Quadtennis

Zelfs een slangetje met sondevoeding in zijn neus weerhield Sam Schröder niet van tennissen

Sam Schröder tijdens de finaledag van het wereldkampioenschap rolstoeltennis in sportcentrum de Rusheuvel.  Beeld Rob Engelaar, ANP
Sam Schröder tijdens de finaledag van het wereldkampioenschap rolstoeltennis in sportcentrum de Rusheuvel.Beeld Rob Engelaar, ANP

De Nederlander Sam Schröder heeft veel tegenslagen moeten verwerken om een van de beste quadtennissers van de wereld te worden. Bij de Wheelchair Tennis Masters in Oss liet hij voor vrienden en familie zien waarom zijn liefde voor de sport zo groot is.

Thomas Sijtsma

Op de baan zijn Niels Vink (19) en Sam Schröder (23) tegenpolen. Tijdens de finale van de Wheelchair Tennis Masters in Oss is Vink woedend op zichzelf. Hij raakt de ballen niet goed en laat de onvrede over zijn eigen spel blijken door voortdurend te foeteren. Ook mensen in het publiek moeten het ontgelden. Schröder oogt aan de overkant kalm, in zichzelf gekeerd bijna. Niets of niemand kan zijn spel beïnvloeden. Hij heeft te veel meegemaakt om überhaupt gefrustreerd te raken.

Vink en Schröder zijn met afstand de twee beste quadtennissers in de wereld, in grote finales is het vaak stuivertje wisselen en bepaalt de vorm van de dag de winnaar. Op zaterdag hebben ze al samen het dubbelspel gewonnen. De speciale quadcategorie, sinds 2004 paralympisch, bestaat naast het bekende rolstoeltennis en is voor spelers die naast functieverlies in de benen ook leven met een beperking in een of beide armen. De regels zijn identiek aan die van het valide tennis met de uitzondering dat de bal twee keer mag stuiteren.

In sportcentrum De Rosheuvel, waar de beste spelers van het afgelopen jaar waren uitgenodigd, geeft juist dat stoïcijnse karakter van de linkshandige Schröder tijdens de prestigieuze seizoensafsluiting de doorslag. De Limburger is onder toeziend oog van tweehonderd toeschouwers op vrijwel geen onnodige fout te betrappen: 6-3, 6-0.

Woorden aan de blijdschap

Naast de baan probeert Schröder, dit jaar ook al winnaar van de Australian Open en Wimbledon en eigenaar van paralympisch zilver, woorden aan zijn blijdschap te geven. Hij vindt het ‘ontzettend bijzonder’ om voor vrienden en familie een van de belangrijkste toernooien op de tour te winnen. Direct na de wedstrijd ging hij ze een voor een langs voor een omhelzing. “Ik geniet enorm van deze dag. Niemand heeft de garantie dat het leven nog lang gaat duren, je weet nooit wanneer je de laatste wedstrijd hebt gespeeld.”

Schröder is geboren met ectrodactylie, waardoor hij geen middenvoet heeft en aan elke hand slechts één vinger. Als jonge jongen moest hij al vroeg leren leven vanuit een rolstoel. Lopen ging steeds moeizamer. Ondanks een dertigtal operaties slaagden medici er niet in de functionaliteit van zijn armen en benen te verbeteren. Hij wilde sporten, maar wist niet welke mogelijkheden er waren. Bij het revalidatiecentrum kwam hij in aanraking met tennis. Bij de eerste bal die hij sloeg, was het meteen raak. Hij wilde nooit meer anders.

De carrière van de talentvolle quadtennisser ging crescendo tot in 2017 een agressieve vorm van darmkanker bij hem werd geconstateerd. Nog voor het einde van het jaar kreeg hij in een reeks van 25 dagen achter elkaar bestralingen en chemotherapie. “Dat was niet niks en een veel serieuzer gevaar dan de eerdere operaties”, zegt Schröder, die op de tennisbaan het racket aan zijn hand heeft gesnoerd; zijn precisieballen vanuit het achterveld zijn zo accuraat dat het lijkt alsof hand en racket met elkaar vergroeid zijn.

Zo snel mogelijk weer tennissen

Tijdens de behandelperiode wilde Schröder ten koste van alles een kwartiertje per week op de baan staan. “Dat geeft wel aan hoe belangrijk de sport voor mij is. Zelfs met een slangetje met sondevoeding in mijn neus stond ik er.” Zijn dikke darm werd uiteindelijk verwijderd.

Artsen kregen bij elk gesprek van de ongeduldige tennisser de vraag hoe ze ervoor gingen zorgen dat hij zo snel als mogelijk weer competitief kon tennissen. Het was immers zijn leven, zijn grote liefde.

Door de ziekte was Schröder niet aanwezig bij zijn eindexamen op de havo. Na zijn herstel vond hij zijn tenniscarrière te belangrijk om de middelbare school alsnog af te maken. “Doordat ik kanker kreeg, weet ik dat het leven zomaar ineens voorbij kan zijn. Laat ik de overgebleven tijd vullen met de sport waar ik energie van krijg, dacht ik. Ondanks mijn handicap wil ik niet beperkt zijn. En nu sta ik hier.”

Een jaar na de operatie versloeg Schröder de aanvoerder van de wereldranglijst, weer een jaar later won hij bij zijn debuut de US Open. Mooie prestaties, al was hij vooral opgelucht dat hij zijn laatste wedstrijd nog niet had gespeeld.

Lees ook:

Sporten onder een oorlogssluier: de Paralympics waren ‘echt heel heftig’

De Paralympische Spelen werden overschaduwd door de oorlog. Iedereen kreeg er dagelijks mee te maken. Toch werd er gesport.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden