grunberg6

Arnon GrunbergOp de Hudson

Arnon Grunberg ontmoet een ziener: ‘Ik zie je moeder, een kleine, bruine hond’

grunberg6Beeld grunberg6

Schrijver Arnon Grunberg vaart over de rivier de Hudson richting het noorden en spreekt mensen die zichzelf zien als andersdenkenden, liefhebbers van de waarheid, beschermers van de vrijheid. In zeven afleveringen doet hij verslag van zijn reis.

We hadden tot Albany kunnen varen,’ zegt kapitein Sam, ‘maar niet in april.’

We draaien om. De Hudson is zo breed dat ze soms een meer lijkt, de villa’s langs de oevers moeten daar door frivole goden zijn neergesmeten. In Europa zou zo’n rivieroever versierd zijn geweest met terrassen. Hier is de toerist overbodig. Alleen een oude vuurtoren doet dienst als bed & breakfast.

Ter hoogte van Rogers Island worden we overvallen door een sneeuwstorm.

De boot danst. Kaptein Sam mompelt: ‘Een krankzinnig avontuur.’

Bij Kingston leggen we aan.

‘Heb je gevonden wat je zocht?’ vraagt Sam.

‘Ik heb de bedrogen mens gevonden die nooit meer bedrogen wenst te worden. Maar wie bedriegt wie?’

In een rustige straat in Kingston naast de Yum Yum Noodle Bar ontvangt Adam Bernstein cliënten, hij praat met de doden.

Zijn ruime kantoor is op een tafel na leeg.

Adam Bernstein praat met de doden Beeld Arnon Grunberg
Adam Bernstein praat met de dodenBeeld Arnon Grunberg

‘Alle kinderen zijn zieners,’ zegt Bernstein (63), ‘maar de meeste kinderen doen er niets mee. Ik groeide op in de 36ste straat in Manhattan in een buurt die Murray Hill heet.’

‘Daar woon ik vlakbij,’ zeg ik.

Bernstein knikt, alsof hij dat al wist.

‘Iedereen kan piano leren spelen. Zo kan iedereen leren met de doden te praten. Ik leef ervan. Energie wordt beeld. In 1998 stierf mijn broer, toen ontdekte ik mijn vaardigheid. Langzaam leerde ik dankbaar te zijn.’

Bernstein beweegt nauwelijks tijdens het praten.

‘Ik ben niet tegen het vaccin,’ zegt hij, ‘ik ben pro choice. De winstmarges zijn groot, de behoefte ons te controleren is immens.’

‘Wat voor tiener was u?’ vraag ik.

‘Veel geblowd,’ zegt Bernstein, ‘na elke high komt een down, als je dat door hebt weet je genoeg.’

‘U zou nog met mijn doden praten,’ zeg ik voorzichtig.

Bernstein concentreert zich.

‘Ik zie je moeder,’ zegt hij, ‘een kleine bruine hond.’

‘Is mijn moeder een kleine bruine hond geworden?’

‘Zover zou ik niet willen gaan,’ antwoordt Bernstein, ‘maar er is een hond die voelt als ze er is. Ze is er vaak.’

We nemen afscheid.

‘Bent u toevallig familie van de beroemde Bernstein?’ vraag ik.

‘Je hebt veel Amerikaanse Bernsteins,’ zegt hij, ‘ik ben de niet beroemde Bernstein.’

Bij de deur draai ik me om. Hij zit nog altijd stokstijf achter zijn bureau.

Deze Bernstein gelooft in weinig, vermoed ik, zeker niet in samenzweringstheorieën. Hij weet alleen dat de net nog levende mens vreselijk naar zijn doden verlangt.

(Wordt vervolgd)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden