NaschriftGreet Meijer

In de keuken van Greet (1924-2021) pruttelde altijd wel een pot koffie

Greet Meijer (links) en zus Trees in de weer met melkbussen. Beeld
Greet Meijer (links) en zus Trees in de weer met melkbussen.

De Brabantse Greet Meijer was een onderneemster pur sang. Na een carrière als boerin zette ze een biologische kaaswinkel op in Bladel. Ze werkte hard en deed graag het goede. Ze leefde om hier, maar ook in het hiernamaals gelukkig te zijn.

Dana Ploeger

Greet Meijer was al dik in de negentig maar nog dagelijks te vinden in boerderijwinkel De Hooiberg. Ze genoot elke dag van het persoonlijke warme contact met de klanten en was een onderneemster in hart en nieren. Zij was het die de geliefde zelf gerookte Hooibergham bedacht, genoemd naar de boerderij waar ze had gewoond met haar echtgenoot Gerrit Meijer en hun veertien kinderen. 35 jaar boerden ze er samen.

Altijd hard werken was voor haar geen probleem. In een interview zei ze in 2009: “Ik lijd er niet veel van. Ik lijd meer van het werk dat ik niet kan doen.” Zoon Gerhard moest haar dikwijls ’s avonds na tienen naar huis jagen, dan was Greet nog drukdoende de winkelvoorraad aan het beheren.

Ze kon eenvoudigweg niet stilzitten, want na een werkdag ging ze meermaals per week naar haar bridgeclub. Ze was er goed in, won vaak prijzen en deed ook aan online bridgen. Ze kon zich flink druk maken als iemand een verkeerde kaart oplegde. Ze speelde voor een hoge plek en logde ’s ochtends om acht uur eerst in op de computer om te kijken hoe hoog ze was geëindigd.

Rond dat tijdstip was haar keukentje al gevuld met enkele inmiddels volwassen kinderen die op en naast haar erf woonden. Ze zorgde nog elke dag voor het ontbijt. Je voelde je echt welkom bij haar. Die gastvrijheid zat diep ingebakken. Toen de kinderen nog thuis woonden, konden er altijd vrienden mee-eten en blijven slapen. Een tafel met 25 man was geen uitzondering. Ze draaide haar hand niet om voor het koken van drie extra bloemkolen. En altijd stond de koffiepot aan.

Greet Meijer in haar boerderijwinkel (2009). Beeld
Greet Meijer in haar boerderijwinkel (2009).

Het hoogtepunt van het jaar was Kerstmis, de laatste jaren stonden er ettelijke taarten klaar voor de familie die inmiddels was uitgebreid tot 99 nazaten. Vroeger stond ze urenlang verse worst te braden en worstenbroodjes te bakken voor na de nachtmis, terwijl haar man naar het bos toog om een dennenboom om te hakken die zorgvuldig werd versierd. En de volgende dag dekte ze de tafels met witte kleden en rode lintjes. Zonder die lintjes was het geen Kerstmis. Uiteraard haalde ze dan haar beste servies tevoorschijn.

Een romantische man

Greet ontmoette haar grote liefde Gerrit tijdens een volksdansavond van de Jonge Boerenstand. Ze vond hem al gelijk een knappe vent en het hielp dat hij boer was. Hij mocht die avond met haar dansen en ze vielen gelijk voor elkaar. Ze voelden elkaar goed aan. De romantische Gerrit liet altijd blijken hoeveel hij van haar hield: een kus of omhelzing in het openbaar was heel gewoon. En voor haar verjaardag kocht hij altijd iets speciaals voor haar, alleen het beste was goed genoeg.

Net als Gerrit groeide ze op de boerderij op. Het gemengde boerenbedrijf van de familie Van Gisbergen stond op de Veldhoven in Hilvarenbeek. Ze was de jongste van negen kinderen – vier meisjes en vijf jongens. Ze was nog maar een peuter toen haar vader plots stierf en ze goeddeels door haar oudere broers werd opgevoed. Haar moeder had een lief karakter en ze leunde later sterk op Greet, ze waren twee handen op een buik.

Greet en Gerrit Meijer met hun kinderen Truus, Riet, Jos,  Ruud en Ben (vlnr) tijdens kerst 1957. Ze zouden in totaal veertien kinderen krijgen. Beeld
Greet en Gerrit Meijer met hun kinderen Truus, Riet, Jos, Ruud en Ben (vlnr) tijdens kerst 1957. Ze zouden in totaal veertien kinderen krijgen.

Al op jonge leeftijd maakte ze meer verlies mee. Ze had een gehandicapte zus en op haar twaalfde werd ze van school gehaald omdat haar zeventienjarige zus An was gestorven aan een longontsteking. Het tekende haar voor het leven. Greet was altijd serieus en had veel zorg voor anderen. Angstig was ze ook, vooral voor onweer, een erfenis van de oorlogsjaren, die ze als tiener meemaakte. De vele V2-bommen joegen haar schrik aan en in huis hielden ze gedeserteerde Duitsers en Engelse piloten verborgen. In de hooischuur verstopten ze eten voor andere onderduikers in de buurt.

Dolgraag was Greet onderwijzeres geworden. Ze las graag en kon goed leren. Maar alleen de oudste twee mochten doorleren, dus ging ze na de huishoudschool meehelpen op de boerderij. Ze kon als de beste melken. Later zorgde ze ervoor dat al haar kinderen wél een goede opleiding konden volgen; het meest trots was ze als zij het goed deden als ondernemer of met mooie cijfers afstudeerden.

Bussenvol boeren kwamen kijken

Nadat ze in 1949 trouwden trok het stel in op Gerrits familieboerderij. Zij hadden voor zichzelf een keuken, een kamer en twee slaapkamers. De rest van het huis was voor Gerrits moeder, met wie Greet uitstekend overweg kon, en zijn zus Rie, die MS had. Rie paste geregeld op de kinderen, zodat Greet kon meewerken op de boerderij. Dat deed ze graag, niemand kon zo strak de korenschoven op zolder leggen als zij. Ze was een ondernemende boerin en spoorde haar man aan grond bij te kopen en de veestapel uit te breiden. Zo hadden ze in 1963 als eersten een groepstal met drijfmest – van heinde en verre kwamen bussenvol boeren kijken naar die noviteit.

Boerin Greet kon melken als de beste. Beeld
Boerin Greet kon melken als de beste.

De kinderen van Greet en Gerrit groeiden op in een liefdevol nest met de nodige aandacht. Ze ondernamen vaak uitjes. Zo gingen ze naar de Efteling of toeren door Limburg op zondag. Alle kinderen waren blakend gezond tot hun dochtertje Thea overleed aan een hersenvliesontsteking, ze was toen veertien maanden oud. Er ging geen familiemoment voorbij of ‘kleine Thea’, zoals ze liefkozend werd genoemd, kwam ter sprake. Haar zoete portretfoto stond prominent in de kamer. En wanneer de koeien niet kwamen om ze te melken, dan riep Greet altijd even Thea aan voor hulp.

Greet had daarbij veel steun aan haar rotsvaste geloof. Ze was een scrupulent; altijd bang dat ze in de ogen van God niet het juiste deed. Godvrezend ging ze soms wat te veel gebukt onder haar gewetensnood. Dan bleef ze tobben over haar daden die in haar ogen niet goed genoeg waren. Hoe vaak haar kinderen ook zeiden dat het allang goed was.

Naar Lourdes, Fátima, Israël en Rome

Na hun pensioen kwam er meer tijd om te reizen. Vooral Gerrit wilde het liefst de hele wereld over. Ze reisden meermaals naar hun oudste zoon Ben in Nieuw-Zeeland, maar Greet had vaak last van heimwee. Behalve als ze op bedevaartreis waren, dan kon ze wel weken wegblijven. Ze bezochten Lourdes, Fátima, Israël en Rome. Ze genoot van de sfeer, de intense gesprekken en de voorbeden. Met als hoogtepunt het moment in de jaren tachtig waarop ze Paus Johannes Paulus II zelf een hand gaf.

Greet Meijer (rechts met gestreepte blouse) op bedevaartsreis in Rome, waar ze Paus Johannes Paulus II een hand gaf. Beeld
Greet Meijer (rechts met gestreepte blouse) op bedevaartsreis in Rome, waar ze Paus Johannes Paulus II een hand gaf.

In 2005 overleed haar geliefde echtgenoot op 88-jarige leeftijd en maakte ze het diepste dal door in haar leven. “Ik ben mijn maatje kwijt”, zei ze voortdurend. Ondanks volop steun van kinderen en kleinkinderen, voelde ze zich erg alleen. Ze zag er geen gat meer in, maar veerde na een jaar toch weer terug en hernam haar werk in de winkel. Ze zette de schouders eronder en bedacht weer nieuwe plannen voor de winkel. Fier en rechtop liep ze rond. Ook wandelen en bridge nam ze weer op. Daarbij genoot ze van autoritten in het weekend met een van haar zoons door haar geboortestreek.

Een klap in het gezicht

Elke avond dronk ze een borreltje, samen met zoon Ruud en zijn vrouw naast wie ze woonde. Dan spraken ze de dag door. Tot ze eens op de terugweg viel en haar heup brak. Ze was 92 en ging daarna echt met pensioen. Ze verbleef korte tijd in een verzorgingshuis, maar ze miste direct het lekkere eten van de boerderij. Ze liet een eigen koelkast en koffieapparaat komen en nam Hooibergkaas mee naar het ontbijt, waarbij ze het niet kon laten bij de medebewoners reclame te maken voor ‘haar’ kaas.

Daarna deed ze het iets rustiger aan, al bleef ze bridgen, voor iedereen zorgen, liters koffiezetten en was ze via Facebook betrokken bij haar tientallen (achter)kleinkinderen. Ze leefde volop mee. Dat ze tot slot blaaskanker kreeg was een klap in haar gezicht. Zij die altijd zo gezond had geleefd. Aanvankelijk was ze boos en bang, maar toen ze vorig jaar zomer een visioen kreeg waarin ze de wederzijdse liefde tussen haar en Jezus voelde en ervoer, was ze gerustgesteld. Vol vertrouwen stierf ze enkele maanden later, omringd door haar geliefde familie.

Greet Meijer-van Gisbergen werd geboren op 18 november 1924 in Hilvarenbeek en overleed op 21 november 2021 in Bladel.

Greet Meijer (hier op haar negentigste verjaardag, vooraan) kreeg 99 nakomelingen. Beeld
Greet Meijer (hier op haar negentigste verjaardag, vooraan) kreeg 99 nakomelingen.

Trouw beschrijft het leven van onlangs overleden heel gewone of bekende mensen. Heeft u zelf een tip voor Naschrift? Mail ons via naschrift@trouw.nl.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden