Beeld Trouw

ColumnMarijn de Vries

Waarom sport meer emotie oproept bij mannen dan bij vrouwen

Ik weet niet hoe emotioneel het Nederlandse manvolk gisteren was bij de overwinning van Mathieu van der Poel op het NK wielrennen, maar als je nagaat dat mijn enthousiasme al behoorlijk ver reikte, dan wil ik niet weten wat zich op de diverse Nederlandse bankstellen heeft afgespeeld. Tranen. Oerkreten. Vuisten in de lucht. Als ik NOC-NSF mag geloven, tenminste.

Vrijdag stuurde de nationale sportkoepel dit wist-je-datje de wereld in: “Wist je dat sport bij mannen meer emotie oproept dan bij vrouwen?” Ik wist dat niet, maar het verbaast me niks. Als je er even over nadenkt, is het namelijk heel logisch.

Niet omdat mannen door de bank genomen emotioneler zijn: tranen en labiliteit zijn in de ogen van velen enkel voorbehouden aan het vrouwvolk, immers. Maar je hoeft maar aan Jack van Gelder te denken, die totaal hysterisch werd toen Dennis Bergkamp ons land tijdens het WK van 1998 naar de halve finale schoot, en je weet onmiddellijk dat voor sport andere parameters gelden. Hoe komt dat? Hier is mijn theorie.

Sport is van oudsher een mannenzaak, maar nu niet meer

Mensen voelen zich over het algemeen het meest verwant met mensen die op hen lijken. Dat doet niemand expres, dat gebeurt onbewust. Mannen worden dus meer geraakt door mannen en vrouwen door vrouwen. Daar is veel onderzoek naar gedaan. Het is ook een van de redenen waarom het nog steeds sappelen is met vrouwen in topfuncties: een club mannelijke topbestuurders kiest onbewust voor iemand die op hen lijkt. Voor een andere man dus.

In de sport is het altijd al zo geweest dat mannelijke prestaties meer aandacht krijgen dan die van vrouwen, omdat sport van oudsher een mannenzaak is. Dat is inmiddels enorm veranderd, maar de bepalers van wat in beeld komt, sportjournalisten en bestuurders, zijn nog steeds grotendeels man – met al het bewuste en onbewuste dat daarbij komt.

Ga maar na: als Kjeld Nuis een wereldtitel schaatsen in de wacht sleept, wordt dat in de media grootser ­gevierd dan als Ireen Wüst wereldkampioen wordt. En als Epke Zonderland een gouden plak op de Olympische Spelen pakt, dan wordt dat beter herinnerd dan als ­Sanne Wevers hetzelfde doet.

Toen Tom Dumoulin in 2017 de Giro voor mannen won, stond het land op z’n kop – terwijl veel mensen niet eens wisten dat Annemiek van Vleuten, Anna van der Breggen én Marianne Vos de Giro voor vrouwen al eens hadden gewonnen. Sterker: als je dat dan noemde, werd gezegd dat de Giro voor vrouwen minder voorstelt en minder belangrijk is, dus dat het logisch is dat daar veel minder aandacht voor is.

Toen de NOS eerder dit jaar op zoek was naar de mooiste sportwedstrijd ooit, stonden er in de top tien slechts twee vrouwenwedstrijden. Begint u al te ­voelen waarin ik de verklaring zie dat sport bij mannen meer emotie oproept dan bij vrouwen? Ja, hè?

NOC-NSF, waarom roept sport meer emotie op bij mannen?

In plaats van wist-je-datjes de wereld in katapulteren, zou je zeggen dat hier een schone taak is weggelegd voor NOC-NSF. Natuurlijk kan ik er met mijn theorietje-van-de-koude-grond faliekant naast zitten, maar ­misschien heb ik wel gelijk. In ieder geval zou ik, als ik NOC-NSF was, willen weten waaróm sport bij mannen meer emotie oproept bij dan bij vrouwen.

Want als koepel voor de hele natie zou je toch ­moeten willen dat niet alleen mannen, maar iedereen wordt geraakt door sport.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden