Marjolein Buis actief op het NK.

InterviewMarjolein Buis

Rolstoeltennisster Marjolein Buis: ‘Paralympisch comité ontneemt kinderen hun dromen’

Marjolein Buis actief op het NK.Beeld Henk Koster/tennisimages.com

Rolstoeltennisster Marjolein Buis, winnares van paralympisch goud, reist toch af naar de US Open. Een regelverandering dreigt mensen met haar ziektebeeld uit te sluiten. ‘Superonrechtvaardig.’

Als de coronapandemie er nooit was geweest, had Marjolein Buis nu in Tokio voor nieuw paralympisch goud gespeeld. In plaats daarvan bereidt de mondiale nummer vier van het rolstoeltennis zich voor op de US Open. Dat toernooi begint donderdag. 

Na veel twijfel doet de 32-jarige Beuningse mee. Een maand geleden, voorafgaand aan de Nederlandse kampioenschappen, schatte de psychologe in opleiding de kans dat ze zou afreizen naar New York op hooguit vijf procent. “Maar de NK vond ik – ook zonder publiek – zo leuk, dat die twijfels snel waren weggeslagen.” Buis eindigde als tweede achter Diede de Groot, nummer één van de wereld, en is dus vol vertrouwen afgereisd naar haar eerste Grand Slam in coronatijd.

Tennistoppers in het valide tennis als Rafael Nadal besloten vanwege de coronarisico’s en alle maatregelen om de US Open over te slaan. “Eerst dacht ik ook: dit voelt als een soort gevangenis, ik ga niet. Maar de signalen van eerder afgereisde Nederlandse sporters en coaches waren positief”, aldus Buis. “Desalniettemin kijk ik het meest uit naar de negatieve coronatesten, anders zit ik zonder een wedstrijd te spelen twee weken opgesloten op mijn balkonloze hotelkamer.”

Nieuwe sport


Buis belandde na de diagnose van het Ehlers-Danlos Syndroom (EDS) op vijftienjarige leeftijd in een rolstoel. Tot die tijd zat ze in de regionale volleybalselectie. Relativerend: ”Met mijn 1,68 meter was ik toch nooit in het Nederlands volleybalteam gekomen.”

EDS is een ziekte die de bindweefsels ernstig aantast. Bij Buis uit dit zich in gewrichten die snel uit de kom schieten, waardoor zij niet kan lopen. De sportvrouw ging op zoek naar een nieuwe bezigheid. Zitvolleybal was geen optie (‘De gedachte doet al pijn aan mijn kont’), dus werd het rolstoeltennis. “Ik bleek er per ongeluk goed in te zijn. Tijdens mijn eerste internationale toernooi versloeg ik de nummer zeventien van de wereld. Toen ben ik langzamerhand vol voor een topsportcarrière gegaan.” Maar waar jonge kinderen met een vergelijkbaar ziektebeeld van een carrière als Buis dromen, had zij dit zelf nooit voor ogen.

‘Geschift’

Die dromende kinderen met EDS bezorgen Buis nu de meeste pijn. Hun tennisaspiraties dreigen de kop te worden ingedrukt door het in haar ogen ‘geschifte’ Internationaal Paralympisch Comité (IPC). Het IPC heeft het aantal handicaps die bepalen of sporters een paralympische sport mogen beoefenen flink ingeperkt. Die lopen uiteen van een visuele handicap tot verstandelijke beperking.

EDS is een relatief zeldzame aandoening en komt daardoor niet voor op het korte lijstje van de IPC. Met het lijstje probeert de paralympische organisatie ook iets te doen aan de discussie over de oneerlijke strijd in sommige categorieën en het vermeende gesjoemel. Maar Buis vindt dit een verkeerde maatregel. “Het is superonrechtvaardig", zegt ze. “Ik ben juist veel gehandicapter dan veel concurrenten. Dit is discriminatie; pure willekeur. Voor mij persoonlijk maakt het niet meer uit, want ik wilde hoe dan ook na volgend seizoen stoppen. Maar voor een zevenjarige met dromen vind ik het niet uit te leggen.”

Toekomst

Toch is ook haar eigen toekomst nog onzeker. Roland Garros volgende maand, verder kijkt de eenmalig enkelspelwinnares van het toernooi in Parijs niet vooruit. Als het spelen van internationale toernooien haar de komende weken weer bevalt, gaat zij in Tokio voor een tweede paralympisch goud. “Hoewel de gouden plak in Londen samen met Esther Vergeer een voorlopig hoogtepunt vormt, win ik toch liever nog het enkelspel.”

Hopen dus op Tokio, en anders begint haar carrière als psychologe vervroegd. Hoe dan ook kijkt ze terug op een geslaagde carrière. “Tien jaar aan de top, dat is toch prachtig?”

Lees ook:
Vals spel in het parazwemmen: ‘Ik moest het afleggen tegen iemand die niets mankeert’

In een wereld zonder Covid-19 waren eind augustus in Tokio de Paralympische Spelen begonnen. Voor de zwemmers Thijs van den End en Simon Boer betekende het jaar uitstel van dat evenement het einde van hun carrière. Eindelijk kunnen ze nu vrijuit praten over de misstanden in de gehandicaptensport, in een interview in Trouw

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden