Twee poolwolven begroeten hun verzorgers, Michael Schönberger en Tatjana Schneider, in Park Werner Freund in Saarland.

Reportage Wolfspark

‘Als de wereld vergaat, overleef ik met mijn wolven’

Twee poolwolven begroeten hun verzorgers, Michael Schönberger en Tatjana Schneider, in Park Werner Freund in Saarland. Beeld Marielle Uitert

De 51-jarige wolvenexpert Tatjana Schneider ontwaakt iedere ochtend met het huilen van een roedel wolven in haar achtertuin, grootgebracht door haarzelf.

De liefde voor wolven zat er vroeg in. Tatjana Schneider (1968), geboren in Duitsland en op haar derde verhuisd naar Nederland, pendelde vanaf 1993 meermaals per maand van Limburg naar Saarland. Daar hielp ze Werner Freund, oprichter van Wolfspark Werner Freund, als vrijwilliger. Dagenlang zat ze tussen de wolven en bracht zij de welpen met de hand groot. Zo is een bijzondere band ontstaan. “Mijn gelukkigste momenten waren altijd de vroege uurtjes voordat het park zijn deuren opende. Uren van tevoren liep ik dan de heuvel op om in alle stilte met mijn wolven te zitten. Puur observeren en samenzijn. Ik zonderde me ook graag af om tussen de dieren te tekenen en te schilderen. Ze geven me zoveel inspiratie.”

Het park Werner Freund ligt in Saarland in een bosrijke omgeving. Het twaalf hectare grote, omheinde wolvenpark is in bezit van de stad Merzig. Schneider runt het samen met wolvenexpert en medewerker Michael Schönberger (1980). De twintig wolven leven in roedels bij elkaar in hun eigen verblijf, de Europese wolf bijvoorbeeld samen met alleen Europese wolven. Het park is overdag gratis opengesteld voor publiek, dat de wolven vanaf de paden (achter hekken) kan zien. Er is een wolfscafé, er worden rondleidingen georganiseerd, ook voor scholen, en er komen studenten en wetenschappers van over de hele wereld.

Survivaltechnieken

De wolvenverblijven zijn alleen toegankelijk voor Schneider en Schönberger. Als kind al observeerde Tatjana graag het samenspel tussen mens en dier en bracht ze veel tijd in de natuur door. Hier leerde zij zichzelf survivaltechnieken aan en verbleef ze het liefst tussen de honden. Ze heeft veel van deze periode geleerd en brengt alles in Merzig in de praktijk, na meer dan 25 jaar ervaring in het bestuderen van het gedrag van Canis lupus. Het nauwe contact met de wolven biedt haar nieuwe inzichten in het sociale familieleven zonder daarbij het dier in zijn natuurlijke gedrag te storen.

Ze draait een sjekkie, neemt een mok koffie als de eerste beller zich in alle vroegte aandient. Er is een ree overreden en Tatjana mag het dier af komen halen. Hij is nog vers dus het is zaak er zo vroeg mogelijk naartoe te gaan op deze zonovergoten dag. Het gestolde bloed van de kadavers vult de jeep met een penetrante geur.

Tatjana is als leider van Wolfspark Werner Freund een bekend persoon in het Duitse Saarland. Al het voedsel voor haar wolven wordt gratis ter beschikking gesteld. Zo’n zestig boeren in de omgeving doneren dode runderen en kalveren en zelfs jagers leveren reeën aan. Op deze manier vindt aangereden wild en gestorven vee een nuttige eindbestemming.

Roodkapje

In een koelcel worden de kadavers aan vleeshaken opgehangen. De ree wordt als eerste door Tatjana klaargemaakt voor consumptie. Het is voedertijd voor de wolven. Bovendien staat een rondleiding op het programma om scholieren kennis bij te brengen over dit veelbesproken roofdier. Samen met Schönberger zet ze de kratten in de jeep en checkt ze nog eens of de groep voor de rondleiding compleet is. Een voor een haalt ze de organen uit de emmers en brengt ze de kinderen bij dat het sprookje van Roodkapje toch écht een sprookje is dat ver van de realiteit staat.

“Wolven zijn zeer sociale en hoog ontwikkelde roofdieren.” De kinderen hangen aan haar lippen. Vooral als zij samen met Michael de veiligheidsdeuren opent en de verblijven betreedt. De twee laten de wolven eerst hun begroetingsritueel uitvoeren, een paar stevige likken op het gezicht, en delen dan het orgaanvlees uit.

Schoolkinderen komen tegen voedertijd kijken. Beeld Marielle Uitert

Ze heeft ondertussen 38 wolven grootgebracht waaronder Polaire, Europese, Canadese, Zweedse en Mongoolse. Ze assisteerde zelfs tijdens een tumor-operatie bij een van haar wolven. Uiteindelijk benoemde Werner Freund haar in 2011 officieel als opvolger. Momenteel bewoont ze tijdelijk zijn houten huis. Op de muren prijken talloze foto’s en herinneringen aan het leven van Freund, die meer dan dertig jaar met zijn wolven samenleefde.

Ook Schönberger, die eveneens sinds 1993 in het park werkt, wordt intens vriendelijk begroet door de wolven. Vooral de Europese Moos en Huka slaan hun poten om zijn schouders en begroeten hem met een uitgebreide liksessie. Schönberger: “We worden door alle wolvenfamilies hier geaccepteerd waardoor we ons werk ook naar behoren kunnen uitvoeren. Ons primaire doel is de wolf observeren, onze bevindingen te noteren en over te brengen. Maar je bouwt natuurlijk ook een intieme band met ze op. Ik heb eens een hele nacht doorgebracht met een zieke wolf die me zeer na aan het hart lag. Met een injectie werd een einde aan haar lijden gemaakt. Ik begeleidde haar tijdens dit proces. Ze vertrouwde mij. Het was voor mij de enige manier om afscheid te kunnen nemen.”

Terwijl Michael een groep volwassenen rondleidt, is Tatjana in de verblijven op zoek naar wolvenpoep en pootafdrukken. De pootafdrukken worden door haar in gips gegoten en de uitwerpselen worden dusdanig bewerkt dat ze geurloos in een doorzichtig flaconnetje kunnen worden bekeken.

De bezoekers bekijken intussen een wolfsschedel. Schneider hecht erg aan goede voorlichting, want iedereen vindt wel iets van de wolf, tot in de politiek aan toe. Schneider: “Maar als de wereld vergaat, zal ik hier overleven in dit bos met mijn wolven.”

Lees ook:

De wolf is er al, en nu komt ook de goudjakhals naar Nederland

De wolf is er, de goudjakhals komt eraan. Als hij welkom wordt geheten, zal met een aantal jaar ook deze hondachtige in ons land een plaats weten te veroveren.

Op de Veluwe huppelen nu wolvenwelpjes rond

Een welpje huppelt soepel uit het riet en kijkt met gespitste oren achterom. Op de korrelige videobeelden is te zien hoe een paar tellen later zijn soortgenootje in het kielzog volgt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden