Koers houdenTrea van Vliet

Het lijkt wel een kaping, mompelt mijn vader

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is en die nog rijk denkt te worden door boten te bouwen?

Ik haal mijn vader op en help hem de auto instappen. Hij heeft een jas uitgedaan, zoals ze dat zeggen, wekenlang psychotisch zijn heeft veel van hem gevraagd. Hij staat superwankel op zijn benen en zijn gezicht lijkt kleiner geworden. Maar de blijdschap dat dit weer kan spat van hem af en doet me bijna de tranen in mijn ogen springen. We rijden het terrein af en passeren daarbij het hek met de rood-witte linten dat voor de instelling is geplaatst. ‘Het lijkt wel een kaping’, mompelt mijn vader verbaasd. Ik zeg niks en denk aan alle bewoners van instellingen die tot op de dag van vandaag nog steeds gegijzeld zijn.

Bij mij thuis is het gewoon feest, ik kan niet anders zeggen. Mijn vader zet, zodra ik hem op de bank heb geïnstalleerd, Spotify op en begint dj te spelen. ‘Ik heb je bedonderd, bedonderd, bedonderd’, zingt hij mee, armen in de lucht. Ik werp een blik op zijn iPad om te zien wat dit nu weer is; een lied van een Vlaamse levensliedvertolker zie ik. ‘Het is bewónderd, bewónderd, bewónderd pap’, giechel ik. ‘Ik denk dat ik dat even verkeerd verstaan heb’, grijnst hij terug.

Dan zit de tijd er alweer op

We bestellen Grieks en mijn vader eet gelukzalig zijn bord leeg. Of we ook weer eens mosselen kunnen eten bij Neeltje Jans, vraagt hij als hij nog een keer opschept. Ik antwoord dat hij voorlopig alleen bij mij thuis mag zijn, en dat ik hem binnen tweeënhalf uur weer terug moet brengen. Mijn vader hoort het aan en stelt geen vragen.

De zon breekt door, ik neem hem mee de tuin in voor het toetje en koffie en dan zit de tijd er alweer op. Terwijl we zijn iPad en shag en vest verzamelen zegt mijn vader goeiig dat hij de volgende keer even onkruid zal wieden. Hij zou erin blijven!

Ik ben dolblij na afloop, dit deed hem goed. En mij ook, ik ben zo opgelucht dat hij niet meer opgesloten zit.

Geen afstand gehouden

Een paar dagen later krijg ik telefoon: het personeel maakt zich zorgen over hoe ik met mijn vader omga. Ik heb hem namelijk de auto helpen instappen en ik had zijn hand gepakt. Dus ik had geen afstand gehouden.

Het kost me moeite om rustig te blijven. Drie maanden lang heb ik via Skype gezien hoe de verzorgers mijn vader aanraakten, hun arm om hem heen deden, zonder maskers en handschoenen. Ik was daar blíj om, blij dat er menselijkheid en normaliteit in mijn vaders leven was in deze voor hem afschuwelijke periode. En nu zou ik gevaarlijk voor hem zijn als ik hem de auto in help?

Hier zijn we dus gekomen, ons hoofd en hart zijn gekaapt door angst. En daar maak ík me dus zorgen over.

Journalist en schrijfster Trea van Vliet schrijft op deze plek over haar vader, die verblijft in een woonvorm voor psychiatrisch patiënten in Zeeland.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden