Beeld Trouw

Column Trea van Vliet

Mijn vader voelt zich mottig, een goed teken

Hij is weer op hoor’, zegt de begeleidster als ik de woongroep van mijn vader binnenkom. Ik ben zo opgelucht dat de tranen in mijn ogen springen.

De afgelopen weken was ik aan het klussen in mijn nieuwe huis. Voortaan woon ik niet bijna drie uur rijden bij mijn vader vandaan maar kan ik er binnen tien minuten zijn. Dat leek me fijn voor als het slecht met hem zou gaan. Dat ik daar meteen mee te maken zou krijgen, daar had ik niet op gerekend. Al deze weken lag hij ijlend op bed in dat kamertje van hem, onder de Feyenoordvlag die aan de muur hangt. Psychotisch, bang, een gat in zijn hoofd na een valpartij en met een enorme koorts waarvan niemand wist waar die nou weer vandaan kwam.

Tussen het klussen door ging ik steeds bij hem kijken, bang dat mijn vader begraven het eerste was wat ik hier in Zeeland moest gaan doen. Dat mijn vader nu weer op is, uit bed, is bijna revolutionair.

Ik loop naar de kamer van mijn vader en zie hem daar achter zijn bureautje zitten.

Zoeken naar woorden

URBAN staat er met grote zwarte letters op het groene shirt dat hij aan heeft. Een shirt dat ik niet ken en dat waarschijnlijk van een medebewoner is.

Verdwaasd kijkt mijn vader op, het duurt even voor hij me herkent.

‘Dag meisje’, zegt hij dan.

‘Hoi pap, hoe is het met je?’

Ik kniel naast hem neer en aai over zijn kromme rug.

Mijn vader zoekt naar woorden.

‘Ik voel me mottig’, zegt hij dan, met een vies gezicht. Hij vraagt wanneer ik ga verhuizen en als ik zeg dat ik er al woon, vraagt hij verbaasd waar we dan zitten in het jaar.

Zes weken zijn zomaar aan hem voorbijgegaan.

Ik vraag of hij iets wil drinken.

Rake formuleringen

Hij wil koffie, en ik ga die halen in de gemeenschappelijke woonkamer waar ik aan de begeleidster vertel dat mijn vader zich mottig voelt. Ze lacht, want ze weet wat ik ook weet: als mijn vader zijn rake formuleringen weer van stal haalt, kunnen we gerust zijn.

Als ik even later de koffie binnenbreng, zit mijn vader over zijn iPad gebogen.

‘Moet je gelijk alweer aan het werk pap?’ vraag ik.

‘Me dunkt dat ik de business wel een beetje gaande moet houden’, mompelt hij.

Ik zet de koffie naast hem neer en blijf nog even bij hem. Al snel is hij moe en wil hij weer gaan slapen, en ik help hem in bed.

Als ik zijn bril aanpak en op zijn nachtkastje leg, vraagt mijn vader wanneer hij bij me in kan trekken.

‘Daar hebben we het nog wel over pap,’ antwoord ik, en kus hem welterusten.

Journalist en schrijfster Trea van Vliet schrijft de komende weken op deze plek weer over haar vader, die verblijft in een woonvorm voor psychiatrisch patiënten in Zeeland. Eerdere afleveringen vind u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden