null Beeld

ColumnPepijn Keppel

Veldrijden wordt door Fem van Empel verheven tot kunst

Pepijn Keppel

Langs de hellingen rond de citadel in het Belgische stadje Namen leek zaterdag alle commotie rond Qatar even weg te zakken in de modder. Het ging niet over Jumbo’s misplaatste tv- spotje, ‘Tietenman’ Harry of de oproep van de Fifa aan alle WK-deelnemers om zich in het Golfstaatje alleen met voetbal bezig te houden. Nee, het ging 50 minuten en 25 seconden over verraderlijk gladde bochten en het pas 20-jarige moddercrossfenomeen Fem van Empel.

Ik had tot zaterdag nog nooit van haar gehoord, al bleek dat vooral aan mij te liggen. Van de acht veldritten had ze er dit seizoen zeven gewonnen. Als leider van het wereldbekerklassement was ze zaterdag tijdens het Europees kampioenschap favoriet. Dat vond ze moeilijk. “Ik probeer gewoon een beetje mezelf te blijven, hopen dat ik er dan niet al te veel last van heb”, vertelde ze voorafgaand aan de cross bij de NOS.

Fem van Empel is van de nieuwe generatie topsporters, het soort dat kwetsbaar durft te zijn onder druk, zoals Femke Kok en Frenkie de Jong. Ze dubt af en toe, over of ze wel goed genoeg is, en dat ze eigenlijk niet begrijpt waarom ze dat soms denkt. Maar zodra ze zaterdag op de fiets was gestapt leek die twijfel subiet verdwenen.

Vanaf de start reed ze met haar idool Marianne Vos in het kielzog. Vanaf januari zijn ze ploeggenoten bij de eerdergenoemde supermarktketen zonder maatschappelijke antenne, Van Empel werd overgehaald door haar rolmodel. Ze lieten zich naar beneden hobbelen over de natte aarde, de remmen los, overgeleverd aan de blubber. Nergens zijn de klimmetjes zo venijnig, de afdalingen halsbrekender als op de Citadel van Namen. In de modder kiezen de wielen altijd het pad van een voorganger. Van Empel trok de lijnen voor haar voorbeeld.

Paar plukken gras in de prut

Langs de beruchte schuine kant van de heuvel stuurden de rensters tegen de zwaartekracht, met de voeten door de blubber en het rubber over de paar plukken gras die nog door de prut staken. Van Empel bleef rechterop zitten dan de anderen, hield cadans. Het leek vanzelf te gaan, veldrijden werd verheven tot kunst, de schoonheid van ontspanning tijdens uitputting.

Haar gelaat uitdrukkingsloos, dokkerend over de glibberige kasseien schokten alleen haar wangen mee. Zelfs als alle facetten kloppen, kan materiaalpech leiden tot een onverbiddelijk einde van een EK cyclocross. Van Empel reed met souplesse lek in de tweede ronde en zakte terug van de eerste naar de zevende plek, op een halve minuut achterstand. Vos reed vlak achter haar. Iets meer dan een ronde later had Van Empel zich weer bij de kopgroep gevoegd en bungelde haar vijftien jaar oudere voorbeeld nog in de middenmoot. Vorig jaar wachtte Van Empel nog op Vos, toen haar idool onderuitging in Val di Sole, maar zaterdag reed ze Vos en de rest van het veld aan flarden.

Fem van Empel kwam met wat spetters op haar oranje tricot over de finish. Haar moeder stond te wachten, in spijkerbroek en zwarte laarzen. Van Empel stak een modderige hand naar haar uit. Een pakje chocolademelk. ‘Mam, het rietje gaat er niet in.’

Qatar was even heel ver weg.

Oud-hockeyer Pepijn Keppel schrijft wekelijks een column voor Trouw. Lees hier zijn columns terug.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden