InterviewAvital Selinger

Volleybalcoach Selinger is niet meer de vader van het team, maar de opa

Bondscoach Avital Selinger spreekt het team toe tijdens de wedstrijd tegen Kameroen. Beeld ANP
Bondscoach Avital Selinger spreekt het team toe tijdens de wedstrijd tegen Kameroen.Beeld ANP

De Nederlandse volleybalsters hebben de eerste twee wedstrijden op het WK gewonnen. Bondscoach Avital Selinger begeleidt ze anders dan voorheen.

Esther Scholten

Ogenschijnlijk is er niks veranderd. Net als vroeger staat Avital Selinger de volleybalvrouwen gedreven vanaf de zijlijn te coachen. Hij windt zich nog steeds zichtbaar op over een slechte rally, ook in de derde set bij een ruime voorsprong tegen een duidelijk mindere tegenstander. Met handgebaren maakt hij duidelijk wat er beter moet. Nooit verslappen, ieder punt telt.

Het verjongde Oranje heeft dit weekend de eerste twee wedstrijden van het WK in eigen land als verwacht makkelijk gewonnen. Met duidelijke cijfers werd vrijdagavond Kenia verslagen en zondagmiddag Kameroen: 25-11 25-17 25-11 om 25-11 25-20 25-13. De mimiek en het fanatisme van Selinger zijn vertrouwd. Toch is hij veranderd.

“Vroeger was ik de vader van het team, nu de opa”, verklaart de 63-jarige zelf. Toen hij in 2020 na negen jaar terugkeerde in Nederland, moest hij zichzelf opnieuw uitvinden. “In het buitenland werkte ik met ouderwetse professionals, die dichter staan bij wat ik gewend was. Openheid in de communicatie, dat is iets wat ik heb moeten ontdekken.”

Toegankelijker en opener

Dat past ook bij een westers land in de huidige tijd, vindt hij. Zelf is Selinger als volleyballer groot geworden in het door zijn vader Arie bedachte Bankrasmodel, waarbij de nationale selectie zich jarenlang in een sporthal opsloot om de juiste aanvalscombinaties te verfijnen. Naar Nederlandse maatstaven een spartaans model dat in de jaren negentig wel tot olympisch zilver en goud leidde.

Ervaren speelsters als Laura Dijkema, die al in 2010 een WK onder zijn leiding speelde, noemen hem ook toegankelijker en opener. Typerend is wat dat betreft hoe hij zijn ziekte met het team besprak. Selinger werd vorig jaar januari aan blaaskanker geopereerd. Op dit moment gaat het goed met hem. Of hij dat nieuws in het verleden ook gedeeld had, betwijfelt hij.

“Wat ik heb meegemaakt, overkomt velen. Het enige verschil is dat niet zoveel mensen bondscoach zijn. Het helpt mij om dingen in het juiste perspectief te zien. Opeens zie je dat ook sterke lichamen heel fragiel kunnen zijn. Plotseling wordt het cliché dat gezondheid het belangrijkste is een primaire behoefte.”

Maar begrijp de Israëlisch-Nederlandse coach goed: zijn principes zijn nog steeds hetzelfde. Iedere druppel zweet moet op het veld achterblijven, bij terugkomst in de kleedkamer moet iedereen leeggespeeld zijn. Alleen wil hij zijn kennis in deze tweede periode als bondscoach op een andere manier overbrengen.

Pietje precies

“Ik ben wie ik ben. Soms hebben mensen moeite om naar me toe te komen en in gesprek te gaan. Dat heeft te maken met mijn mimiek en hoe ik focus. Ik kan echt op een doel afgaan. Daarbij ben ik een pietje precies. Ik wil dat de basis solide is. Als je wilt bouwen, moeten de fundamenten stabiel zijn. Daar wordt weleens te makkelijk over gedacht.”

Zeker in een land als Nederland. Selinger zegt het zonder waardeoordeel, meer als constatering. Hier is de sport volleybal volgens hem een vrijblijvende bezigheid, terwijl er op het mondiale toneel geconcurreerd moet worden met landen ‘waar ze niet beter weten dan dat er een bepaalde hoeveelheid uren in gestopt moet worden’.

Als clubcoach werkte Selinger onder meer in Rusland en Japan, waar een ander prestatieklimaat heerst. “Wij zijn uniek”, stelt hij. “Dit is de beste plek ter wereld om te leven, dat vooropgesteld. Maar wat hier de norm is, komt niet altijd overeen met wat nodig is in topsport. Dus het is de uitdaging om dat wat wij hebben om te zetten in een competitief team.”

Acceptatie van hiërarchie

Hij noemt de kracht van het individu een Nederlandse kwaliteit, met bijbehorende onbevangenheid en vrijheid van meningsuiting – ongeacht de leeftijd. “Dat zijn belangrijke elementen van Nederland en die tekenen zich steeds scherper af ten opzichte van andere landen. Tegelijkertijd is de acceptatie van een bepaalde hiërarchie ook belangrijk en de bereidheid om op momenten iets van jezelf opzij te zetten ten gunste van het collectief.”

In zijn visie is volleybal de ultieme teamsport. Speelsters mogen de bal slechts één keer achterelkaar raken. Over onderlinge afhankelijkheid gesproken. In het tot volleybalstadion omgebouwde Gelredome moet de komende drie weken blijken in hoeverre de hand van Selinger al zichtbaar is. In november 2020 werd hij aangesteld als bondscoach. Vaste waardes als wereldster Lonneke Slöetjes zijn gestopt. Desondanks moeten de kwartfinales haalbaar zijn, denkt hij.

Juist omdat het team verjongd is, vraagt dat om een Selinger 2.0. “In het buitenland krijgen talenten een schop van oma met de mededeling ‘luister naar je coach’. Dat is bij ons niet zo. Je moet socialer zijn en toegankelijker, voor ouders en voor speelsters. Sommigen zijn inmiddels veertig jaar jonger dan ik. Zij zijn van een andere generatie. Het is logisch dat ik degene ben die de meeste aanpassingen moet doen. Ik moet ze begeleiden en ik merk dat ik het ook anders kan dan in het verleden. Dat is het mooie van het leven.”

Lees ook:

Topvolleybalster Celeste Plak: ‘Ik ben er niet bewust mee bezig dat ik een voorbeeld kan zijn’

Celeste Plak belichaamt twee thema’s die momenteel in de topsport spelen: inclusie en mentaal welzijn. ‘Ik ben er niet bewust mee bezig dat ik een voorbeeld kan zijn.’

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden