null Beeld
Beeld

ColumnMartijn Wijchers

De drie agenten willen graag even in mijn huis rondkijken

Update (12 augustus 2021): inmiddels heeft de politie op het voorval gereageerd.

Als thuis onverwacht de deurbel gaat, is het meestal een bezorger die een pakketje komt afgeven. Nu zie ik door het spionnetje echter drie politieagenten voor de deur staan. Misschien heb ik te veel films gekeken, maar ik ga direct van het ergste uit. Heb ik iets verkeerd gedaan?

Geschrokken doe ik de deur open. “Goedemiddag, u woont hier sinds kort? Wij komen even kennismaken.” Mijn lief en ik wonen nog niet zo lang in ons droomhuis. Ik leer de buurt een beetje kennen door de wijkkrant regelmatig te lezen. Deze mannen zijn beslist niet de vriendelijk glimlachende agenten op de achterkant van dat wijkblaadje.

“U woont hier mooi hoor, een bijzondere plek ook. We zouden best weleens binnen willen kijken.”

Als het een film was, zou ik nu vragen wat ze precies komen doen en waarom ze mijn huis willen bekijken. In werkelijkheid ben ik te geschrokken om dergelijke vragen te stellen.

Willen jullie iets drinken?

Daarnaast heb ik in de loop der jaren geleerd dat een kritische houding tegenover gewapende gezagsdragers bij mij nét iets anders wordt geïnterpreteerd dan bij mijn witte vrienden.

Dus in plaats van een kritisch weerwoord stamel ik: “Eh, ja hoor, kom binnen. Willen jullie iets drinken?” Zo ben ik: politiemensen die ongevraagd voor de deur staan iets te drinken aanbieden.

“Goh, mooi huis hoor. Mooie inrichting ook. Wat voor werk doe je?” Ik vertel dat ik voor de klas sta. “Ik wist niet dat leraren zoveel verdienen, haha! Woon je hier alleen?” Ik schud mijn hoofd. Langzaam bekruipt me een ongemakkelijk gevoel. Waarom stellen ze deze vragen? Is het normaal dat de politie komt kennismaken als je bent verhuisd? Zo ja, waarom is dat na de vorige verhuizing niet gebeurd? Doen ze dit bij iedereen en hebben ze dan niets beters te doen?

“Leuk hoor. Mooie keuken. Waar woonden jullie hiervoor?” Ze lopen rond door het huis. Ze bekijken de foto’s aan de muur en stellen vast dat we van New York houden.

Drie gewapende mannen

Ze maken een opmerking over de hoeveelheid boeken en alle filmreferenties in huis. Terwijl ze rondkijken stellen ze terloops ook allerlei vragen. Ik beantwoord ze braaf. De meeste vragen die bij mij opkomen durf ik niet te stellen, daarvoor ben ik nog niet genoeg over mijn schrik heen. Dat is het effect van drie gewapende mannen in huis.

“Nou, dankjewel dat we even rond mochten kijken. Wij gaan weer verder.” Ik loop met ze naar de voordeur om ze uit te laten en ik wens ze een prettige dag. Als ze weg zijn besef ik dat ze geen antwoord hebben gegeven op de enige vraag die ik wél gesteld heb; of zij de wijkagenten zijn.

Is dit waar je in de krant over leest? Is dit een variant op de zwarte man in een dure auto die zonder reden door de politie staande wordt gehouden? Is dit een vorm van etnisch profileren? Of is het gewoon toeval dat ze kennis met mij wilden maken, maar geen van de buren hebben bezocht? Ik weet het niet en ik zal het ook nooit weten. Om mijn gedachten te verdrijven besluit ik een film te gaan kijken, maar wel een zonder politieagenten…

Martijn Wijchers schrijft over zijn ervaringen als zwarte, homoseksuele docent.

Lees ook:
Onduidelijk waarom agenten Trouw-columnist bezochten

De politie kan niet meer nagaan waarom docent Martijn Wijchers twee jaar geleden bezoek heeft gekregen van drie agenten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden