VoetbalNederlands elftal

Oranje richt zich op in Bergamo, maar komt tekort voor de winst: 1-1

Donny van de Beek passeert de Italiaanse doelman Gianluigi Donnarumma en zet Nederland op 1-1 tegen Italië.Beeld BSR Agency

Het Nederlands elftal bleef woensdagavond overeind tegen Italië in een aantrekkelijk duel: 1-1. Oranje blijft uitzicht houden op de poulewinst.

In de stad waar Covid-19 zoveel slachtoffers maakte, had het Italiaans elftal graag ook met doelpunten en een overwinning een eerbetoon gebracht aan al die doden, hun families en het verzorgend personeel. Onder de duizend genodigden op de tribunes van het Aleti Azzurri d’Italia waren veel verpleegkundigen uit de regio. Tot hun verbazing zagen zij dat de aanvalsmachine die Roberto Mancini van Italië heeft gemaakt door een opgeleefd Nederland in toom werd gehouden.

Onder leiding van bondscoach Frank de Boer richtte Oranje zich op in Bergamo. In een aantrekkelijke en open wedstrijd speelde het Nederlands elftal scherp, verzorgd en met lef. Dit optreden mag na de treurspelen tegen Italië (0-1), vorige maand, en tegen Mexico (0-1) en Bosnië-Herzegovina (0-0) afgelopen week gerust een verrassing heten.

De Boer had zijn elftal zodanig gecomponeerd dat het tactisch een beter antwoord had op de offensieve dadendrang van de Italianen. Ironisch genoeg lag de sleutel in een spelsysteem dat de vorige bondscoach Ronald Koeman twee jaar terug bij het vuilnis had gezet: een concept met vijf verdedigers en twee spitsen. Koeman had in juni 2018 gezien dat Nederland uit tegen Italië (1-1) was overlopen en gooide het over een andere boeg. De Boer haalde het 5-3-2 echter weer van stal. De bedoeling: de steeds opkomende backs van Italië temmen. In de thuiswedstrijd werd Oranje herhaaldelijk overrompeld door D’Ambrosio en vooral Spinazzola.

Daley Blind haalt uit in de beginfase van de wedstrijd, Luuk de Jong deinst terug.Beeld ANP, Koen van Weel

Dat gebeurde woensdagavond niet. Aké was als de derde man centraal achterin opgesteld en de middenvelders Van de Beek en Wijnaldum moesten aan de zijkanten steeds te hulp schieten. Luuk de Jong was diepe spits, omdat die fysiek het meest zou zijn opgewassen tegen het Italiaanse betonblok achterin met de routiniers Chiellini en Bonnuci. Depay mocht om hem heen zwerven. Door die keuzes had Steven Berghuis opnieuw geen basisplaats.

In het eerste kwart van de wedstrijd had Nederland nog veel moeite de zeer beweeglijke thuisploeg te ontmantelen. Op een pass van Barella liep Pellegrini al in de zeventiende minuut zomaar weg tussen De Vrij en Hateboer door. Op zijn inzet had Cillessen geen antwoord: 1-0. Het leek de voorbode van een nieuwe nederlaag en daarmee bijna automatisch een sfeer van crisis rond de pas aangestelde De Boer.

Mentale steun

Maar gestaag wist Nederland de wedstrijd in evenwicht te brengen. De mentale steun in de rug kwam halverwege de eerste helft. Frenkie de Jong zette een uitstekende aanval op die via Blind en een gesmoorde doelpoging van Depay werd afgerond door Donny van de Beek (1-1). Met de treffer werd meteen een historisch diepte­record voorkomen; dat was er wel geweest als Nederland in de vierde interland op rij niet had gescoord.

De gelijkmaker leek als een medicijn te werken. Door de compacte samenstelling van het elftal, met veel spelers dicht bij elkaar, kreeg Nederland geleidelijk aan meer grip op de Italianen. Op het middenveld kroop Frenkie de Jong weer in zijn rol als dirigent. Veel scherper dan zondag in Bosnië en met zijn oude Ajax-maatje voor hem, Donny van de Beek, stond hij vaak aan de basis van de kansjes die Nederland kreeg. Vanwege zijn loopvermogen en offensieve inslag had De Boer voor Van de Beek gekozen.

Met de kansjes had vooral Luuk de Jong meer moeten doen, zoals uit een afgemeten voorzet van Blind. Ook kort na de rust had de spits van Sevilla de 1-2 op zijn schoen. Depay dwong kort daarna de Italiaanse goalie Donnarumma tot een uiterste redding met zijn vingertoppen. Het gaf aan dat de schroom verdwenen was bij dit Oranje, dit keer wel voortdurend vanaf de zijlijn opgezweept door De Boer. Dat Nederland uit zijn schulp kwam had een keerzijde. Italië kreeg de bes­te kansen om de wedstrijd te winnen.

Kritiek zal luwen

Het bleef 1-1. Dat geeft lucht aan vooral De Boer. Al in de eerste week van zijn bondscoachschap was hij stevig onder vuur komen liggen. Zijn imago als coach van het breivoetbal van ploegen die niet veel scoren werkte weer tegen hem, net als zijn mislukte trainersavonturen van de laatste jaren. En ja, hij maakte fouten in zijn opstelling zondag tegen Bosnië en met zijn wissels.

Na woensdagavond zal de kritiek weer even luwen. Hij had het aangedurfd zijn elftal overhoop te gooien, wat tot een voorzichtige wederopstanding in Bergamo leidde. Nederland oogde als een strijdbaar collectief dat het ongelijk van de criticasters leek te willen bewijzen. Een gelijkspel tegen dit Italië is verdienstelijk. Winnen deed Nederland op Italiaanse bodem nog nooit. Het was voor de vierde keer in 23 ontmoetingen in precies honderd jaar dat Nederland de Squadra Azzuri in eigen land op een remisie hield.

Het eind van het liedje is dat in november poulewinst in de Nations League nog altijd mogelijk is.

Lees ook:

Oranje onder De Boer dolende in Bosnië

Het Nederlands elftal stelde zondagavond tegen Bosnië-Herzegovina diep teleur. Inspiratieloos geschuif leidde tot een remise (0-0). Het perspectief in de Nations League vertroebelde verder.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden