InterviewUitgestelde operatie

David van Lunteren wil verder met zijn leven, maar het ziekenhuis heeft nog altijd geen plek

Het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht heeft naar eigen zeggen een 'onevenredig' grote toestroom van Covid-patiënten, waardoor de druk op het personeel en de reguliere zorg enorm is. Beeld ANP
Het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht heeft naar eigen zeggen een 'onevenredig' grote toestroom van Covid-patiënten, waardoor de druk op het personeel en de reguliere zorg enorm is.Beeld ANP

David van Lunteren (45) had vorig jaar al een heupoperatie moeten ondergaan. Maar ja, de ziekenhuizen zijn te vol. De Hagenaar wacht. En wacht. En wacht. Nog steeds. ‘In het begin had ik alle begrip. Nu ben ik soms boos.’

Orkun Akinci

Als gescheiden man staat David van Lunteren er alleen voor als zijn dochtertje bij hem is. Best lastig met een versleten heup, zo merkt hij vooral de laatste drie maanden. Het gewricht herinnert hem er elke dag een beetje meer aan dat het echt tijd is voor een ingreep.

“De pijn wordt heviger. Ik kan mijn dochter niet meer uit de hoogslaper tillen. En is ze gevallen, dan moet ik haar niet optillen, maar het vaderinstinct staat dat in de weg. Toen ze gisteren in de speeltuin viel en begon te huilen, liep ik snel naar haar toe om haar te troosten. Alle bewegingen zijn dan plotseling. Een kwartier later begon ik het al te voelen, ’s avonds had ik extra pijnstillers nodig. Ik wilde ze niet, maar het ging niet anders. Zoals wel vaker.”

Saaie dagen thuis

Twee jaar geleden kreeg Van Lunteren voor de eerste keer last van zijn heup. Op het moment dat het niet meer ging en een operatie noodzakelijk werd, hadden de ziekenhuizen geen plek voor hem. Corona had de zorg platgelegd. “Ik kon daar niemand de schuld van geven, in onze moderne tijd hebben we nog nooit zoiets meegemaakt. Afgelopen juli was ik pas aan de beurt, in een tijd dat ze probeerden de wachtlijsten weg te werken. Maar helaas, de operatie werd toch uitgesteld.”

Hij noemt de dagen thuis saai. Doet zo goed en kwaad als het kan wat huiselijke dingen, drinkt af en toe een kop koffie met iemand en zorgt voor zijn dochter wanneer zij bij hem is. “Ik kan haar wandelend naar school brengen. Fietsen doet pijn, met haar ravotten kan al helemaal niet. Dat is jammer voor haar ontwikkeling. Ik wil met haar spelen, het liefst ook sporten. Maar mijn heup zit alles in de weg. Er zit geen voortgang in mijn leven.”

In oktober werd ook de tweede operatieafspraak geannuleerd, op de dag zelf nota bene. De besmettingscijfers liepen weer op en daarmee ook het aantal coronapatiënten dat in het ziekenhuis belandde. Voor Van Lunteren was geen plek.

David van Lunteren. Beeld
David van Lunteren.

‘Met een prikje had het niet zo ver hoeven komen’

De frustratie van nu is een andere dan de frustratie eerder dit jaar. “Omdat er nu iets aan te doen is. We hebben een vaccin. De kans dat je als gevaccineerde op de ic terechtkomt, is heel klein. Ik vind het moeilijk als ik mensen hoor roepen dat het hun recht is om zich niet te laten vaccineren, terwijl andere mensen daardoor niet kunnen worden geholpen.”

Soms schrikt hij van zichzelf. Dan vindt hij opeens dat ongevaccineerde coronapatiënten maar niet moeten worden opgenomen. “Dat is moreel natuurlijk verwerpelijk. Die mensen zijn ook iemands zoon, dochter of neef. Zij houden ook van anderen en anderen van hen. Maar ja, met een prikje had het niet zo ver hoeven komen. Het argument dat tegenstanders niet weten wat er in het vaccin zit, vind ik een slechte. Weten ze wel welke chemicaliën er in sigaretten zitten? Of waar lipfillers uit bestaan? In het ziekenhuis krijgen ze bovendien ook stoffen ingespoten die ze vast niet willen.”

‘De hele dag in bed, dat is geen leven’

Op 17 november is Van Lunteren weer aan de beurt. Op papier, tenminste. “Alle heupoperaties in de regio zijn stilgelegd. Ik blijf op de rol staan, voor als er op het allerlaatste moment een bed vrijkomt. Maar die kans is nihil. Ik probeer niet neerslachtig te worden, omdat ik er toch geen invloed op heb. Ondertussen verergeren wel de klachten en neem ik steeds meer pijnstillers. Het alternatief is de hele dag in bed. Dat is geen leven.”

Hij denkt voorlopig niet geholpen te worden. “Dat is realistisch toch, dat het nog minimaal drie tot zes maanden zal duren? Ik ben benieuwd hoe het na de revalidatie zal gaan. Ik heb altijd fysiek werk gedaan, mijn school niet afgemaakt. Ik heb vanaf mijn veertiende gewerkt, maar ben bang dat ik straks nergens meer tussen zal komen. Tegen die tijd zit ik drie jaar thuis.”

Vrolijkheid en woede wisselen elkaar af. Meestal wint de eerste gemoedstoestand het nog van de tweede, zoals vandaag. Dan kan Van Lunteren helder uitleggen waarom hij geen voorstander is van verplichte vaccinatie. “Gelukkig kunnen we elkaar in ons land niet dwingen. Mijn probleem is ook niet zozeer dat sommige mensen geen prik willen. Maar ze moeten wel verantwoordelijkheid koppelen aan die keuze en in dat geval heel voorzichtig leven. Dat laatste interesseert de meesten echter niet. Dan verdwijnt ook mijn respect voor hen.”

Lees ook:

Uw uitgestelde knieoperatie of herniabehandeling is mogelijk pas volgend jaar aan de beurt

Het gaat waarschijnlijk tot volgend jaar duren voordat alle uitgestelde ziekenhuisbehandelingen zijn ingehaald. Het kabinet wil patiënten blijven spreiden om regionale drukte te voorkomen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden