null Beeld Trouw
Beeld Trouw

ColumnMarijn de Vries

Voetballer Megan Rapinoe doet niet gewoon. Ze valt op. Ze spreekt zich uit.

Ze is arrogant. Ze overschreeuwt zichzelf. Want zeg nu eerlijk: dat kan toch anders, een boodschap brengen. Vriendelijker. Liever. Ze is een aansteller, met dat roze haar. Een aandachttrekker. Ze denkt helemaal niet aan anderen, zoals ze beweert. Maar alleen maar aan zichzelf. Kijk, op deze beelden heeft ze kinderen geen handtekening gegeven. En die foto die je overal ziet, waarop ze op het veld staat met haar armen wijd en zo… ja, zo zelfvergenoegd. Met die grijns. Op dat smoelwerk.

Ik geloof dat er meer mensen zijn die een hekel hebben aan de Amerikaanse voetbalster Megan Rapinoe dan die haar geweldig vinden. In ons land tenminste. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Maar Megan doet niet gewoon. Ze valt op. Ze spreekt zich uit. Tijdens het WK vrouwenvoetbal, vorig jaar, zei ze plompverloren dat ze no way naar het Witte Huis zou gaan als Amerika wereldkampioen zou worden. Die Donald Trump, hij kon de pot op met z’n racistische en seksistische taal. De president zelf reageerde lichtgeraakt, zoals alleen deze president dat kan. Hij slingerde een boze tweet de wereld in, en juist door die tweet van Trump kreeg Megan Rapinoe plots wereldfaam.

En daar is ze niet bang voor. Integendeel. Dit weekend las ik het fijne interview dat Volkskrant-journalist Willem Vissers met haar hield, ter ere van Megans autobiografie die morgen uitkomt. ‘One Life’ heet het boek. Een boek dat gaat over haar leven, maar vooral over wat ze met haar leven doet.

Veel topsporters blijven ver weg van netelige kwesties als politiek, racisme en seksisme. Dat hoort niet bij sport, vinden ze. Megan is het daar niet mee eens. Ze is een lesbische vrouw in de sport, dus van seksisme weet ze alles. En ze heeft gezien wat racisme in haar land kan doen. Haar bewondering voor Colin Kaepernick, de American Footballer die knielde tijdens het volkslied als protest tegen politiegeweld tegen zwarte mensen, is enorm. Hij is een voorbeeld, vindt ze. Want hij heeft invloed. Door wat hij deed werd hij aan de kant gezet in zijn sport, maar het had wereldwijde impact.

Zo wil Megan ook zijn. Met een groot podium komen grote verantwoordelijkheden. Die dien je te nemen, zo leerden haar ouders haar. Dus kan het Megan niet schelen dat mensen een hekel aan haar hebben om wat ze zegt. Trekt ze zich er niks van aan dat ze zich haat op de hals haalt door wat ze doet. Je hebt maar één leven, one life, en het is belangrijk je af te vragen wat je daarmee wilt doen. Hou je je mond, omdat we ooit bepaald hebben dat meningen niet bij sport horen? Of spreek je je uit, omdat je naast sporter ook mens bent?

Wat doe jij met jouw ene, kostbare leven? Het zat het hele weekend in mijn hoofd.

Ik bewonder mensen met zoveel moed als Megan. En ik begrijp de sporters die zich stilhouden, ook al hebben ze een mening, tegelijkertijd heel goed. Je uitspreken over belangrijke thema’s, de discussie aangaan, kost veel energie. Energie die je als topsporter beter aan je sport zou kunnen besteden. Als het dan ook nog eens negatieve energie is die loskomt, dan heb je alleen maar jezelf en je prestaties ermee. Want hoeveel lof je ook krijgt, negatieve reacties komen harder binnen. Ze gaan onder je huid zitten. Om daar op zo’n niveau boven te staan, moet je een hele grote zijn.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden