Het Scheveningse  vreugdevuur van de vorige jaarwisseling, gezien vanaf de boulevard.

FotoboekVreugdevuur Scheveningen

Dit zijn de makers van de Haagse vreugdevuren: ‘Ik zit in een zwart gat’

Het Scheveningse vreugdevuur van de vorige jaarwisseling, gezien vanaf de boulevard.Beeld Arjen Toet

Een week lang bouwen aan de stapels, met mensen die in die week je beste vrienden zijn. Arjen Toet fotografeerde de vuren op de Haagse stranden en de makers, in een pas verschenen boek.

Jimco de Boer, 28, automonteur, voorzitter Stichting Vreugdevuur Scheveningen

“Ik denk dat ik met Oud en Nieuw bij mijn ouders langs ga. Ik wilde het eerst vieren bij een vriend. Maar ik ga toch rondlopen, denk ik. Gezellig. Sinds lange tijd koop ik weer een keer vuurwerk.”

“Ik weet het eigenlijk niet. Ik sta al vijftien-twintig jaar bij die stapel. Ik kan me niet herinneren dat er geen vuur was. Ik zit in een zwart gat. Ik ben niet zo’n huilert, maar ik kon wel janken toen ik hoorde dat dit jaar geen vreugdevuur zou zijn.  Ik had pijn in mijn maag. Als ik filmpjes terugkijk, krijg ik een brok in mijn keel. We hebben zoveel geprobeerd om het wel te laten lukken.”

Jimco de Boer: ‘Ik kan me niet herinneren dat er geen vuur was. Ik zit in een zwart gat.’Beeld Arjen Toet

“Voor ik op het strand stond, was ik in de straten bezig met kerstbomen en pallets. Dat liep dood, omdat iedereen naar het strand trok. Toen ik een jaar of tien was ben ik daar ook begonnen. Je kunt dan nog geen pallets tillen, je vormt met anderen een treintje om een pallet vooruit te duwen. Toen ik wat sterker werd kwam ik op de trap terecht. Een jaar of zes sta ik er nu bovenop. Ik plaats de pallets. Je moet goed kijken of een pallet ondersteuning heeft, je kunt ze niet zomaar neergooien.”

“Het organiseren van de vreugdevuren is eigenlijk een hel. De mensen bij de gemeente werken je tegen. Bij de stapelaars kun je ook niks goed doen. Het zijn allemaal vrijwilligers met een mening. Maar ik moet de knopen doorhakken.”

“Waarom het toch zo mooi is? Je werkt samen met mensen die je het hele jaar niet ziet, maar een week je beste vrienden zijn. Je zit met elkaar opgesloten in die wereld, je moet wel vertrouwen hebben in elkaar. Ik heb dat gevoel alleen daar.”

Fons de Mos (31), stuurman in de offshore. Mede-organisator van de vuurstapel in Scheveningen

“Ik zit nu veertien jaar in de organisatie, zo ongeveer het langst van iedereen. Ik heb het overgenomen van de ouwe garde, de generatie boven ons. Die zijn nu 35 tot 40 jaar. Ze kregen een gezin. Ik vond dat het vreugdevuur niet verloren mocht gegaan. Twee jaar heb ik het in mijn eentje georganiseerd. De stapel was toen wel een stuk kleiner dan nu.”

“Je kon de pallets toen nog gratis bij bedrijven ophalen, omdat ze daar anders voor moesten betalen. We huurden een bestelbusje en gingen rijden. Ongeveer negen jaar geleden kwamen de palletboeren ineens op, zij maken houtsnippers van de pallets. Toen moesten we geld gaan verdienen en zijn we commercieel geworden. Eerst met vier, vijf lokale bedrijven als sponsors. Elk jaar werden het er meer, en de stapels groter. ‘t Kan me niet groot genoeg zijn.”

“Een heel jaar ben ik aan het voorbereiden. In februari of maart gaan we al de sponsoren langs om ze te bedanken en een cadeautje te geven. Bij de palletboeren laten we ons gezicht zien. Eén keer hebben we een nieuwjaarsreceptie georganiseerd. Je bent aan het netwerken, dat is het goede woord. Soms heb ik ruzie met het vrouwtje, omdat ik er zo continu mee bezig ben.”

Fons de Mos: ‘Ik ben een heel jaar aan het voorbereiden'. Beeld Arjen Toet

“Elk jaar en elke stapel heeft zijn eigen ding. De stapel met de blauwe rand, die weet ik nog goed. Met de hand gebouwd. Bovenaan lagen rondom blauwe pallets. Vergeleken met nu was het niet erg hoog, maar ik was enorm trots op die stapel.”

“Voor mijn werk moet ik een maand op, een maand af de zee op. Het lukt niet altijd om in december vrij te krijgen. Dan heb ik op zee continu mijn telefoon bij de hand, om mee te kijken, te Facebooken. Je wil erbij wezen. Het hoort bij onze levensstijl.”

“Toevallig moet ik dit jaar naar Noorwegen. We gaan schepen bergen. Een meevaller? Zo kan je het niet  zien. Ik hoef niks te missen. Maar het is wel heel jammer.”

Beeld Arjen Toet

Arjen Toet, Vreugdevuur Scheveningen. 50 pag., € 27,50. Te bestellen via fototoet.com.

Lees ook:

Afscheid van de Haagse brandstapel: ‘Brand in vrede, Vreugdevuur’

Op het strandje bij Duindorp ‘cremeren’ fans van vreugdevuren uit Den Haag en omstreken een doodskist, ter gedachtenis aan de vreugdevuren die ze dit jaar niet mogen ontsteken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden