Marijn de Vries Beeld Foto: Maartje Geels

Column

Tennis is verreweg de eenzaamste sport van allemaal

Het is vaak maar een handvol regels in de kantlijn. Tennisser vliegt er in de eerste ronde uit. Speler bezwijkt opnieuw onder de druk. Wat er achter die berichtjes schuilgaat, blijft vaak in nevelen gehuld. 

Niet bij Kiki Bertens. Haar coach, Raemon Sluiter, gooide het vorig jaar allemaal op straat. In Parijs, tijdens Roland Garros.

Wie weet, zo redeneerde hij, zorgt het voor een doorbraak. Als we er open over praten, laten horen wat we meemaken en voelen, kan dat helend werken. Het kan een opluchting zijn. Een keerpunt. Dat was het niet. Kiki bleef bang op de baan. Gestresst. De druk die ze voelde was immens. Als kind had ze dat al, moest ze vaak overgeven van de spanning. Want de tennisbaan, die was zó groot.

Elke individuele sport is eenzaam. Maar tennis is verreweg het eenzaamst van allemaal. Het hele jaar op reis, met vele uren wachten op plekken waar je liever niet wilt zijn, dat geldt voor andere individuele sporters ook. Geen teamgenoten hebben maar alleen concurrenten: ook dat is niet bijzonder.

Uitgestrekte vlakte

Nee. Wat tennis zo allereenzaamst maakt, dat is de baan. Die uitgestrekte vlakte met het net ertussen. Dat bankje langs de kant, waarop enkel je tas en flessen drinken staan. Geen coach die je bemoedigend toespreekt. Geen vijandige noch vriendschappelijke onderonsjes, want je tegenstander staat eindeloos ver weg. Er is enkel lege ruimte om je heen. Ruimte waarin gedachten uit de bocht kunnen vliegen. Ruimte waarin je ogen voelt priemen. Al die ogen van rondom het centercourt.

Zien ze wel dat ik sta te zweten? Zien ze wel dat het nu nog wel, maar straks vast helemaal niet goed meer gaat? Al die onbekenden, dat zou me niet moeten kunnen schelen. Maar mijn vrienden. Mijn familie. En mijn sponsors. Zien ze al aan me dat ik het eigenlijk niet trek? Dat ik liever weg zou gaan? Zie je wel. Die return was slecht. Ik kan het niet. Ik kan dit niet. Wat een teleurstelling ben ik toch. Mijn god, wat doe ik hier?

Straaltje

Dan kan Raemon Sluiter goede vibes sturen wat hij wil. Het heeft geen zin. Een hoofd vol negatieve gedachten die de lege ruimte vullen, daar kan geen positief straaltje vanaf de tribune tegenop.

Wat zou je die ruimte graag gebruiken voor mooie ballen, want eerlijk: lege ruimte nodigt toch ook uit tot lange spins en fijne lobjes slaan. Rennen, springen en achter ballen aan duiken; zoveel ruimte kan ook heerlijk zijn. Ruimte om te vullen met dat wat je het allerliefste doet. En verdorie, vergeet dat niet zeg, waar je als nummer 32 van de wereld ook nog eens onbeschrijflijk goed in bent.

Ik weet niet hoe ze het flikte. Maar feit is dat Kiki Bertens de ruimte op het centercourt in Melbourne voor het eerst sinds lange tijd omarmd in plaats van verafschuwd heeft. Misschien is dit het: als coach en pupil zo kwetsbaar hun gevoelens durven tonen, zo genadeloos eerlijk durven zijn, dan kan het even duren. Misschien langer dan gehoopt. Maar uiteindelijk ontstaat er ruimte in de ruimte. Ruimte voor mildheid, en die ene slechte bal sneller vergeten. Dan ga je, zoals ze dat noemen, vrijuit spelen. Omdat je ontdekt dat je maar één ding echt kunt verliezen. Dat is de partij. En niet jezelf.

Elke maandag schrijft Marijn de Vries over het sportweekend. Lees hier al haar bijdragen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden