WielrennenAmstel Gold Race

Tom Dumoulin in de race die hij per se wilde rijden: ‘Voor wat ik mocht verwachten, ging het goed’

Tom Dumoulin in actie (geel-zwart) tijdens de Amstel Gold Race. Beeld ANP
Tom Dumoulin in actie (geel-zwart) tijdens de Amstel Gold Race.Beeld ANP

Tom Dumoulin was niet in topvorm, maar had in de Amstel Gold Race toch genoten van zijn thuiswedstrijd, die hij dit jaar per se wilde rijden. De wedstrijd komt in aanloop naar zijn grote doel, de Giro.

Kick Hommes

Het confettikanon zonder confetti is zondagochtend net klaar met loeien als Tom Dumoulin op het Maastrichtse Vrijthof de microfoon krijgt. Het is 10.15 uur, maar het plein staat grotendeels vol. Na een lange afwezigheid doet Dumoulin weer mee aan de Amstel Gold Race. “En hier doe ik het voor”, grapt hij, verwijzend naar het publiek. “Ik vind het heel eervol dat ik hier mag staan.”

De dag als toeschouwer

Het is een markant moment, zo vlak voor de start van de enige Nederlandse wielerklassieker. Vorig jaar stond Dumoulin nog in spijkerbroek langs het parcours als tijdelijk gestopte wielrenner die een pauze nodig had. Toen vulde hij zijn dag met een paar rondjes in de auto van koersdirecteur Leo van Vliet, voor wie hij als wederdienst taart moest meenemen.

Van Vliet zelf was er heilig van overtuigd dat daar in die auto Dumoulin de beslissing nam om door te gaan. Maar eigenlijk was die hele dag belangrijk. Dumoulin (31) kon zich nog veel herinneren, vertelde hij nog enkele dagen voor de wedstrijd in het hotel waar de ploeg verbleef. Hij ontdekte die dag dat het koersen toch aantrok. Hij kwam terug en won zilver op de olympische tijdrit in Tokio.

Dit jaar ‘doet hij wat hij leuk vindt'. En daar hoort de Amstel Gold Race bij. De wedstrijd wilde hij per se in zijn programma opnemen. Het is de wedstrijd waar hij als kind al langs het parcours stond en hij de liefde voor de fiets ontdekte. “Ik ben niet opgegroeid met de wielermicrobe. Dat ontstond bij de Amstel Gold Race. Daarom geeft het me warme gevoelens als ik er aan de start sta.”

Voor een keer paste de koers ook in zijn agenda. Vanwege de Franse presidentsverkiezingen werd de wedstrijd op de agenda omgeruild met Parijs-Roubaix. Het leidde tot een lijstje afzeggingen, omdat sommige favorieten in andere koersen uitkwamen.

Valkenburg weer open

Het deerde de wedstrijd niet. Duizenden mensen stonden langs de kant. Voor Valkenburg was het ‘een carnaval zonder verkleden’, in een van de eerste weekenden van het eerste toeristenseizoen na de watersnoodramp van juli, toen het water van de Geul overal doorheen kwam. Sommige restaurants en ijssalons zijn pas enkele weken opnieuw open. De wedstrijd, waar de toertocht op zaterdag meer dan tienduizend deelnemers had getrokken, was een katalysator voor publiek.

Dumoulin had ervan genoten. Rijden met zoveel mensen langs de kant in een wedstrijd waar hij elke millimeter kent deed meer met hem dan hij vooraf had gedacht. Eigenlijk is hij er niet mee bezig. Maar hij vond het ook mooi dat juist hij iemand kan zijn zoals ooit de renners van toen voor hem waren, als klein jongetje. Zondag werd hij op handen gedragen. “Het leek alsof het publiek twee mensen kende: Mathieu en ik. Dat was mooi.”

En dat terwijl Dumoulin niet in allerbeste vorm was. Een coronabesmetting aan het begin van het jaar zorgde ervoor dat hij enkele weken in de voorbereiding verloor. Hij kon niet goed trainen, in ieder geval niet met voldoende volume en intensiteit om het gevoel te hebben dat hij een belangrijke rol kan spelen. Hij verkende de Strade Bianche, maar reed toch niet. En hij stapte af in de Ronde van Catalonië.

Het wielrennen was daardoor weer minder leuk, erkende hij. “Een deel van de lol die ik haal uit fietsen komt ook door resultaat. Een ander deel is het bezig zijn, het rijden door de natuur. Vandaar ook dat hij begin dit jaar op trainingskamp ging in Colombia. Daar ging het zo goed, dat hij baalde dat zijn eerste wedstrijd in de Verenigde Arabische Emiraten juist weer slecht ging.

Kwiatkowski wint millimetersprint

In de Amstel Gold Race werd het wel moeilijk om mee te doen voorin, gokte hij zelf. En de wedstrijd verliep zondag grotendeels volgens de lijnen die hij zelf vooraf al had geschetst. Uiteindelijk kwam hij in een derde groep terecht, die eindigde op 2.29 minuut van winnaar Michal Kwiatkowski. Dumoulin moest de favorietengroep op de Keutenberg laten gaan. Hij was geen getuige van de eindsprint, die door Kwiatkowski werd gewonnen in een millimetersprint met de Fransman Benoît Cosnefroy (waar de Fransman overigens per abuis eerst als winnaar van werd uitgeroepen).

Dumoulins teamgenoot Tiesj Benoot werd derde. Mathieu van der Poel, de grote favoriet vooraf, voelde zich goed maar zat ook gevangen in het spel richting de finish, waarbij hij niet op alle aanvallen wilde reageren. Van der Poel werd uiteindelijk vierde. Dumoulin dertigste. Toch wat teleurgesteld reed hij daarna terug naar de teambus, ondertussen nog stoppend voor een handtekening her en der. Voor de bus vertelde hij uiteindelijk dat het goed ging, ‘voor wat hij mocht verwachten’. “Maar net niet goed genoeg om de besten te volgen.”

Een volgend doel is dus de Giro. Al moeten er daarvoor nog wel wat trainingen extra worden gedaan. Maandag vliegt hij al naar Tenerife, voor een kleine drie weken hoogtestage. Vertrouwen is er nog steeds. “Ik heb met slechte voorbereidingen heel goede resultaten gereden.”

Italiaanse Cavalli wint Amstel na late uitval

De Italiaanse Marta Cavalli won zondag toch wel verrassend de Amstel Gold Race voor vrouwen. Bovenop de Cauberg plaatste ze haar beslissende aanval, net op het moment dat het tempo in het kleine groepje inzakte. Na een solo van twee kilometer bleef ze Demi Vollering en de Duitse Liane Lippert voor.

Vollering baalde vanzelfsprekend. Vorig jaar was ze nog blij met de tweede plaats, dit keer was het gevoel heel anders. Het voelde als een gemiste kans. De renster van SD Worx verweet zichzelf alleen niets. “Ik heb getwijfeld om achter haar aan te springen. Maar als ik dan zou worden teruggepakt, was mijn sprint ook verloren. Het was de juiste beslissing. Soms gok je en pakt het goed uit, en soms niet.”

Annemiek van Vleuten werd vierde, nadat ze weer gevangen zat in het tactische spel. Telkens als ze aanviel, zat iemand van de SD Worx ploeg in haar wiel. De laatste keer op de Cauberg probeerde ze nog één keer iedereen te lossen, maar dat lukte niet. Toen ze even inhield, demarreerde Cavalli achter haar rug en was de wedstrijd gedaan.

Lees ook:

Marta Cavalli verrassende winnaar Amstel Gold Race

Een winnares waar weinigen rekening mee hadden gehouden - blijkbaar ook haar collega’s in de kopgroep niet.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden