null Beeld
Beeld

ColumnMarijn de Vries

Wat werd mijn hart warm toen ik het verhaal van schansspringer Sara Marita Kramer las

Ik zal er niet omheen draaien: ik smacht naar hoopgevende verhalen. Naar lichtpuntjes. Naar ontroering in de duisternis. Dus wat werd mijn hart warm toen ik het Volkskrantverhaal van Thomas Sijtsma over schansspringer Sara Marita Kramer las.

Ik kende haar al, realiseerde ik me. Ze was ooit een van de hoofdpersonen in mijn favoriete tv-programma ‘Ik vertrek’. Zes was ze toen. Met haar vader, moeder, twee oudere broers en jongere zusje vertrok ze in 2008 van Apeldoorn naar Maria Alm in Oostenrijk. Ze gingen er een pannenkoekenrestaurant beginnen. In tegenstelling tot veel Ik vertrekkelingen spraken ze de taal. Maar op z’n Ik vertreks was de overname van het hotel waar ze wilden gaan wonen nog niet geregeld toen ze arriveerden. Tot zover niks nieuws onder de zon.

Wat het verhaal van de familie Kramer anders maakte, was dat moeder Anneke bij vertrek net genezen was verklaard van borstkanker. Eenmaal in Oostenrijk kwam de ziekte terug. Tussen overname van hotel en verbouwen door werd ze geopereerd. En nog eens. Het ging niet goed. Toen in het najaar van 2009 de eerste sneeuw kwam, overleed ze. Daar zaten ze dan, vader Ronald en zijn vier kinderen tussen de vijf en elf jaar oud. In een hotel dat nog niet af was, laat staan open. In een land waar ze nog niet thuis waren.

Lekker wintersporten, langlaufen en skiën.

Wat doe je dan? De meeste mensen zouden naar huis gaan. Gedesillusioneerd. Gebroken. Terug naar hun familie. Maar Ronald besloot ondanks zijn verdriet te blijven. Omdat daar wonen óók Annekes grote droom was. Want, zei hij: “De toekomst is naar voren. Daar moet je naar kijken.”

Zo zagen we de kinderen weer naar school gaan en Hotel Sonnenlicht de deuren openen. Langzaam helde de balans van meer dieptepunten dan hoogtepunten over naar de andere kant. Beelden van prachtige zomerdagen op de alm wisselden zich af met beelden in de sneeuw. De kinderen waren helemaal verkocht. Lekker wintersporten, langlaufen en skiën. Alles op de lange latten.

Nu ik het zo opschrijf, kan ik niet geloven dat ik het nooit gekoppeld had. De sportkortjes over dat Oostenrijks-Nederlandse schansspringfenomeen van 19. De Oostenrijkse nationaliteit heeft ze erbij genomen omdat de skibond van dat land haar beter faciliteren kan. Wereldkampioen bij de junioren werd ze, begin dit jaar. En ze won haar eerste wereldbeker bij de senioren. Vrijdag voegde ze er een tweede aan toe. Bijna 100 meter vloog ze – en daarmee stak ze ver boven alle gearriveerde wereldtoppers uit.

De ultieme vrijheid

“Als je van de zitbank opstaat en naar beneden suist, is er geen weg meer terug, dan moet je ervoor gaan”, zei Sara Marita in een interview. Het gevoel van vliegen noemt ze ultieme vrijheid. De moed zich zonder aarzelen van de schans te storten heeft ze, dat kan niet anders, van haar vader.

De veerkracht van dat gezin, ik maak er een diepe, diepe buiging voor. Je moet door, zeggen de kinderen in verschillende fragmenten. Je hoort in de kinderstemmetjes eigenlijk hun vader aan het woord. Je kunt niet altijd verdrietig blijven. Het leven gaat verder.

En kijk haar nu, ruim tien jaar later. Sara Marita. Dé toekomst van het mondiale schansspringen, als je de Oostenrijkse media geloven mag. Kandidaat wereldkampioen. Kandidaat voor het Olympisch goud. Wat mag ze trots zijn. Wat mag haar vader trots zijn. Vanaf de schans met de kop letterlijk naar voren is er geen weg terug. De toekomst is vooruit.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden