De beruchte persconferentie, met Matt Stutzmann derde van rechts. Beeld AP
De beruchte persconferentie, met Matt Stutzmann derde van rechts.Beeld AP

ColumnKick Hommes

Wellicht ging ik iets te graag mee in het beeld van de ‘zielige’ paralympiër

Kick Hommes

Wat is het verhaal dat de Paralympische Spelen moet vertellen? Dat van de topsporter, of van de persoon die diep viel en weer opstond?

Met zes atleten zaten ze in een rijtje voor een grote zaal vol camera’s, ergens op de zevende verdieping van het paralympisch mediacentrum in het midden van Tokio, in een zaal die alleen te bereiken is via de langste roltrap in de geschiedenis der roltrappen. Het waren de uitverkorenen, de ‘misschien wel grootste paralympiërs’ van dit moment, klaar voor een eerste persconferentie over de Paralympische Spelen. Gejuich viel hen ten deel.

Het was niet eens het applaus dat voor enige verwondering zorgde. Dat komt wel vaker vanuit een persvak omhoog, als wordt geklapt voor een persoonlijke favoriet. Verwonderlijker was wel de manier waarop de persconferentie verliep. Van de negentien vragen die Matt Stutzmann kreeg, de armless archer (de man die zonder armen boogschiet), ging er één over hoe hij het dacht te gaan doen op de Spelen.

Ik dacht terug aan een interview met Marlou van Rhijn. Zij zette zich jarenlang in om haar unieke sportverhaal te vertellen. Als iemand vroeg naar haar beperking, greep ze in. Daar moest het niet over gaan. Het moest gaan over haar tijden, haar manier van hard de bocht door. Goud winnen.

En natuurlijk hebben de paralympische sporters bijzondere levenslessen, dat weet Van Rhijn ook. Er zal altijd een evenwicht moeten zijn. Paralympische sporters hebben nu eenmaal een bijzonder levensverhaal. Er is iets gebeurd in hun leven waardoor ze zich hebben moeten aanpassen. Ook Trouw zal een aantal verhalen publiceren in de komende dagen. Van Stutzmann bijvoorbeeld, want de Amerikaan heeft een bijzondere manier gevonden om zijn sport uit te oefenen en zijn kinderen op te voeden.

Opgetrokken wenbrauwen

Maar dat bij de grootste persconferentie voor het begin van de Spelen het maatschappelijke verhaal achter de sporter bijna werd gecultiveerd, zorgde wel voor opgetrokken wenkbrauwen. Want zou de paralympische sport niet veel meer hebben aan juist dat wat Van Rijn altijd probeerde? Zou de sport niet veel meer gebaat zijn met een verhaal over juist indrukwekkende prestaties?

Het waren die vragen die na afloop opkwamen op de langste roltrap naar beneden ooit. Ik moet ook een verhouding vinden, nam ik me voor. Wellicht ging ik voorheen iets te graag mee met het paralympische perspectief van een ‘zielige’ paralympiër die vanuit een diep dal opkrabbelt. En is het nu tijd om niet aan het verhaal achter de sporter te denken, maar eens het sportverhaal centraal te stellen. Dertien dagen, 26 verhalen. De krant biedt er genoeg ruimte voor.

Lees ook:

Esther Vergeer: ‘De paralympische sporter staat niet op en denkt: goh, weer wat om te overwinnen vandaag’

Esther Vergeer is voor het eerst chef de mission op de Paralympische Zomerspelen. Vanuit Tokio hoopt ze dat de 73 Nederlandse atleten vanaf dinsdag anderhalve week succesvol zijn.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden