null Beeld Jean-Pierre Jans
Beeld Jean-Pierre Jans

Bezorgdienst

Een pak koek, eieren en een paar biertjes binnen 10 minuten bezorgen, zo is het om flitsbezorger te zijn

Trouw mocht meefietsen met flitsbezorger Elio. ‘Als ik een paar minuten later ben, zeg ik soms dat er een brug open stond. Dat begrijpen ze wel.’

Barbara Vollebregt

“Even wat dingen regelen”, zegt Elio Gebhardt. Hij rent zo snel heen en weer met e-bike-accu’s en fietssleutels dat hij nauwelijks te volgen is. Hij is pas 20 jaar en nu al coördinator van de 37 fiets- en scooter­koeriers van het Getir-filiaal aan de Overtoom in Amsterdam-West.

Hij zorgt ervoor dat de koeriers van de flitsbezorgdienst vanuit deze lokale darkstore – een achter afgeplakte ramen verstopte minisupermarkt – binnen ongeveer tien minuten boodschappen leveren aan klanten in de binnenstad.

Dat lukt nu nog niet altijd, maar daar komt snel verandering in, zegt algemeen manager Florian Brunsting. Getir is pas een paar maanden actief in Nederland, maar bezorgt al zes jaar boodschappen in Turkije. Wereldwijd is Getir de allergrootste. De doelgroep: voornamelijk jonge stedelingen die tijd willen besparen. Door binnenkort snel op te schalen, ook in andere Nederlandse steden, gaat de bezorgtijd naar beneden, is het idee.

Gebhardt, die sinds de lancering in Amsterdam als flitsbezorger bij het bedrijf werkt, neemt zijn taak ­uiterst serieus. Niet voor niets dat ze hem onlangs hebben gepromoveerd tot coördinator. Hij is snel, weet van geen ophouden en let op alles: “Zit je helm goed vast?”, “Is de accu voor de e-bike voldoende opgeladen?” “Waar is de sleutel van fiets 11? En waarom is scooter 4 nog niet vertrokken?!”

“Zo ben ik”, zegt hij over hoe snel hij praat, denkt, beweegt en zelfs ademt. “Ik kan gewoon niet treuzelen, dat zit niet in me.” En daar is het bij Getir allemaal om te doen: snelheid. En die snelheid moet je niet in het verkeer, maar juist hier in het magazijn – de darkstore – halen, legt Gebhardt uit.

Steeds efficiënter

De orderpickers in het magazijn – jongens van zijn leeftijd – hebben maximaal twee minuten de tijd om een bestelling in te pakken en klaar te leggen voor de bezorgers. Storemanager Abdel Bensid: “De winkel is slim ingedeeld, producten die vaker worden besteld – snacks, frisdranken en versproducten als wokgroenten en melk – kunnen we heel snel ­pakken.”

Hij legt uit hoe het werkt: “De ­bestelling komt via een digitaal systeem bij ons binnen en wordt automatisch doorgestuurd naar een werktelefoon van een van de orderpickers. Diegene ziet de bestelling, met plaatjes van de producten, op zijn of haar scherm. Met die telefoon loop je door de winkel en vul je een mandje.”

In het kleine magazijn staan 1000 tot 1500 producten: veel A-merken, maar vooral ook groente en fruit, ­omdat daar het meeste winst op te maken valt. De indeling van de schappen kennen de magazijnwerkers uit hun hoofd. En inkopen gaat ook steeds efficiënter. “Op een gegeven moment weten we wat in een ­bepaalde buurt populaire producten zijn. Zo kan slim worden ingekocht”, zegt Bensid.

Als de boodschappen verzameld zijn, stoppen de orderpickers ze bij een lange balie in een papieren tasje. Bensid: “Op dat moment krijgt een van de bezorgers op diens telefoon een alarm te horen: er staat een bestelling klaar die je kunt bezorgen”.

En zo werken de magazijnmedewerkers en de koeriers apart van ­elkaar en tegelijkertijd hecht samen.

Geen helm, geen verzekering

Terug naar Gebhardt, die, omdat het vanmiddag druk is, inspringt als bezorger of ‘rider’, zoals hij het noemt. Alle riders werken diensten van acht uur – er zijn wel enkele kortere tussendiensten voor scholieren – en ze hebben recht op een half uur pauze. Tijdens die pauze moeten ze op hun werktelefoon – die is heilig – aangeven dat ze bezet zijn en waarom. Naast de optie ‘pauze’ kan ook ‘betrokken bij een verkeersongeluk of verkeerssituatie’ worden aangeklikt.

In het magazijn staan een tafeltje en wat klapstoelen, waar ze even kunnen zitten. Er zijn lockers voor hun spullen, er is koffie en thee en belangrijker nog: wifi. Sommige bezorgers en orderpickers begroeten elkaar, drie van hen nemen hun weekendplannen door. Anderen ­zeggen niets en zitten in een hoekje op hun telefoon.

De koeriers hebben allemaal een contract voor een bepaald aantal uur in de week. Verzekerd zijn ze alleen als ze hun fiets goed op slot zetten en een helm dragen in het verkeer. “No helmet, no insurance”, zegt ­Gebhardt, die uit Frankrijk komt, maar vloeiend Engels spreekt.

Of het werk goed betaalt? “Ik heb een contract van 40 uur in de week”, zegt Gebhardt. Maar wat hij verdient, weet hij niet precies. Getir laat weten dat alle bezorgers op dit moment 12 euro per uur verdienen. Maar, zegt het bedrijf: “De markt is veranderlijk en het salaris is geen vast gegeven. Net als de bonussen, die kunnen morgen zo weer anders zijn.” Gebhardt: “Op dit moment is het zo dat wie binnen een week ­zeventig bestellingen of meer rondbrengt, een bonus van 50 euro krijgt.”

“Ik zoek nog wel een baantje voor ’s nachts, om nog meer geld te kunnen verdienen. En ik heb ook nog twee dagen in de week colleges. Ik studeer eventmanagement hier in Amsterdam.” Of dat niet een beetje veel is? Hij schudt nonchalant zijn hoofd. “Ik kan prima uit met weinig slaap”, zegt hij, terwijl hij een lange zwarte lok uit zijn gezicht veegt.

Bijna allemaal mannen

Genoeg vragen, tijd voor actie. Maar niet voordat hij de verkeersregels nog eens doorloopt. “In het verkeer moet je er altijd van uitgaan dat mensen je niet zien. Zeker hier in Amsterdam is het crazy. Mensen zitten vaak op hun telefoon en letten dan niet meer op hun omgeving. En altijd stoppen voor rood. Laat voetgangers maar voorgaan, steek je hand uit en zeg netjes sorry als je iets later aankomt.”

Hij pakt een werktelefoon en logt in op zijn account, het systeem ziet nu dat hij beschikbaar is voor ritten en er komt meteen een bestelling binnen. Binnen een minuut gaat op het apparaat een oorverdovend alarm af. De bestelling is door de jongens in het magazijn klaargezet op de balie, netjes in een tasje. De spullen die gekoeld moeten of breekbaar zijn, zoals eieren, gaan in een aparte koeltas.

Getir-bezorger Elio Gebhardt bezorgt een bestelling van een klant in het Vondelpark. Beeld Jean-Pierre Jans
Getir-bezorger Elio Gebhardt bezorgt een bestelling van een klant in het Vondelpark.Beeld Jean-Pierre Jans

Hij controleert of de items kloppen met de bestelling die hij op zijn telefoon kan zien. Check. Nu moet hij het sixpack bier, een pak beschuit een rol koekjes en een pak eieren zo snel mogelijk bij de klant brengen.

Hij klikt de telefoon op het stuur van een van de paars-gele e-bikes. Daarop verschijnt de routebeschrijving naar de klant, via Google Maps. De telefoon traceert de koerier, dus de klant kan vanaf nu precies zien waar Gebhardt rondrijdt. Zodra een koerier na een bestelling weer binnen een straal van 100 meter van het magazijn is, geeft de telefoon ook automatisch door dat diegene weer beschikbaar is voor een nieuwe rit.

Bijna alle bezorgers zijn jonge mannen. “Wel 80 procent, ja”, zegt Gebhardt, die dat eerder niet echt was opgevallen. En wie de klanten zijn? “Vaak jonge mensen die tijd willen besparen en geen zin hebben om boodschappen te gaan doen”, zegt hij.

‘Mag ik je ID-kaart zien?’

Hij checkt zijn helm, zijn accu en de lichten van zijn fiets. De tas met spullen schuift hij in de plastic bak voor zijn stuur, de koeltas gaat om zijn schouder. “Het is zeven minuten fietsen”, zegt hij blij. Want hoe verder de klant is, hoe lastiger het is om snel te leveren.

Met een knopje op het stuur zet hij zijn versnelling op de hoogste stand en weg is-ie. Hij gaat snel, maar gedraagt zich als een voorbeeldige weggebruiker. Zelfs voetgangers die geen voorrang hebben, laat hij voor en hij stopt netjes voor ieder rood stoplicht. “In het verkeer ben je het gezicht van Getir. Veel mensen hebben vooroordelen over bezorgers, dat ze gevaarlijk rijden en te hard gaan. Ik probeer mensen het tegendeel te bewijzen.”

Precies elf minuten na de bestelling belt hij aan op nummer 58, een grachtenpand. De klant, een meisje in een joggingsbroek met boven op haar hoofd een rommelige knot, doet open. “Mag ik even je ID-kaart zien?”, vraagt Gebhardt voordat hij haar de biertjes geeft. Ze zucht en komt terug met haar paspoort. “That’s great”, zegt Gebhardt als hij ziet dat ze oud genoeg is om te drinken. Hij wenst haar een heel fijne dag, maar het meisje heeft de deur al dichtgegooid.

Hij zit er niet mee. “Heel soms zijn klanten boos, als we wat later zijn bijvoorbeeld. Dan zeg ik dat het me spijt en wens ik ze een fijne dag. Soms zeg ik dat het komt omdat een brug openstond, al probeer ik dat wel alleen te zeggen als het ook echt waar is. Dat begrijpen Amsterdammers namelijk meteen.”

Carrièremogelijkheden

Wat de precieze plannen van Getir zijn voor de toekomst, kan algemeen manager Brunsting nog niet zeggen, behalve dan dat het bedrijf snel gaat uitbreiden. “Er is zoveel vraag naar flitsbezorging dat we makkelijk kunnen bestaan naast concurrenten als Gorillas en Flink. Maar we zijn nu wereldwijd de eerste en grootste speler en die willen we blijven.”

Brunsting denkt dat dat wel gaat lukken. “In Turkije heeft Getir al zes jaar ervaring met flitsbezorgen. We weten inmiddels hoe we onze logistiek snel kunnen uitbreiden. Bovendien is ons digitale systeem, dat gebruikt wordt door de koeriers en magazijnmedewerkers, hyperefficiënt.”

In Istanbul laat het bedrijf al zien wat er nog meer van kan komen. Daar heeft Getir naast een tien­minutenflitsbezorgdienst met een beperkt assortiment ook een dienst met een veel uitgebreider supermarktassortiment, dat binnen dertig minuten aan huis levert. Het bedrijf doet daar ook aan maaltijd­bezorging. Brunsting: “Ik sluit niet uit dat Getir ook in Nederland meerdere diensten gaat uitrollen”.

Gebhardt ziet carrièremogelijkheden. “Dat ik nu al coördinator ben, is een hele eer, ik hoop dat ik door kan groeien”, zegt hij. En zijn studie? “Dat komt wel goed. Ik kan ook ’s nachts goed studeren”, zegt hij ­lachend. Op de vraag hoelang hij dat denkt vol te houden, komt geen ­antwoord meer. Er komt een nieuwe bestelling binnen, hij moet ervandoor.

Internationale opmars van flitsbezorgers

Overal ter wereld schieten flits­bezorgbedrijven als paddenstoelen uit de grond, aangejaagd door grote financiële injecties. In Nederland strijden vier bedrijven tegen elkaar: Gorillas, Flink, Zapp en Getir. De laatste, uit Istanbul, is wereldwijd veruit de grootste. Het heeft 1 miljard euro aan investeringen opgehaald en is nu naar schatting 7,5 miljard euro waard. Dat is ruim een miljard euro meer dan maaltijdbezorger Deliveroo. Getir is actief in 6 landen en 57 steden: 43 in Turkije, 9 in het Verenigd Koninkrijk, 2 in Spanje en 1 in zowel Duitsland, Frankrijk als Nederland, in Am­sterdam.

Na Getir komt het Berlijnse Gorillas, actief in 8 landen en 30 steden. ­Gorillas heeft tot nu toe 335 miljoen aan investeringen opgehaald en heeft een geschatte bedrijfswaarde van 1 miljard euro.

Flink (ook Berlijn) haalde 240 ­miljoen aan investeringen op en is naar schatting minder dan 1 miljard euro waard. Datzelfde geldt voor Zapp uit Londen, dat 100 miljoen euro bij investeerders ophaalde.

Lees ook:

Binnen tien minuten je boodschappen thuis? Bezorgsuper Gorillas troeft concurrenten af met snelheid

Steeds meer start-ups doen aan flitsbezorging. Binnen een paar minuten boodschappen aan huis leveren. Ook in Nederland is er een markt voor, bezorgdienst Gorillas springt er als eerste in.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden