Jody Mijts verblijft in revalidatiecentrum Basalt in Den Haag, dat een afdeling heeft voor coronapatiënten.

Coronaherstel

Jody is hersteld van corona, maar nog lang niet de oude

Jody Mijts verblijft in revalidatiecentrum Basalt in Den Haag, dat een afdeling heeft voor coronapatiënten.Beeld Phil Nijhuis

Na twee weken op de intensive care moest coronapatiënt Jody Mijts alles opnieuw leren. En dan is ze nog jong (35) en was ze gezond. Artsen rekenen voor elke dag ic-opname op een maand revalidatie. ‘Ik hoop dat het korter gaat zijn.’

Het is bijna Pasen?! Jody Mijts (35) kan haar oren niet geloven als de arts zegt welke dag het is. Ze is net wakker geworden op de intensive care in Roermond na tien dagen leegte. Die periode voelt als een gapend gat zonder herinneringen. Langzaam komt het besef dat ze in Limburg is, en niet in Den Haag waar ze op 25 maart werd opgenomen met het coronavirus. De tweehonderd kilometer in de ambulance is aan haar voorbij gegaan.

Als ze ontwaakt, is Jody duf en verward door de medicatie. Praten kan ze niet want er zit een zuurstofslang in haar keel. Drie infusen zijn aangesloten op haar arm, ze heeft een katheter en naast haar piept een hartmonitor. Ze krijgt voeding via een sonde. Haar arm is zo zwak dat iets vasthouden niet gaat. Ze heeft tien dagen geslapen maar voelt zich niet uitgerust. Gedroomd heeft ze wel, aan het einde van de lange nacht. “We hebben thuis twee katten en ik droomde dat mijn vriend een derde kat had geadopteerd. Ik weet zelfs nog zijn naam: Moos.”

Nu zit ze op het bed in haar kamertje op vier hoog in revalidatiekliniek Basalt in Den Haag. Het is woensdag 22 april, exact vier weken na haar opname op de intensive care. Via een beeldverbinding op haar laptop vertelt ze hoe het gaat. Jody is weliswaar ontslagen uit het ziekenhuis in Roermond maar mogelijk nog wel Covid-19-positief. En dus is bezoek vrijwel uitgesloten, ook van de journalist. Alleen artsen en therapeuten komen op haar kamer, gestoken in een corona-uitrusting: haarnetje, spatbril, mondkapje, handschoenen en een schort. Voor de fotograaf maakt Basalt bij hoge uitzondering een setje beschermende kleding vrij, voor een uniek portret over revalidatie na corona.

Beeld Phil Nijhuis

Vijf weken eerder wordt Jody ziek. De symptomen passen bij corona, maar het kan net zo goed griep zijn. Haar huisarts schat de kans op griep groter en adviseert thuis te blijven en uit te zieken. Ze is daarvoor in Oostenrijk geweest. Niet in het roemruchte skigebied dat bekend staat als coronabrandhaard, maar in Innsbruck, de hoofdstad van dezelfde regio. Contact met vreemden heeft ze er bewust nauwelijks gehad, vertelt ze. En ze lette op haar hygiëne. Of ze daar achteraf gezien corona heeft opgelopen? “Geen idee, mijn vriend heeft een baan waarbij hij veel mensen ziet dus daar kan het ook vandaan komen. Maar hij is niet ziek geweest en ik wel.”

Na een week gaat ze achteruit en wordt ze benauwd. De huisarts verwijst haar naar de coronapoli in het Hagaziekenhuis in Den Haag. Zelf woont ze in Rijswijk. Nog diezelfde dag ligt ze op de intensive care. De longfoto en coronatest­­ zijn ongenadig. Haar lichaam is een wrak. “Ik voelde me belabberd, kreeg bijna geen adem en voor elk woord had ik een nieuwe hap lucht nodig.”

Er volgt nog één kort gesprek met de arts. Eén dat ze niet snel zal vergeten. “Er bestaat een kans dat je niet meer wakker wordt, zei de arts voordat ik in slaap werd gebracht.”

Terug naar het kamertje in Den Haag, waar Jody het scherm van haar laptop iets verschuift.  Als ze over dat heftige moment vertelt, lacht ze even: “Vooraf dacht ik: ze geven me misschien antibiotica en dan kan ik weer naar huis. Maar ineens lag ik daar, aan de zuurstof. Ik moest afscheid nemen van mijn vriend die daar stond met een mondkapje op zijn hoofd, met in zijn handen mijn kleren en schoenen. Ik was zo ziek dat ik het onderging, achteraf is het maar beter dat ik me niet heel bewust was van die opmerking. De arts zei: wij vinden dit de beste optie in jouw situatie. Ik zei: ‘Oké.’”

Dubbel ziek

Het tweede heftige gesprek heeft Jody in het Laurentius ziekenhuis in Roermond, waarheen ze na vijf dagen op de ic in Den Haag wordt verplaatst. In totaal ligt ze veertien dagen op de intensive care, waarvan tien dagen in kunstmatige coma. Aansluitend verblijft ze nog eens tien dagen op een normale corona-afdeling in Roermond, waar ze herstelt van zowel Covid-19 als de bacteriële infectie die ze heeft opgelopen. Haar vriend mag in al die tijd één keer langskomen, voor het brengen van wat kleren en spullen zoals een laptop en telefoon.

Jody: “Ik werd gewoon dubbel ziek en moest aan de antibiotica, dat was klote. De artsen vertelden me dat ik door het oog van de naald ben gekropen. Hun inschatting is dat het wel een jaar kan duren voor ik weer de oude ben.” Een jaar. Ze kan zich er nog geen voorstelling bij maken. “Of ik daarvoor topfit was? Nou ja, ik liep geen marathons ofzo, maar in Innsbruck hebben we nog 12 kilometer gewandeld door de bergen. Ik had geen andere klachten, zoals astma. Gelukkig maar, want ik weet niet of ik hier dan nog had gezeten.”

Beeld Phil Nijhuis

In het ziekenhuisbed in Roermond beginnen artsen meteen met het herstel: benen optillen, enkels en tenen proberen te bewegen. Er gebeurt in het begin weinig. “Ik was zo zwak. Mijn hoofd zei: pak dit kopje vast, maar het ging niet, en toen liet ik het vallen. Mijn spieren trilden alsof ik een enorme inspanning had geleverd. Langzaam ging het beter. Kon ik weer drinken zonder helemaal onder te zitten en dacht ik: yes, dat is gelukt.”

Voor echte revalidatie moet Jody zo snel mogelijk naar een kliniek. “Een verblijf op de intensive care trekt een enorme wissel op de fysiek van een mens”, zegt Ferrie Harberts, revalidatiearts­­ bij Basalt en de afgelopen acht dagen haar begeleider. “Dat geldt voor alle mensen die lang in het ziekenhuis hebben gelegen, met of zonder corona. Je conditie neemt fors af en spierkracht verdwijnt.”

Om het proces van revalidatie de beste kans op succes te geven, is haast geboden. Harberts: “In het ziekenhuis ligt de nadruk op het medische, op overleven. Revalidatie gaat beter buiten het ziekenhuis, zoals hier in een kliniek.” Daarom hebben de eerste revalidatieklinieken sinds afgelopen week een afdeling waar coronapatiënten die nog klachten hebben of positief testen kunnen beginnen met revalideren. Covid-19-patiënten die klachtenvrij zijn en negatief testen, en dus volgens de huidige wetenschap niet meer besmettelijk zijn, kunnen terecht op de gewone revalidatie-afdeling.

Bij Basalt is in twee weken tijd een etage omgebouwd tot coronapositiefzone. Er zijn verschillende sectoren: groen, oranje en rood. Oranje is voor het omkleden, rood is het gebied waar de twaalf patiënten slapen. Allemaal op een eigen kamer met een sluis. Buiten die kamers is een gezamenlijke fysio, met een trap, hometrainer, brug en apparaten om bijvoorbeeld te oefenen met balanceren.

Wie de gymzaal in de rode sector betreedt, moet helemaal ingepakt zijn. Dus traint Jody Mijts ook in een corona-outfit. Harberts: “Patiënten dragen een coronaset om medewerkers te beschermen. Ik heb ook een kind, een vrouw en een kwetsbare moeder. Fysiotherapie is heel intensief, je raakt elkaar veel aan en de patiënt moet op je kunnen vertrouwen. We hebben er goed over nagedacht en ik ben er stellig van overtuigd dat de rode sector de veiligste plek is waar ik kan zijn.”

Twee keer per dag heeft Jody fysiotherapie. Daarnaast oefent ze veel op haar kamer. Ze gaat met flinke stappen vooruit, vindt ze zelf. Haar artsen zijn het daarmee eens. Ze is al een tijdje klachtenvrij en deze woensdag is een coronatest afgenomen, als die negatief is mag ze voor het weekend nog naar huis. Jody: “Mijn beenspieren waren ontzettend verzwakt. Het begin van de revalidatie was erg spannend want ik was het vertrouwen in mijn lichaam helemaal kwijt. Je benen moeten je hele gewicht dragen, gaat dat nog wel goed? En als je kunt lopen dan vragen ze om de trap op te gaan. En weer af. En dan nog drie keer.”

Ze stelt zichzelf steeds kleine doelen die ze in haar hoofd kan afvinken. Iets van de grond oprapen: check. Alleen naar de wc: gelukt. Op één been balanceren, zelf sokken aantrekken, het bed opmaken, staand douchen: ze kan het weer.

Strijdvaardig

Niet iedereen herstelt zo snel. Jody is een relatief goede patiënt.  Ze is nu al redelijk zelfstandig, vertelt revalidatiearts Harberts. Dat blijkt uit het feit dat ze geïnterviewd kan worden. “De patiënten die bij ons binnenkomen hebben vrijwel allemaal fors ingeleverd op het gebied van conditie en spierkracht en hebben longproblemen. Maar sommigen hebben ook slikstoornissen, zijn ondervoed, hebben cognitieve problemen of geheugenverlies. Mensen die zo verward zijn, kunnen niet met een journalist praten.”

Medisch hersteld zijn is één, maar Covid-19 houdt niet op bij de deur van het ziekenhuis. Naar huis kunnen, werken en je hobby’s uitoefenen zoals voorheen, dat komt pas veel later. Harberts: “We hebben het hier over mensen met een zware vorm van het Post Intensive Care Syndroom (PICS). In Nederland duurt een gemiddelde ic-opname minder dan een week. Maar dit is corona, waarbij de gemiddelde duur van een ic-opname boven de twee weken ligt. Dat is lang. De vuistregel die we normaal hanteren is: reken voor een dag ic-opname een maand revalidatie. Dat is geen wet van Meden en Perzen, want we hebben nog te weinig ervaring met deze patiëntengroep om iets met zekerheid te zeggen. Maar het geeft een beeld.”

‘Het is kut, maar het had erger kunnen zijn’

Eén dag ic is een maand revalideren. Dan is dat jaar, uitgesproken door de arts in Roermond, nog optimistisch, want Jody lag veertien dagen op de intensive care. Ze is strijdvaardig: “Ik ga deze week harder vooruit dan verwacht, ik hoop dat het korter gaat zijn. Ik ben nog jong en bij mij is het glas meestal halfvol: ik wil niet blijven hangen in wat er is gebeurd en wil vooruit kijken. Dat de ziekte zo heftig is, dat heeft mij wel verrast. Het is kut, maar het had erger kunnen zijn.”

Donderdag komt het goede nieuws: de coronatest is negatief. Jody mag naar huis. Ze is sinds vrijdagmiddag weer thuis, precies een maand na haar ic-opname.  Ze keek er vooral naar uit om haar vriend weer te zien. “En frisse lucht. Er mag hier geen raam open zodat mijn coronadampen op mijn kamer blijven. In al die weken heb ik één keer een frisse neus gehaald, vanuit de ambulance hier naar binnen.”

In het dagelijks leven is Jody blogger en deelt ze op haar site ongewoonlekker.com verhalen over drank, reizen en recepten. De sociale media voelen als haar achtertuin en vanuit het ziekenhuis en bij Basalt laat ze aan haar volgers zien hoe het is om te herstellen van Covid-19.

Ze wil mensen niet de les lezen, maar waarschuwt wel. “Toen ik nog heel ziek in bed lag, zag ik op tv de beelden met Pasen: drommen mensen tussen de bollenvelden en in natuurgebieden. Die mensen zijn misschien onvoorzichtig omdat de ziekte in hun omgeving niet is voorgekomen, of omdat ze denken dat het een oudemensenziekte is. Nou ik ben 35, kerngezond en lig nu hier.”

Lees ook:

Daphne’s gevecht begon pas ná de intensive care

Naar schatting tachtig procent van de coronapatiënten die langdurig in het ziekenhuis zijn beademd, lijden straks aan het Post-Intensive-Care-Syndroom (PICS) dat een waaier van ernstige klachten kan opleveren. Daphne Bolman is er na zeven jaar nog niet overheen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden