Paralympics

Racen alsof dat het enige is wat telt in de wereld, wie kan dat op dit moment?

Floris Meijer in actie in Peking. Beeld AFP
Floris Meijer in actie in Peking.Beeld AFP

Net als veel paralympiërs heeft zitskiër Floris Meijer jarenlang toegewerkt naar de Spelen in Peking. Nu het zover is, wordt het evenement volledig overschaduwd door Oekraïne.

Esther Scholten

Terwijl de paralympische sporters hun droom najagen, is het oog van de wereld niet meer op Peking gericht. Ze zijn al gewend dat de aandacht verflauwt op het moment dat de gaststad van de Spelen hen ontvangt, maar dit keer is hun sportieve krachtmeting helemaal naar de marge van het nieuws verschoven. Wie maakt zich nog druk om medailles als elders bommen vallen?

Het is wat dat betreft saillant dat uitgerekend Oekraïne zaterdagavond, na de eerste wedstrijddag, het medailleklassement aanvoerde met drie gouden plakken. De atleten hadden na de Russische invasie China ternauwernood nog weten te bereiken. Delegatieleider Valeri Soesjkevitsj hoopt dat het eremetaal hun landgenoten thuis tot steun kan zijn.

“Wij zijn hier niet zomaar bij de Paralympische Spelen. Een supermacht wil ons land verwoesten. Dat wij hier meedoen, is een signaal dat Oekraïne een zelfstandig land was, is en zal blijven. Er zijn nu twee frontlinies. Een in Oekraïne voor onze soldaten en een in Peking.”

Beladen setting

In die beladen setting proberen ook de acht Nederlandse deelnemers het harde werken van de afgelopen jaren om te zetten in iets moois. Een van hen is zitskiër Floris Meijer, die telefonisch vanuit Peking vertelt hoe de situatie rond Oekraïne een stempel drukt op het evenement.

De oorlog zorgt voor een dubbel gevoel, vertelt hij. Aan de ene kant vindt hij het jammer dat de sport minder aandacht krijgt, aan de andere kant noemt hij de beelden uit Oost-Europa vreselijk. Het is de ambivalentie die chef de mission van Team NL, Esther Vergeer, ook constateert: het wereldnieuws houdt de sporters bezig, tegelijkertijd zijn ze daar om hun beste prestatie neer te zetten.

Meijer merkt dat sommige atleten in het olympisch dorp zich afzonderen en niet aan de actualiteit willen denken. Collega Jeroen Kampschreur, bijvoorbeeld, zegt zichzelf er niet mentaal door te willen uitputten. Meijer praat er wel over. “Ik kan niet 24/7 met skiën bezig zijn.”

Weinig relativering

Doorgaans duldt de jacht op goud weinig relativering. Wie aan de start staat, moet racen alsof dat het enige is wat telt in de wereld. Dat maakt de prestaties van de gouden biatleten uit Oekraïne extra bijzonder. Grygorii Vovchynskyi had zich afgevraagd: hoe kan ik mijn president helpen? Door te winnen, dacht hij, maar het was een zware opgave geweest om zich te concentreren. “Het leven van onze mensen, onze kinderen is belangrijker.” Vitalii Lukianenko droeg zijn medaille op aan de mannen die de grenzen van zijn land verdedigen. Oksana Shyshkova verklaarde dat medailles niets betekenen in tijden van dood en verderf.

Wie kan daar tegenin gaan? Toch heeft iedere deelnemer recht op zijn eigen verhaal. Meijer (32) droomt al vele jaren van de Paralympics. Zijn debuut had hij zich anders voorgesteld. Zaterdag viel hij op de afdaling en zondag finishte hij als zevende op de Super G. Hij had risico’s genomen om kans te maken op het podium. Maar, stelt hij monter, hij is goed in de knop omzetten. “Ik heb genoeg tegenslagen in mijn leven gehad, waarna ik tegen mezelf zei: vooruit kijken, nieuwe doelen stellen.”

Ooit was Meijer een verdienstelijk freestyle skiër, totdat hij tien jaar geleden bij een val op de piste een dwarslaesie opliep. “Het heeft me veel tijd, moeite en geld gekost om hier in Peking te komen.”

‘Eigenwaarde begint met zelfstandigheid’

Het zou hem gegund zijn om er zonder bijgevoelens van te genieten. Meijer is een topsporter zonder oogkleppen op. Alleen op racedagen zit hij in zijn superfocus, alleen dan denkt hij aan niets anders dan skiën. Daarbuiten zet hij zich in voor de stichting WheelchairSkillsTeam.

Zelf had Meijer er na zijn ongeluk niet eens zoveel moeite mee dat hij voortaan moest rollen in plaats van lopen, zoals hij het omschrijft. Wat hij wel lastig vond, was de beeldvorming. Eerst zag men hem als de gevierde acrobaat die salto’s door de lucht maakte. “Mensen noemden me fearless. En plotseling vroegen diezelfde mensen of ze de deur voor me moesten openhouden. Dat was zo’n contrast.”

Daarom helpt hij anderen met een beperking. “Eigenwaarde begint met zelfstandigheid.” Het is zijn motto, dat wonderwel past bij de politieke situatie van dit moment. Een van de Oekraïense biatleten gebruikt bij het schieten een roze geweer met een bloemetje erop geschilderd.

Lees ook:

Chef de mission Esther Vergeer: Ook de sportwereld moet mee in verschrikkelijke sancties

Vrijdag beginnen de Paralympische Winterspelen in Peking, zonder Russische en Wit-Russische atleten. Dat zij vanwege de invasie in Oekraïne toch geweerd worden,vindt de Nederlandse chef de mission Esther Vergeer logisch.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden