendin gaat zoeken.

“Goed plan pap, aan welke criteria moet ze voldoen?”, vraag ik terwijl ik zijn pantoffels aan zijn voeten hang.

“Ze moet blond zijn en goed kunnen orgelspelen”, antwoordt mijn vader.

Ik giechel. “Goeie criteria pap”, zeg ik.

Mijn vader voegt eraan toe dat ik ook nog even dat treinkaartje voor hem moet regelen. Zucht. “Dat doet die vriendin wel”, zegt de begeleider.

Maar ik denk niet dat we er zo gemakkelijk vanaf komen.

Journalist en schrijfster Trea van Vliet schrijft over haar vader, die verblijft in een woonvorm voor psychiatrisch patiënten in Zeeland.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden