Nieuws WK voetbal

Oranje kijkt waarheid in de ogen: de Verenigde Staten zijn te sterk

De Amerikaanse voetbalvrouwen wonnen zondag voor de vierde maal de wereldtitel. In de VS is vrouwenvoetbal een grote tak van sport. Beeld Reuters

De bubbel waarin de Nederlandse voetbalvrouwen de afgelopen vier weken naar de finale van het WK zweefde is, bijna onvermijdelijk, toch doorgeprikt. 

De Verenigde Staten veroverden de tweede wereldtitel op rij en de vierde in totaal door in de finale in Lyon de opmars van de kampioen van Europa te stuiten. Het was aan de uitblinkende keepster Van Veenendaal en de nonchalance van de Amerikaanse aanvalsters te danken dat de score bleef steken op 2-0.

USA! USA!

Nederland bleef lang in het spoor van de Amerikanen, die werden gesteund door ruim 20.000 landgenoten, die het USA! USA! door het Groupama Stadium in Lyon lieten galmen. De Amerikaanse vrouwen, snel, behendig en gedreven, hadden het betere van het spel, al duurde het een uur voordat ze het verschil konden maken. Rapinoe (strafschop) en Lavelle zorgden ervoor dat de verhoudingen in het internationale vrouwenvoetbal niet op zijn kop werden gezet.

Meer dan op voorgaande WK’s kwam de tegenstand voor de Amerikanen in Frankrijk uit Europa. De suprematie van Team USA, met zes dertigplussers in de basis, was wellicht minder groot dan in het verleden, maar toch bleef de ploeg van Jill Ellis wederom ongeslagen. Alle Europese opponenten, hoog genoteerd op de Fifa-ranglijst, werden geklopt: Zweden (negen), Spanje (twaalf), Frankrijk (vier), Engeland (drie) en zondag dus nummer acht Nederland.

Bekend met de kracht van de Amerikanen had bondscoach Wiegman een aantal aanpassingen in het elftal aangebracht. Om het gevaar van Heath te neutraliseren kreeg Bloodworth als linksback de voorkeur boven Van Dongen en speelde Dekker naast Van der Gragt in het hart van de defensie. Voorin waren Martens en Beerensteyn de meest vooruitgeschoven pionnen, met iets daarachter een terugzakkende Miedema.

Amerikaanse tornado

De eerste missie van Nederland slaagde, geen doelpunt incasseren in de openingsfase. De verwachte Amerikaanse tornado stak wel de kop op, maar leidde pas laat tot een aantal serieuze kansen. De van de linkerkant komende dreiging dwong Van Veenendaal tot een kwartet reddingen. De bij Arsenal vertrokken keepster die al het hele WK in een grote vorm steekt, redde op inzetten van Ertz, Mewis en tweemaal Morgan.

Na een uur bezweek Nederland toch onder de Amerikaanse druk. Morgan nam de bal aan in het strafschopgebied en werd in de zij geraakt door de schoen van Van der Gragt. De Franse scheidsrechter Frappart zag er aanvankelijk geen kwaad in, maar moest haar mening bijstellen op indicatie van de VAR: strafschop. Met haar derde rake trap van elf meter zette aanvoerder Rapinoe de Verenigde Staten op voorsprong.

Met de treffer kwam het totaal van Rapinoe (34) op zes, waarmee ze gedeeld topscorer van het WK werd met haar landgenote Morgan (30), twee speelsters die gezien hun leeftijd wellicht voor het laatst actief waren op een mondiaal titeltoernooi. Dat geldt zeker niet voor de 24-jarige technisch vaardige middenvelder Lavelle, die de finale besliste met een rake trap met links in de benedenhoek. Buiten bereik ook voor Van Veenendaal, gekozen tot beste keepster van het WK.

Teleurgesteld

Gelaten keken de Nederlandse speelsters naar de huldiging van de kampioenen uit de Verenigde Staten. Uiteraard teleurgesteld, maar de komende tijd zal het besef komen dat het bereiken van de finale een fraaie prestatie is. Tien jaar nadat Nederland voor het eerst mocht uitkomen op een eindtoernooi, het EK in Finland. De Amerikanen, maar ook inmiddels achterhaalde landen als Noorwegen en Duitsland, hadden toen al een of meerdere wereldtitels op zak.

Nederland mocht zich troosten met de gedachte dat de score niet verder opliep. En dat de finale in een toernooi waarin het zeker niet tegenzat uiteindelijk het hoogst haalbare was. Natuurlijk kan er niet veel worden afgedaan aan de prestatie van Nederland op pas het tweede WK, met zeges op de hoger ingeschaalde landen als Canada en Japan. Maar vooral tegen de vice-wereldkampioenen uit Azië keek Nederland uitschakeling in de ogen.

In vergelijking met het gewonnen EK in 2017 bleef een aantal speelsters in Frankrijk onder hun niveau. Met name de destijds excellerende Martens (tobbend met een teenblessure) en Van de Sanden (worstelend met een vormcrisis). Wiegman schakelde gedurende het toernooi over op een manier van voetballen die in Nederland niet gewoon is: met z’n allen knokken voor elke meter. Met die instelling werd zomaar de finale van het WK gehaald, waarin de Amerikanen duidelijk een maat te groot waren.

Lees ook:

Ondanks verlies hebben de voetbalsters het belang van teamgeest ontdekt

In de WK-finale was Amerika te sterk voor Oranje. Maar de Nederlandse voetbalsters kunnen, afgezet tegen de mannen, járen overslaan.

Gemoedelijk klapt het Utrechtse publiek voor de Oranjevrouwen in de finale

In cafés en op grote schermen op straat keek Nederland zondag voor het eerst naar een voetbalwedstrijd van vrouwen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden