null Beeld -
Beeld -

ColumnMarijn de Vries

Zelfs na haar gouden race blijft de aureool van eenzaamheid om Sifan Hassan hangen

Zoals ze daar zit, een klein bultje atleet onder de Nederlandse vlag. Het rood bedekt haar hoofd. Het wit haar rug. Het blauw haar benen en haar billen. De vlag past met gemak helemaal over Sifan Hassan heen. Dat is ook niet zo moeilijk, want ze heeft maar een klein lijf. Een dun lijf. Een vederlicht, razendsnel lijf.

Sifan emotioneert me alleen al door wie ze is. Hoe kan het meisje dat moederziel alleen naar Nederland vluchtte, verpieterde in de asielzoekersopvang en opbloeide met een paar geleende sportschoenen aan haar voeten hier nu zo staan. Zo snel. Zo sterk.

In de vertraging kijk ik naar haar gezicht in de laatste driehonderd meter. Terwijl de monden achter haar verkrampen, blote tanden, strakke lippen, is Sifans mond ontspannen. Ze heeft wapperende wangen. Haar ogen zijn groot en donker, en helemaal opengesperd.

Haar voorkomen is koninklijk. Trots. Beheerst. En ongenaakbaar. Maar ook eenzaam. Hoeveel mensen er ook om haar heen staan, ze straalt zoveel eenzaamheid uit. Eenzaamheid die haar goed staat. Zelfverkozen is het.

Ze houdt iedereen buiten wat ze voelt. Zelfs zichzelf

Sifan heeft me ooit gegrepen. Ik lees en kijk alles wat er los en vast zit over haar. En weet daardoor: ze laat niemand toe in haar gedachten. Ze houdt iedereen buiten wat ze voelt. Zelfs zichzelf. Als je nare herinneringen gewoon weggooit, heb je er ook geen last van.

Misschien is ze daarom wel zo buitenaards goed gaan rennen. Weg van al die weggegooide troep. Naar de start van waar het beter wordt.

In Nederland werd alles beter toen ze hardloopschoenen aantrok. De zon leek nog steeds op het lampje van de koelkast, maar ze rende. Liet achter zich. En kwam vooruit. Ontdekte kaas. En pindakaas, wat ze ook lekker vond. Besloot in een buikbedekkend hemdje te gaan lopen, want dan was ze misschien nog een klein beetje een goede moslima.

En als het pijn deed, wat dan ook, dan zette ze gewoon haar gevoelens uit.

Ik weet niet of je gevoel uitzetten de juiste manier is. Het is wel de goede. Om olympisch kampioen te worden, althans. Maar zelfs na haar gouden race blijft de aureool van eenzaamheid om Sifan hangen. Ze is zo sterk, maar lijkt zo kwetsbaar tegelijk. Ik zou een arm om haar heen willen leggen. Of zou willen dat iemand anders dat zou doen.

Ik denk dat Sifan zelf liever gaat rennen. Doe maar, Sifan. Ren maar. Zoals je altijd doet. Ongenaakbaar.

Marijn de Vries is columnist van Trouw. Lees haar stukken hier.

Lees ook:

Zo bereidt Hassan zich voor op haar unieke gouden missie. ‘Sifan wil in alles haar gevoel volgen’

Lopen kan ze als geen ander. Maar om in Tokio goud te winnen, moet Sifan Hassan ook andere obstakels overwinnen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden