null Beeld

ColumnMarijn de Vries

Verdwalen op de instapagina van de oogverblindende Jutta Leerdam

Marijn de Vries

Soms krijg ik dingen gewoon niet bij elkaar in mijn hoofd. Dit weekend had ik dat met Jutta Leerdam.

Ik kan echt ademloos naar deze schaatsster kijken. Als ze schaatst, maar vooral als ze niet schaatst. Als ze haar mutsje afdoet, en het elastiek uit haar paardenstaart trekt zodat het haar los over haar schouders waaiert als ze net gefinisht is. En daarbij lacht, zodat de eyelinerstreepjes vanuit haar ooghoeken vrolijk omhoog krullen. Haar hartvormige gezicht is nagenoeg perfect. Ik schrijf dit op, wetende dat het al minstens een decennium niet meer gepast is dit op te schrijven.

Eigenlijk was het dat natuurlijk nooit. Maar we hebben er lang over gedaan om dat als samenleving ook echt te vinden. Tot voor kort was het heel gewoon om tennisster Eugenie Bouchard te vragen of ze even een rondje wilde draaien en wat over haar jurkje wilde vertellen. Of om van voetbalicoon Vivianne Miedema te willen weten of ze liever een fotoshoot heeft in sporttenue, of in een jurkje en met make-up op. Of om Ada Hegerberg, misschien nog wel een groter voetbalicoon, bij de eerste uitreiking van de prestigieuze Ballon d’Or aan een vrouw, aan haar, te vragen of ze ook kan twerken.

We dienen mensen te beoordelen op wat ze kunnen. Sporters op hun prestaties. Voetballers op hun techniek. Schaatsers op hun rondetijden. Dáár moeten de vragen, de gesprekken en de opmerkingen over gaan. Niet over hun uiterlijk. Objectiveren is not done.

Een slechte Tiroler film

Of, zoals ik sporthistoricus Jurryt van der Vooren zaterdag zag schrijven als commentaar op een foto van Jutta met getuite lippen, bij een artikel over haar overwinning op de 500 meter op de NK afstanden: “Waarom staat er nooit eens een gewone schaatsfoto bij een artikel over een sportprestatie van Jutta Leerdam? Altijd maar die kushandjes en een geopende mond alsof ze in een slechte Tiroler film speelt. Ze is een sporter, zoals al haar collega’s.”

Ja, dacht ik. Ja! Zo is het! Zulke foto’s zul je van Ireen Wüst niet zien. Of van Jorien ter Mors. Van deze vrouwen zie je óf foto’s in volle actie, óf foto’s waarop ze een overwinning vieren of enorm balen. Geen semisexy beelden. De reacties op de tekst van Jurryt bevestigden mijn mening alleen maar. Jutta doet het zelf. Kijk maar naar haar Instagram. Daar zie je alleen maar van dit soort foto’s.

Jakkes. Omdat Jutta sexy foto’s van zichzelf op haar eigen pagina plaatst, mag vervolgens ieder ander dat ook doen? Geen sprake van! En dan verdwaal ik in Jutta’s Instagram, zoals al vaker is gebeurd. De foto’s van haar zijn werkelijk prachtig. Of beter: zij is prachtig.

Het is fascinerend hoe perfect een gezicht en een lichaam kunnen zijn. Ik hou van het gespierde door échte sport, veel meer dan van de strakke lijven van fitgirls uit de sportschool. De zelfverzekerde blik, de zelfbewuste houding, en dat terwijl ze nog maar 22 is: het is oogverblindend.

Deel van de bewondering

Maar nee, dit mag ik dus niet vinden! En al helemaal niet opschrijven. Ik moet haar prestaties bezingen. Of bekritiseren.

Toch krijg ik het in mijn hoofd niet bij elkaar. Hoe ik ook probeer. Sporters hebben doorgaans mooie lijven, als bijkomstigheid van al het trainen. Is dat ook niet deel van de bewondering? Maar het daarover hebben zonder dat iemand het seksistisch vindt: dat lukt in deze tijd gewoon niet meer.

Dus verzwijgen we het maar. En verdwalen we, ik weet dat zeker, allemaal weleens stilletjes in een instapagina.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden