Arts Anouk van Burgel (midden) op de IC4 van het Universitair Medisch Centrum Groningen.

FotoreportageIntensive care

‘Adrenaline en gáán. Hiervoor wilde je arts worden’

Arts Anouk van Burgel (midden) op de IC4 van het Universitair Medisch Centrum Groningen.Beeld reyer boxem

De eerste keer dat Anouk van Burgel rijen mensen aan de beademing zag liggen, moest ze daar een uur van bekomen. “Maar er gaat een knop om”, zegt ze. “Adrenaline en gáán. Hiervoor wilde je arts worden.”

Natuurlijk, Van Burgel, anesthesioloog in opleiding bij het Universitair Medisch Centrum Groningen, is in haar vak gewend aan mensen die er slecht bij liggen, die overlijden. “Maar dat ze allemaal sterven aan dezelfde ziekte, en in zulke grote aantallen - dat is nieuw voor iedereen.”

Samen met haar collega’s checkt ze alle vitale functies van de patiënten, die uit het hele land komen. In volledige corona-uitrusting: bril, mondkapje, schort, een sticker op de borst met naam en functie erop. Dat is warm. Heftig om onder die omstandigheden aan het werk te zijn. 

Een patiënt, net ontslagen, wordt de IC afgereden. Hij zal verder worden behandeld op de verpleegafdeling.Beeld reyer boxem

De ic draait volgens crisisrooster. Een vast team van vijftien verpleegkundigen en zes artsen werkt in twee dienstblokken van tien dagen. In het eerste werken ze acht, het tweede negen diensten: dag-, avond- en nachtdiensten. Na een blok volgen twee vrije dagen en dan herhaalt de cyclus zich.

“Het nadeel is dat je steeds rouleert tussen de zes verschillende ic-afdelingen en dus steeds andere patiënten ziet. Ik had de laatste dagen een patiënt die het matig deed. Nu ga ik de avonddienst in en zie ik hem niet meer. Veel liever begeleid ik iemand, en de familie, tot het eind. Leer ik de mens achter de patiënt kennen. Maar het kan nu niet anders.”

Ze vragen de familie van elke patiënt om foto’s en wat informatie over hun naaste toe te mailen. “Zo hebben we een idee van wie we voor ons hebben. En als de patiënt bij komt, hangen de foto’s van zijn familieleden om het bed.”

Beeld reyer boxem

Dat bijkommoment is heel emotioneel, vertelt Van Burgel, dan wordt er geskypet met de familie die niet op bezoek mag komen. En de kleinste blijk van vertrouwdheid is welkom in een situatie waarin verder alles nieuw en vreemd is. “De patiënten zijn in slaap gebracht in hun eigen omgeving, en vervolgens worden ze weken later wakker zonder idee waar ze zijn. Veel van hen zijn delirant, verward, daarom hebben we ook briefjes opgehangen met ‘U bent in UMC Groningen’ erop.”

Anouk van Burgel praat bij het bed van een patiënt via beeldtelefoon met de familie van deze persoon.Beeld reyer boxem

Maar, zegt Van Burgel: zo’n twintig procent haalt deze fase niet. Ze zag ouderen, maar ook veertigers en vijftigers, van wie sommigen zelfs nog nooit medicijnen hadden geslikt, vechten voor hun leven. “Niets aan deze ziekte is te voorspellen. Dat is enorm frustrerend. Ook voor familie, die ons vraagt of vader of moeder eerder naar de dokter had gemoeten? Nee dus, het virus ontwikkelt zich, er is geen behandeling. Een eerder bezoek had niets uitgemaakt.”

Hoe ze het volhoudt? Op adrenaline, zegt Van Burgel. “Er lopen hier psychologen rond om ons bij te staan en ik verwacht dat velen die hulp ook nodig gaan hebben als het straks voorbij is. Verder: veel praten, met collega’s, met het thuisfront. Genieten van de kleine dingen. Weten dat mijn vriend en zoontje op me wachten als ik thuiskom.”

Patiënten uit het hele land

Op dit moment liggen op de IC van het UMCG 44 patiënten. Van hen hebben er zeker 42 Covid-19, twee zijn ‘verdacht’. In totaal werden er 106 patiënten opgenomen. Tien van hen zijn overleden, 31 zijn doorgestroomd naar een verpleegafdeling of terug naar een ziekenhuis in hun eigen regio. Van al deze patiënten bleken er 23 toch geen corona te hebben. Twee van hen zijn ‘in verdachte status’ overleden. Van alle IC-patiënten in het UMCG komt ruim 90% van buiten de regio. In eerste instantie waren dit vooral Brabanders en Limburgers, nu komen de patiënten uit het hele land.

Lees ook:

Voor coronapatiënten begint de strijd pas na de ic: de meesten kampen jarenlang met ernstige klachten

Voor coronapatiënten die van de intensive care komen, begint de strijd pas. De meesten kampen nog jaren met ernstige en lichamelijk klachten, waar de zorg geen antwoord op heeft.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden