Column Rob Schouten

De hermelijn is natuurlijk ook maar gewoon ongedierte

Sinds ik tien jaar geleden een huisje in Frankrijk kocht, ben ik een hybride geworden. Je hoort weleens dat de mens bezig is een cyborg te worden, een halve robot, met al die onmisbare elektronica op en in z’n lijf, mobieltjes, pacemakers, gehoorapparaten, maar bij mij is het de andere kant opgegaan, behalve stadse jonker ben ik nu ook landman. Ik beweer graag dat het oud bloed is, dat mijn opa in een dorp woonde en een tuin had met snijbonen en lathyrus, en dat mijn overgrootvader als hovenier de kost verdiende, maar de waarheid is natuurlijk dat ieder mens een veelheid aan mogelijkheden in zich herbergt die hij maar moet zien te ontdekken en die vaak bij toeval gebruikt raken of ongebruikt blijven.

Hoe dan ook, ik heb het platteland leren kennen, de tractors, de kippen, de moestuinen. In het breed uitgemeten want in het veelzeggende Franse conflict tussen de dorpsbewoners en de stadse vakantiegangers over de matineuze haan stond ik aan de kant van de haan, wat heet? Ik vind het een feest om zo’n beest ’s ochtends vroeg te horen kraaien. Ik herinner me een privédomeindeeltje van Paul de Wispelaere dat ik indertijd met instemming las en waarin hij zijn staf brak over de domme en eigenwijze boeren, maar daar ben ik anders over gaan denken, ze komen nu eenmaal op voor een belang en inmiddels twijfel ik ook of de veestapel wel gehalveerd moet worden en we niet beter het autopark kunnen halveren.

Een incontinente rover

Er zijn ook dingen die me hier niet bevallen, zo is zojuist het jachtseizoen begonnen, ik zag gisteren al iets blinken in de zon, het bleek een man met een geweer en vandaag wordt er voortdurend geknald: kwartels, konijnen, nergens voor nodig. Marine le Pen folderde (en scoorde) hier met het recht van boeren op de jacht, maar dan voel ik me opeens weer een stadsmens. Maar in het algemeen ben ik, om met de apostel Paulus te spreken, de Joden een Jood en de Grieken een Griek geworden.

Een apart hoofdstuk in mijn tweeslachtigheid die ook weleens tot een soort verscheurdheid leidt vormt het ongedierte. Daar heb je er nogal wat van op het platteland, ik laat de verplichte muizen maar even zitten want die zitten ook in de stad, maar de zevenslapers en steenmarters kunnen een ware plaag vormen. Toch heb ik een zwak voor deze beestjes en ik aarzel sterk om ze uit te roeien. Onlangs trof ik onder een bed in de logeerkamer een pluizige bol aan die bij nader inzien een dode hermelijn bleek te zijn. Hij moet er al maanden hebben gelegen want hij was wit met een zwart staartpuntje, zijn winterkleed; in de tussentijd hadden er diverse gasten boven hem geslapen. Het was mijn eerste hermelijn, een prachtbeestje ook in zijn ontbinding en met een prachtige koninklijke naam ook en natuurlijk moest ik denken aan de al dan niet historische hermelijnen mantel die koning Willem-Alexander bij zijn inhuldiging droeg. Maar de hermelijn is natuurlijk ook maar gewoon ongedierte, een incontinente rover die tapijten onderschijt. Een hybride dus, en hoewel ik dat soort beesten beslist niet in huis wil hebben, heb ik hem toch een koninklijke begrafenis gegeven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden