WK wielrennen

Vos en Nederland winnen niet op WK, dus er is weer volop frustratie

Marianne Vos, met de teleurstelling nadat ze de sprint op het WK heeft verloren. Beeld EPA
Marianne Vos, met de teleurstelling nadat ze de sprint op het WK heeft verloren.Beeld EPA

Marianne Vos werd tweede op het WK wielrennen. Dat was niet goed genoeg voor de Nederlandse ploeg, waar de emotie hoog opliep.

De een, Chantal Blaak, was buitengewoon kritisch, de ander, Demi Vollering, voelde zich ontzettend schuldig. En daar was zaterdag op de WK wielrennen op de weg ook Annemiek van Vleuten, die furieus was over de ploegentactiek van Nederland tijdens de wegrace door Leuven. De ploeg lag in brokken uiteen, net zoals dat in de wedstrijd zo was.

Voor de tweede keer in twee maanden ging voor de Nederlandse vrouwen een belangrijke landenwedstrijd verloren. Eerst was daar de grove misrekening op de Olympische Spelen, toen de rensters door miscommunicatie niet doorhadden dat de Oostenrijkse Anna Kiesenhofer nog voorop reed en Van Vleuten juichte omdat ze dacht dat ze had gewonnen. Ellen van Dijk won weliswaar het EK in Trento, maar zaterdag was er in Leuven de verloren sprint van Marianne Vos. Tweede werd ze, achter de Italiaanse sprintster Elisa Balsamo, in een wedstrijd die gezien de overmacht van de Nederlandse vrouwen door het jaar heen gewonnen had moeten worden.

Fietslengte

Het scheelde een fietslengte of Vos had de sprint gewonnen. Maar dat gebeurde niet, en dus gierden de negatieve emoties door de Nederlandse ploeg. Eerder beginnen, zei Chantal Blaak. Beter eindigen, zei Ellen van Dijk. Beiden hadden gelijk.

Want de wegwedstrijd bij de vrouwen was zaterdag een lange zit, waarin ook de deelneemsters die tegen Nederland reden zich afvroegen waarom de oranje ploeg niet veel eerder begon met aanvallen en demarreren. Pas op 56 kilometer voor de finish kwam er voor het eerst actie, maar dat was al nadat de zwaarste Vlaamse heuvels waren geweest.

Daarna kwamen er wel aanvallen, maar niemand reed weg. Het leek alsof het team was opgedeeld in eenlingen, die voor eigen kans reden. Maar het bleek tactiek, vertelde Van Dijk achteraf. Tot de laatste keer de Wijnpers, de heuvel in het centrum van Leuven op vijf kilometer voor de finish, mocht worden aangevallen. Ook om zo de koers hard te maken, zelf alleen weg te rijden of in het andere geval de concurrenten voor Vos te lossen. Van Vleuten en Van Dijk probeerden dat het meest. Van Dijk zat in de laatste kilometers opeens voorop met een klein groepje, maar reed niet door: ze wist dat ze niet ging winnen.

‘Dit had veel beter gekund’

Het leidde tot een slotscenario waarin de Italiaanse vrouwen in de laatste kilometer met vier een sprinttrein konden vormen, en de Nederlandse rensters geen blok meer om de kopvrouw Vos konden vormen. Zelf moest Vos een gat dichten, en in de sprint haalde ze net het achterwiel van Balsamo. Na afloop schokte ze met de schouders, toen ze haar emoties liet gaan. De teleurstelling was enorm.

Toen zij met strak gezicht haar huldiging moest doen, liepen de teamgenoten leeg. Van Vleuten zette haar fiets eerst netjes tegen het hek om vervolgens aan te geven dat ze niet in ging op de tactiek. Maar het gif droop uit haar woorden. “Ik ben iemand die kan gaan slapen en niet hoef te denken ‘had ik maar’.” Wie kon niet zo slapen, was de vraag. Daar wilde ze geen antwoord op geven. “Dit had alleen veel beter gekund.”

Ellen van Dijk vond niet dat het een matte koers was geweest. “Dat we laat zijn gaan aanvallen, heeft het koersverloop niet veranderd. Maar bij de eindsprint hebben we echt een steek laten vallen. Daar zijn we niet goed geformeerd, missen er rensters. En dat komt door het aanvallen. Annemiek en ik konden dat niet met zijn tweeën.”

Demi Vollering voelde zich als een van de andere teamgenoten ontzettend schuldig. “Ik heb niet de andere meiden kunnen helpen”, zei ze in tranen, nadat ze eerst had verteld over de pech die haar de hele wedstrijd achtervolgde. “Ik denk niet dat ze blij met me zijn. Ze keken me niet aan na de finish.”

Laatste profwedstrijd

De enige die zich niet al te druk maakte, was Anna van der Breggen, die had genoten van haar laatste profwedstrijd ooit. Zij was al vroeg gelost, zoals ze al had verwacht, en had in de laatste dertig kilometer vooral genoten van de aardige woorden die concurrenten haar toeriepen. Dat de wedstrijd voor Nederland in misère was geëindigd, maakte voor haar persoonlijk niet uit. “Al vind ik het natuurlijk jammer voor Marianne. Zoveel kansen op een titel krijg je nu eenmaal niet.”

De berustende woorden kwamen nadien van de vrouw die de gouden medaille misliep: Vos zelf. Misschien had de gehanteerde tactiek inderdaad wel geleid tot een slechte lead-out in de laatste kilometer. Maar aan de andere kant was het wel gelukt om een deel van de sprintsters te lossen en was het kleine gat dat ze moest dichten op de Italiaanse vrouwen niet het moment dat ze de sprint verloor. “Het plan was om de wedstrijd hard te maken. En ik zat waar ik moest zitten.”

Maar ze won niet. En dat was weer een grote nederlaag voor de Nederlandse ploeg, waarvan wordt verlangd dat er wordt gewonnen. En met rensters voor wie een tweede plaats ook als een nederlaag voelt. Helemaal als het voor de tweede keer in korte tijd mis gaat.

Lees ook:

Voor Anna van der Breggen was er altijd meer: ‘Het was wielrennen, niet het leven’

Wielrenster Anna van der Breggen won (31) praktisch alles wat er te winnen valt. Zaterdag stapt ze op het WK voor de allerlaatste keer op. Haar schoonzus Marinde, journalist voor onder meer Trouw, maakt haar al jaren van dichtbij mee en schrijft daar nu over. ‘Zelfverheerlijking, dat is een vies woord voor een Van der Breggen.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden