ColumnTrea van Vliet

Mijn vader is ‘die hele accordeon goed zat’

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is en die nog rijk denkt te worden door boten te bouwen?

Goed, waar waren we gebleven?

Mijn vader werd afgelopen voorjaar opgesloten in zijn psychiatrische instelling, voor zijn eigen bestwil. Hij raakte in een wekenlange psychose en ik mocht niet bij hem door het bezoekverbod, ook weer voor zijn eigen bestwil. Toen bezoekverbod en psychoses weer achter de rug waren, konden we weer opgelucht ademhalen. Dacht ik, want we zijn nu een half jaar verder en ik zie dat mijn vader nog steeds niet hersteld is. Zijn armen en benen zijn zwakker geworden, maar erger is dat ik zie dat mijn vader geen plezier meer in de dingen heeft.

Vandaag ben ik bij hem op zijn kamer. Als altijd lig ik op zijn bed en zit mijn vader in zijn tv-stoel in de hoek. We praten wat. Mijn vader sukkelt af en toe in slaap. Wordt weer wakker en deelt dan mee dat hij ‘die hele accordeon goed zat is’.

Ik kijk om me heen, accordeon? “Heb je veel accordeonmuziek geluisterd pap?” “Nee, de krant gaat er maar over door”, antwoordt hij. Ah, nu weet ik wat hij bedoelt. Corona, natuurlijk.

Het is tegen dovemansoren

Sinds Kerst zit mijn vader opnieuw opgesloten, wegens oplopende besmettingen in Zeeland mogen hij en zijn huisgenoten de deur niet meer uit. Ik mag gelukkig nog wel bij hem op bezoek, maar trok toch aan de bel bij de managers. Als ik bij mijn vader op zijn kamer mag zijn, dan kan hij toch ook gewoon bij mij thuis een kop koffie doen? Exact dezelfde omstandigheden, maar met het cruciale verschil van een beetje vrijheid. We hebben immers gezien wat opgesloten zitten met mijn vader heeft gedaan. Maar het is tegen dovemansoren, terwijl ik een half jaar lang mails van de instelling kreeg ‘dit nooit meer’, ‘voortaan weer maatwerk’, ‘autonomie’ en ‘kwaliteit van leven’.

Maar opnieuw is aan mijn vader en zijn huisgenoten niets gevraagd. Zijn ze domweg opgesloten en is er niet bij gezegd onder welke omstandigheden ze weer vrij zullen zijn. Hoezo maatwerk, hoezo autonomie, hoezo kwaliteit van leven? Dus ik heb een advocaat gebeld.

Ik ben er niet gerust op

Ik zeg hierover niks tegen mijn vader. En ik houd hem nauwlettend in de gaten. Zijn ogen staan goed, ik zie nog geen psychose naderen, maar ik ben er niet gerust op.

“Waar is mijn rail-away?”, hoor ik mijn vader zeggen. Ik kijk weer om me heen. Ah, zijn rollator. Briljant. Ik rol de rollator naar hem toe.

“Nog veertien dagen”, zegt mijn vader als hij moeizaam overeind komt. “Wat is er dan, pap?” “Dan is er weer een persconferentie.” De persconferenties zijn voor mijn vader een houvast. Hij telt de dagen, want misschien krijgt hij dan wel te horen dat hij weer naar buiten mag.

Ik zeg maar niks, want ik vrees het ergste.

Journalist en schrijfster Trea van Vliet schrijft op deze plek over haar vader, die verblijft in een woonvorm voor psychiatrisch patiënten in Zeeland.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden