Wielrennen

Weer mentale en fysieke wonden na valpartijen in de Tour: ‘We kunnen echt zo niet langer doorgaan’

Jack Haig, aan de kant van de weg. Hij zou opgeven.  Beeld EPA
Jack Haig, aan de kant van de weg. Hij zou opgeven.Beeld EPA

Weer waren het valpartijen die een etappe in de Tour de France ontsierden. De roep om betere veiligheid klonk wederom, dit keer nog luider dan eerst.

Kick Hommes

Diep inademen en langzaam alle lucht weer uit het lichaam laten vloeien. In Pontivi, finishplaats van de derde etappe in de Tour de France, had het peloton heel veel tijd nodig om bij te komen van een dag die weliswaar rustig begon, maar levensgevaarlijk eindigde. De wonden waren fysiek en mentaal, en bij hen die weer konden praten klonk de luide roep om veiligheid, opnieuw.

Wat was er gebeurd? In de smalle en kronkelige wegen rond het stadje in Bretagne, waar het wegdek een paar procent naar beneden liep, kletterden de renners in groepen op de grond. Gebroken botten, gebroken fietsen, en heel veel chaos. Daarna, in de eindsprint die met zeventig kilometer per uur werd gereden, knalden Peter Sagan en Caleb Ewan ook nog tegen elkaar. Die laatste verliet met een gebroken sleutelbeen de wedstrijd.

Bij de medische wagen van de Tour was ook Jumbo-Visma oververtegenwoordigd. Onder meer Primoz Roglic en Steven Kruijswijk stapten in voor controle, nadat ook zij in crashes waren beland en vanwege tijdverlies (1.29 minuut) hun klassementsambities voorlopig zagen vervagen. Eerder op de dag moest ook Robert Gesink al door een val de Tour verlaten. Uiteindelijk bleek Roglic ‘nog uit één stuk’ te zijn. Bij Kruijswijk, die na afloop woedend de inzittenden van een auto van de organisatie uitschold, moest alleen zijn rechtermiddelvinger worden gehecht.

Voor je het weet lig je op je bek

De derde etappe zorgde bovendien ook voor mentale wonden. Cees Bol, achtste in de sprint omdat hij net achter de valpartij van Ewan zat, stond na afloop nog te trillen en gaf toe dat hij na het zien van die crash de benen toch wat stil hield. “Dit was echt supersnel en gevaarlijk. Je ziet zo weinig en het gaat zo snel en voor je het weet lig je op je bek. Het is logisch dat je daar van weg probeert te blijven”

Die boosheid borrelde overigens niet alleen bij Kruijswijk. Die was er bij renners, ploegleiders en iedereen die met het peloton te maken had. Alle frustratie kwam rechtstreeks de Franse huiskamer in toen Marc Madiot, ploegbaas van Groupama-FDJ, zeer geëmotioneerd uitriep dat ‘het zo niet langer kon’. “Er zijn kinderen, vaders en moeders die dit zien en hun kinderen niet meer op deze sport zetten. En ik wil niet degene zijn die de telefoon moet pakken om ouders te bellen als hun zoon daar ligt.”

De valpartijen ontstaan door een mix van oorzaken. Aan de ene kant zijn de renners schuldig. Vallen leidt tot meer stress, zei Jumbo-Visma-ploegleider Merijn Zeeman zondag al, na de valpartijen van de eerste dag. “Juist omdat iedereen voor de valpartij wil zitten, gaat iedereen naar voren. En dan wordt het nog hectischer. Vallen leidt tot vallen”

Aan de andere kant is er de organisatie, die het parcours uittekent. Deze Tour is het aantal ‘gevaarlijke punten’ op de weg bovendien exponentieel toegenomen. Er zijn nu 2300 rotondes, verkeersdrempels en ander wegmeubilair aangemeld als ‘gevaarlijk’, vierhonderd meer van vorig jaar.

En dan zijn er nog de teams, die een plan maken dat past bij hun eigen ambities. Madiot, op de televisie: “Het is iedereens fout. Organisatie, de teams en de renners. We moeten met elkaar om tafel om te kijken wat we kunnen doen.”

Nog nooit zo’n clash gezien

Oplossingen werden gelijk al aangedragen. Omdat de meeste teams de verkenning van de etappe hadden gedaan en hadden gezien hoe gevaarlijk de laatste afdaling was, kwam er zondagavond al een verzoek om op acht kilometer voor de finish de tijd voor de klassementsrenners op te nemen, in de hoop dat zij zich niet meer met het koersverloop zouden bemoeien. Dat werd niet gehonoreerd.

Bol had een andere oplossing: “Een afdaling vlak voor de finish. Dat zou niet moeten mogen.” En Julian Alaphilippe, die aangaf nog nooit zo’n chaos te hebben gezien, riep het peloton op ook naar zichzelf te kijken: “We moeten zelf zorgen voor verantwoorde sport”

Tussen al die valpartijen liep één verhaal wel goed af. Dat was de kroniek van Mathieu van der Poel, die voor de eerste dag in zijn leven in de leiderstrui reed van de grootste en belangrijkste wedstrijd ter wereld. Hij deed in de finale nog kopwerk voor zijn teamgenoten (“Om uit het gedrang te blijven”) Philipsen en Merlier, waarna die laatste de sprint won. Eén-twee voor Alpecin-Fenix, en achter hen kwam Van der Poel als zevende eveneens juichend over de finish.

Maar de schoonheid die de dag hem en zijn ploeg bracht, viel in het grote geheel weg door de opeenstapeling van valpartijen, gevaarlijke situaties en vooral de pijn bij meerdere renners. Jacopo Guarnieri, sprinter van de Franse ploeg van Madiot, kwam uiteindelijk met de kortste reactie op het gevaar in de eerste Tourdagen: “Stik er dan maar in”.

Lees ook:

Hoe hou je in de Tour fans weg van het asfalt?

Opi en omi kwamen afgelopen weekend in het nieuws omdat ze volledig buiten hun schuld de discussie over veiligheid in het wielrennen opnieuw aanwakkerden. Hoe moet dat verder, met het publiek?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden