InterviewTyphoon

Typhoon klom op en maakte 'Lichthuis’. ‘Ik zat in een ijzeren stilte, de leegte achter de laatste gedachte’

Glenn de Randamie: ‘De boodschap van mijn album gaat erover jezelf te zien als lichtwezen, en uit te gaan van je volledigheid in plaats van je gebrokenheid.’Beeld Martijn Gijsbertsen

Op zijn derde album ‘Lichthuis’ toont Typhoon (36) zich veelzijdiger dan ooit. Naast zijn bekende optimisme, klinken ook boze rapteksten, kwetsbare zanglijnen en helende woorden voor zijn jongere zelf. ‘Dit album is op de groei geschreven.’

Twee jaar geleden zat Glenn de Randamie in een ingrijpende burn-out. Maar de rapper, bij het grote publiek bekend als Typhoon, klom erbovenop en maakte zijn persoonlijkste album tot nu toe (‘Dit is niet Typhoon, dit is Glenn’, zei een vriend tegen hem). Ondertussen vond hij God, zichzelf én de vrouw met wie hij nu verloofd is. Om te zeggen dat hij het licht heeft gezien, voelt als rode rozen rood kleuren. Maar de albumtitel vraagt er wel een beetje om.

“Op een dag werd ik wakker en zag ik het heel duidelijk voor me: ‘Lichthuis’. Ik wist gelijk dat het album zo moest heten.” In een backstageruimte van Zwols poppodium Hedon vertelt de 36-jarige artiest enthousiast over de totstandkoming van zijn plaat. “Voorheen zou ik m’n ingeving eerst hebben geprobeerd te begrijpen, terwijl ik in m’n hart al voelde dat het klopte. Maar dan was ik zo zeven jaar verder geweest.”

Dat zegt hij niet om te overdrijven. Er zat zeven jaar tussen Typhoons debuutalbum, ‘Tussen licht en lucht’, en het vervolg, ‘Lobi da basi’. Vervolgens was het nog eens zes jaar wachten op Lichthuis. Dat ligt mede aan de twee burn-outs die De Randamie heeft gehad, maar heeft ook te maken met zijn behoefte om nieuw terrein te verkennen.

‘Wij zijn allemaal een lichthuis’

Tussen de eerste twee albums zocht hij muzikale invloeden in Suriname, Brazilië, New Orleans en Zuid-Afrika. Tegelijk liet hij zich inspireren door Nederlandse grootheden als Ramses Shaffy. Dat leverde in 2014 een unieke en succesvolle mix op. Toch wilde hij ook Lobi da basi’s recept niet herhalen. “Oorspronkelijk zouden we in 2016 een album genaamd ‘Moro lobi’ uitbrengen, maar het voelde alsof we toewerkten naar een plek waar ik al was geweest. Dit nieuwe album is op de groei geschreven.”

Dat klinkt als een paar schoenen dat hij nog niet volledig kan vullen. En zo bedoelt hij het ook. “De boodschap die ik wil overbrengen is dat wij allemaal een lichthuis zijn. Het gaat erover jezelf te zien als lichtwezen, en uit te gaan van je volledigheid in plaats van je gebrokenheid. Lichthuis is de volle potentie van ons, nu, vandaag. Maar dat wil niet zeggen dat ik me altijd op dat punt bevind – dat hoeft ook niet.”

Inderdaad toont Typhoon zich op dit album meer dan ooit in zijn volledigheid. Zijn band verkent nog meer stijlen dan op Lobi da basi, en waar in het oudere werk vooral een energieke en optimistische rapper naar voren kwam, geven de tien nummers op Lichthuis een veelzijdiger, fijnzinniger beeld van De Randamie zelf.

‘Ik ga mezelf niet meer verloochenen’

Zo is er woede te horen in een couplet over racisme op ‘Botoman’. ‘Klaar met het leven in angst, klaar met het lachen om mezelf onschadelijk te maken’, rapt hij daar. En, naar aanleiding van zijn ervaring met etnisch profilerende politieagenten: ‘M’n ma zegt me geef ze geen reden, geen reden Glenn. Ergens klinkt een stem: Glenn, fok ze op en wees een vent!’

“Ik vond het heel belangrijk hier eerlijk over te zijn”, zegt hij. “Ik zie mezelf als verbinder, maar de bruggenbouwer hoeft niet altijd zalvend te zijn. Soms heb je fermere woorden nodig. Ik heb een dikke huid, maar die aanvaringen met de politie hebben mij als mens pijn gedaan. En ik voel ook wel eens boosheid. ‘Glenn, waar de fuck ben je mee bezig?’ denk ik wanneer ik aan de andere kant van de straat ga lopen omdat een witte vrouw alleen loopt. Ik heb zo vaak meegemaakt dat dat handtasje net even wat dichterbij wordt gehouden – voor die angst ga ik dan overcompenseren. Daar ben ik klaar mee; ik ga mezelf niet meer verloochenen.”

Ook buiten zijn muziek wil hij eerlijk zijn. Zo heeft hij het, ook op Botoman, over ‘m’n dame die me vraagt naar nieuwe liedjes van m’n plaat, want praten doe ik niet als zij wil weten hoe het met me gaat’. “Dat schreef ik terwijl m’n vriendin in de kamer was. Toen realiseerde ik me: dit gaat over nu. Dus besloot ik juist wél met haar te praten.”

Wat hem daar in het verleden van weerhield? “Binnenvetten is een oude gewoonte van me. Het is iets wat ik vroeger om me heen zag, ik kom niet uit een praatcultuur of praatgezin. Bovendien voelde ik als jongere altijd een bepaalde eenzaamheid, alsof ik niet wist waar ik thuis hoorde. Als je wat ouder wordt kom je gelijkgestemden tegen, maar toch heb ik twee burn-outs nodig gehad om me te realiseren dat m’n eenzaamheid ook maar een idee is. Inmiddels weet ik, mede door m’n geloof, dat ik al thuis bén.”

Typhoon: 'Ik zie mezelf als verbinder, maar de bruggenbouwer hoeft niet altijd zalvend te zijn'Beeld Martijn Gijsbertsen

En er was nog een andere, praktische reden waarom hij zich moeilijk kon uiten: zijn stotter. “Hoe emotioneler ik werd, hoe meer ik stotterde. Maar als ik rapte was er niks aan de hand, dan kwam het eruit als een flow. Ik denk dat ik me daarom ook verwant voelde met hiphop. Je hebt er niks voor nodig behalve jezelf. Hiphop is rauwe energie zonder theorie.”

In het liedje ‘Walnootboom’ spreekt de rapper zijn eenzame jongere zelf toe. ‘Wees niet bang om verliefd te zijn, wees niet bang om te slagen. Want die angst doet rare dingen met je en leidt tot sabotage.’ “Ik heb het daar tegen het hart dat zo vaak gebroken is en verkeerd begrepen werd. Nu is een tijd van heling.”

Na de rapteksten, begint De Randamie aan het eind van Walnootboom te zingen. “Ik vind dat doodeng, maar ik wil me meer op die manier uiten, want iedere keer als ik zing, heel ik. Op ‘Alles ok’, een duet met Roosbeef, rap ik helemaal niet, ik zing alleen.”

‘Ik zat in een ijzeren stilte’

Daarnaast componeerde hij op dit album voor het eerst een deel van de muziek. “Eerst durfde ik dat niet, want dan kan je niemand de schuld geven als het mislukt”, lacht hij. “Maar mijn toetsenist overtuigde me ervan dat ik mijn zielenroerselen zo het beste kon vastleggen. Walnootboom komt bijvoorbeeld uit mijn koker, en de baslijn in ‘Ogen dicht’. Vervolgens heeft mijn vaste producer Dries Bijlsma het geheel naar een hoger niveau getild, maar de ziel blijft.”

Tekstueel werd de artiest bijgestaan door collega-rapper Freez. “Het was de eerste keer dat ik aan mijn teksten liet meeschrijven. Freez is een taalwonder en een van m’n beste vrienden. We zijn samen muziek gaan maken in de nasleep van mijn burn-out – de akkoordjes op de single ‘Alles is gezegend’ komen ook van hem. Hij heeft me heel erg geholpen.”

Die hulp kon De Randamie goed gebruiken, blijkt wanneer hij iets meer over zijn burn-out vertelt. “Op het dieptepunt wilde ik er eigenlijk niet meer zijn. Ik zat in een ijzeren stilte, de leegte achter de laatste gedachte.” Behalve door zijn vrienden, werd hij ook geholpen door zijn geloof.

‘Noem me baptist of whatever’

“Ik ben gelovig opgevoed, maar was altijd op zoek naar de waarheid die met mij resoneert. Die vond ik in augustus 2018. Niet dat ik religieus ben. Je zou me baptist of whatever kunnen noemen omdat ik voor Jezus heb gekozen, maar die termen zeggen mij helemaal niks. Het zit hem voor mij in een band met God en met mezelf. Daardoor stond mijn hart ook open om een relatie aan te gaan.”

Hoe dat zich concreet uit? “Op een gegeven moment voelde ik ineens dat ik een ring moest kopen. Ik dacht nog ‘hè, waar komt dit vandaan?’ maar ik wist dat ik ervoor moest gaan.” Net als zijn albumtitel dus. “Als schrijver heb ik dat altijd gehad, dat ik dingen schrijf die ik later pas kan bevatten. Maar nu werkt het in mijn persoonlijke leven ook zo. Ik vind het mooi als ik het kan begrijpen, maar anders vertrouw ik erop dat dat nog komt, of dat ik er in ieder geval naar kan handelen.”

In dat opzicht is De Randamie door schade en schande wijs geworden, vertelt hij aan de hand van het openingsnummer, ‘Oud licht’. “Dat is op dit moment mijn favoriete lied van het album. De titel verwijst naar licht van sterren dat zo lang onderweg is, dat de ster niet meer bestaat tegen de tijd dat je haar ziet. Ik heb dat meerdere malen meegemaakt in de liefde. Dat doe je een paar keer verkeerd, en uiteindelijk heb je de juiste op het juiste moment en ben je verloofd.”

Lees ook

‘Ik heb geen masterplan’

Glen Faria schreef Davina Michelle’s monsterhit ‘Duurt te lang’, maar meed zelf jaren de schijnwerpers. Nu heeft de rapper en zanger een nieuwe single, samen met zijn zoon.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden