Terugblik 2020interview Lonneke Slöetjes

Volleybalster Lonneke Slöetjes: ‘Ik ben nu vrij om de dingen te doen die ik zelf wil’

Volleybalster Lonneke Sloetjes van Oranje in actie. Beeld ANP
Volleybalster Lonneke Sloetjes van Oranje in actie.Beeld ANP

2020 was een veelbewogen sportjaar. Trouw blikt in een serie terug. Vandaag volleybalster Lonneke Slöetjes die fysiek en mentaal uitgeput een stap terugdeed. En twijfelt over haar toekomst.  

Grietje de Giraffe. Zo heet de bijdrage van Lonneke Slöetjes in het tweede ‘Onmundig Mooie Verhalenboek’ van ‘tante’ Rikie Nijman, jarenlang de directrice van de Zwarte Cross. Het verhaal van de 30-jarige volleybalster uit Lichtenvoorde, een groot fan van het Achterhoekse festival, bevat enkele autobiografische elementen én een boodschap.

“Mijn moeder noemt me altijd Grietje, een Achterhoeks woord voor ‘mijn meisje’”, zegt Slöetjes. “Ik was altijd langer dan mijn klasgenootjes. Daar werd je weleens om uitgelachen en een beetje mee gepest. Mijn ouders zeiden altijd: maak je niet zo druk, iedereen is uniek. Die boodschap heb ik als leidraad in het boek verwerkt. Uiteindelijk komen de klasgenootjes bij de giraffe en zeggen ze: sorry dat we je hebben gepest want lang zijn is eigenlijk heel mooi en handig.”

Gevreesde slopershamer

Lengte, talent en toewijding hebben Slöetjes veel gebracht als volleybalster. In de vier jaar bij de Turkse topclub Vakifbank groeide ze uit tot een van de beste diagonaalspeelsters ter wereld. Met haar verwoestende rechterarm als gevreesde slopershamer. Hoog opspringend sloeg ze dekkingen uiteen alsof ze van papier maché waren, waarna de bal als een granaat insloeg op de helft van de tegenstander. 

Lonneke Slöetjes: ‘Ik had wellicht eerder aan de bel moeten trekken dat het niet zo goed met me ging’.  Beeld Nederlandse Freelancers, anp
Lonneke Slöetjes: ‘Ik had wellicht eerder aan de bel moeten trekken dat het niet zo goed met me ging’.Beeld Nederlandse Freelancers, anp

Maar dit jaar even niet. Direct na het voor Nederland zo desastreus verlopen olympisch kwalificatietoernooi in januari in Apeldoorn liet ze Joop Alberda, de technisch directeur van de volleybalbond, weten dat hij tot aan de zomer niet op haar kon rekenen. Nadat corona het clubseizoen in Italië onderbrak – ze speelde bij Scandicci – keerde Slöetjes terug naar de haar geliefde Achterhoek. “Superfijn, echt thuiskomen.”

In mei nam ze de beslissing om voorlopig niet meer te volleyballen, en dat voelde ‘als een bevrijding’. “Er viel een last van mijn schouders dat ik niet meer hoefde. Ik wil niet zeggen dat ik depressief was, maar ik was er gewoon aan toe. Niet alles in dienst stellen van een lichamelijke sport en jezelf wegcijferen. Ik was nu vrij om de dingen te doen die ik zelf wilde. Helemaal opnieuw kijken naar mijn eigen leven en het leven van de mensen om mij heen.”

Onvermijdelijke beslissing

Slöetjes wil niet te negatief zijn, want de sport heeft haar veel gebracht en ze heeft er ook van genoten. Maar luisterend naar haar hart was de beslissing om een pauze in te lassen onvermijdelijk. “Ik had wellicht eerder aan de bel moeten trekken dat het niet zo goed met me ging. Ik heb het wel geweten maar niet genoeg erkend. Maar je wilt naar de Olympische Spelen, je wilt naar een goede club en dan is het moeilijk om te zeggen: ik sla even een seizoen over.”

Het is een bekend verhaal, sporters die door de verplichtingen bij de clubs en de nationale teams fysiek en mentaal worden uitgeknepen. Zoals bijvoorbeeld Nycke Groot, de beste Nederlandse handbalster die twee jaar terug bedankte voor Oranje en volgend jaar helemaal stopt. Herkenbaar voor Slöetjes. “Als speelster val je altijd tussen wal en schip. Er wordt altijd en overal aan je getrokken. Het wiel blijft rollen en je gaat maar door. Je raakt zo mensen eerder kwijt.”

Augustus vorig jaar vertelde Slöetjes in Trouw over de spanning die zij voelde voor grote toernooien. Ze noemde zichzelf een ‘stresskip’ die ook veel moeite had met slapen. Hoe is dat nu? “Ik heb geen slaappil meer aangeraakt, terwijl er bij belangrijke wedstrijden wel een slaappilletje in ging om mijn hoofd tot rust te brengen. Ik blijf wel altijd een stresskip. Als ik een presentatie moet doen voor de universiteit heb ik veel spanning. Maar dat is niet de hele zomer door. Die spanning zit in mijn aard en zal nooit weggaan.”

Opstaan zonder pijn

In het leven zonder volleybal ontdekte Slöetjes veel nieuwe dingen. Ze pakte haar studie bedrijfskunde op, nam tennisles, gitaarles, maakte haar schrijversdebuut en op yoga merkte ze dat haar lichaam ‘wel wat gebruikssporen had achter gelaten’.  En ze staat zonder pijntjes op. “Ook dat is een bevrijding. En die overweldigende moeheid is er niet meer. Ik heb veel meer energie gekregen.”

In die tijd heeft ze het volleybal nog helemaal niet gemist. Haar manager stuurt nog wel opties door van clubs waar ze heen kan, maar ze houdt de boot af. En dat voelt goed. “Ik heb het ook nog niet opgezocht”, zegt ze. “Ik heb nog geen training op Papendal meegedaan of een beetje gevolleybald bij de lokale club. Zolang je je er zelf niet aan blootstelt, mis je het niet. En zolang ik die behoefte nog niet heb, vind ik dat wel fijn.” 

Het WK van 2022

Waarom zou ze weer gaan volleyballen, wat kan ze nog bereiken en voor wie moet ze zich bewijzen? Dat zijn knellende vragen die Slöetjes bezighouden. “Die drijfveer heb ik nog niet gevonden. Ik heb al veel meer gehaald dan ik had durven dromen. In die zin voelt het wel een beetje verzadigd. Het kan niet beter worden als het geweest is en dat is een lastig gevoel. Ik heb wel een enorme prestatiedrang en dat heeft me in het verleden goed gedaan. Maar ik vraag me af of dat me nu helpt als ik weer begin.”

Het WK van 2022 in Gelderland zou haar over de streep kunnen trekken. Ze heeft wat app-contact gehad met de nieuwe bondscoach Avital Selinger (‘alleen over zijn aanstelling’), maar ze begint in januari niet bij een nieuwe club en ze heeft nog geen plannen om met krachttraining te beginnen. “Maar ik denk dat ik er ook niet aan toe ben om volledig te stoppen. Dat zeg ik dus ook nog niet. Dat WK is wel een van de dingen die mij bezighoudt.” 

Lees ook: 

Lonneke Slöetjes is een ‘stresskip’: doodsbang om te verliezen

Lonneke Slöetjes geldt als een van de beste volleybalsters ter wereld. Ze ontbeert echter het zelfvertrouwen dat bij die status zou passen. ‘Ik zou willen dat ik er meer van kon genieten’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden