null Beeld

ColumnMarijn de Vries

Principes waren Yvette Broch meer waard dan de wetenschap

Al de hele week denk ik aan handbalster Yvette Broch. Tot ontsteltenis van velen gaat ze niet met het Nederlands team mee naar de Spelen. Ze wil zich niet laten vaccineren tegen het coronavirus en vindt de aanvullende quarantainemaatregelen voor niet-gevaccineerden te streng. Als het zo moet, heeft ze er geen zin in. Ze twijfelt niet: dat vaccin gaat nu niet in haar lijf. Op basis van eigen onderzoek kwam ze tot die con­clusie, vertelde ze deze week.

Ik ben iemand die bijna nooit iets zeker weet. Hoe meer ik lees, hoe meer ik twijfel. Daarom ga ik bij ­moeilijke onderwerpen altijd op deskundigen af. Hoewel de essentie van wetenschap is dat wetenschappers ook nooit iets zeker weten, wijden ze wel hun leven aan onderzoek. Hoe iets zit, kunnen zij met veel meer zekerheid zeggen dan ik. Is er wetenschappelijke ­consensus, dan is voor mij de kous wel af.

Mijn verwondering is dus ook groot als iemand ­vertelt: ik twijfel over dat vaccineren, dus ik ben zelf maar wat onderzoek gaan doen. Alsof je in een uur, een middag of zelfs een week dezelfde kennis vergaart die ­wetenschappers al decennialang verzamelen, analyseren en doordenken. Alsof jij het met een rondje ­googelen beter weet dan zij.

Leven is onzekere keuzes maken

Ik twijfel ook over het vaccineren (en talloze andere zaken), maar ik ga op de splitsing de andere kant op: ik vertrouw de wetenschap. Daar is alle reden toe en zonder heb je geen leven. Dan stap je nooit meer in een vliegtuig. Laat je je niet meer opereren. Of eet je zelfs niet meer in een restaurant. Je weet tenslotte nooit wat een ander doet, of ergens in stopt. Of wat er gebeuren kan. Leven is onzekere keuzes maken, gebaseerd op de kennis van dat moment.

Wat ik me realiseerde in het denken aan Yvette Broch, is dat je iemands standpunt volstrekt niet kunt begrijpen, maar er tegelijk bewondering voor kunt ­hebben. Ze koos bewust voor het publiek uiten van haar visie, ze wist van tevoren welke kritiek er kwam. Wat het zou betekenen voor haar imago – en misschien zelfs haar toekomst – in handballand.

Weinig atleten hebben zoveel ballen. En vrijwel niemand is zo principieel. Was dat maar ­anders. Bijvoorbeeld als het om voetballen in Qatar gaat – om maar iets te noemen. Dan zou er misschien écht iets veranderen in zo’n heikele kwestie. Maar het wordt atleten met de paplepel ingegoten: spreek je niet te veel uit over politiek of andere gevoelige onderwerpen. Wees likeable. Voor iedereen, van links tot rechts.

Los daarvan begrijp ik sporters die zich op de vlakte houden, gewoon ontzettend goed. Al zou je willen, het kost energie om je in gevoelige onderwerpen te ver­diepen. En je uitspreken gaat vaak gepaard met veel ­negativiteit. Die energie kun je beter in je sport steken; je sport staat immers op één.

Niet meer nietsontziend

En daar zit het ’m misschien wel bij Yvette. Ze heeft in 2018 opgebrand een break genomen, is gaan reizen, de wereld ontdekken. Ze kwam erachter dat er meer ­bestaat dan een compromisloos topsportbestaan. Dit jaar kwam ze terug en nu staat plezier voorop, alleen doen wat goed voelt. Dan ben je niet meer nietsontziend. Dan staat sport niet meer bovenaan.

Maar het is geen lullig toernooitje dat ze opgeeft –het blijven wel de Spelen. Ik mag er geen hout van ­snappen, maar als haar principes haar zoveel waard zijn, dan kan ik mijn petje alleen maar afnemen voor Yvette Broch.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden