Koers houden Trea van Vliet

Mijn vaders gemail met scheepswerven komt op een hoger plan

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is en die nog rijk denkt te worden door boten te bouwen? 

Mijn vader is een communicatieman in hart en nieren. Vroeger hadden we thuis een telex, een onbegrijpelijk apparaat dat de hele logeerkamer in beslag nam. Het ding spuugde lange vellen papier uit die mijn vader dan stond te lezen. Daarna waren we de eersten in de straat met een antwoordapparaat en een fax.

De intrede van computers, de mobiele telefoon en e-mail heeft mijn vader gemist, in die jaren was hij de weg kwijt. Maar die achterstand is hij hard aan het inhalen: met zijn iPad verovert hij stap voor stap de digitale wereld. Skypen vindt hij heerlijk, net als mailen.

Dat het intypen van een mailadres nauw luistert, dat je daarin geen punten weg moet laten of spaties moet toevoegen, dat ontdekte hij maar langzaam. En gek genoeg is heel lang alleen het sturen van mails genoeg geweest, wat er terugkwam bleef ongeopend en ongelezen.

Maar zo langzamerhand is zijn gemail met scheepswerven op een hoger plan gekomen, met als gevolg dat zijn botenplannen veel meer impact hebben: meer contacten en orders, die ik weer moet cancelen.

Kommaatje in de lucht

Vandaag vraagt mijn vader of ik even wil helpen om van accu meervoud te maken.
“Wat bedoel je pap?”, vraag ik.
Hij weet het kommaatje in de lucht niet te vinden.

Zijn begeleiders en ik hebben de strikte afspraak dat we hem niet helpen met zijn botenbusiness, maar inconsequent als ik ben typ ik de apostrof en plaats ik meteen wat witregels in de manische lange lap tekst vol afmetingen, prijzen en andere getallen.

“Nu zit er rúimte tussen”, zit mijn vader naast me te balen.
Ik kijk opzij. “Bedóel je de tekst zo op elkaar gepropt?”
Ja dus, want dat vindt hij netjes.
Ik haal de witregels weer weg, waarop mijn vader opveert en wil weten hoe ik dat deed.
“Hoe ik wat deed pap?”
“Dat achterwaarts gummen.”
Ik glimlach en laat het zien.

En realiseer me te laat dat ik zijn vaardigheden weer vergroot heb, want mijn vader vertelt dat hij altijd overnieuw begint als er een foutje in zijn mail zit en dat dat nu mooi niet meer hoeft. “Dit gaat uren schelen”, zegt hij opgewekt, terwijl hij tevreden in zijn handen wrijft.

Digitale hiaatjes

Weer een natuurlijke barrière minder, denk ik. Dan tonen zich nog een paar digitale hiaatjes.

“In het weekend zijn ze geslóten”, antwoordt mijn vader als ik vraag waarom hij de mail niet verstuurt, op een toon van dat-ik-dat-jou-nou-moet-uitleggen.

Ook zegt hij dat hij zo in de stad even naar een typemachine wil gaan kijken, want hij wil wel weer eens wat op papier hebben.

En terwijl mijn vader zijn shag zoekt, denk ik vast na over gepasseerde stations, printers, paper jams en lege cartridges.

Journalist en schrijfster Trea van Vliet schrijft op deze plek over haar vader, die verblijft in een woonvorm voor psychiatrisch patiënten in Zeeland.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden