Wielrennen

Op de besneeuwde Zoncolan kleurt het roze extra voor Bernal, achter verrassende winnaar

Egan Bernal, met achter hem zijn fans, en voor hem uit Simon Yates, die uiteindelijk een versnelling van Bernal niet kon volgen. Beeld AFP
Egan Bernal, met achter hem zijn fans, en voor hem uit Simon Yates, die uiteindelijk een versnelling van Bernal niet kon volgen.Beeld AFP

De Monte Zoncolan was vooraf gevreesd als scherprechter in de Giro. Concurrenten hoopten er tijd terug te pakken op Egan Bernal, maar de leider liep alleen maar uit.

Tussen de hopen sneeuw en door de mist kleurde een roze trui nog extra. Egan Bernal, drager van die leiderstrui in de Ronde van Italië, zette op de loodzware Monte Zoncolan wederom een unieke prestatie neer. Achter ritwinnaar Lorenzo Fortunato, die overbleef na een lange vlucht met onder meer Mollema, bleek Bernal weer de sterkste van de klassementsrenners. En dat op een beklimming die hij vooraf vreesde.

Met de Zoncolan deed de Giro een van de door wielrenners meest gevreesde beklimmingen aan. De klim is vergelijkbaar met de Angliru in Spanje, of de Mont Ventoux in Frankrijk. Aan de westkant van de Zoncolan staat een bord waarop wordt aangeraden alle hoop maar te verliezen. Ook Bernal, toch deze Giro onbetwist de beste renner bergop, sprak vooraf zijn angsten uit; “ik hoop maar dat ik geen tijd verlies”, vertelde hij voor de start.

Maar de oostkant, daar waar de renners zaterdag vandaan kwamen, was de eerste acht kilometer weliswaar steil, maar zeker voor profrenners ‘te doen’. Pas in de laatste drie kilometer, een krachtsinspanning van ongeveer twaalf minuten, liepen de stijgingspercentages op naar de 20 procent. Daar begon een ‘nieuwe Giro', zoals alle concurrenten van Bernal verklaarden. Daar begon de strijd in het hooggebergte.

Alleen in 2003 werd dezelfde kant beklommen als zaterdag. Gilberto Simone won, en dat in een tijd waarin de ontwikkeling van de kleine verzetten nog in de kinderschoenen stond. Een flink deel van de renners wist dat ze het laatste stukje moesten lopen. Daar werd de mythiek van de Zoncolan gemaakt, en minder in de vijf keer dat de koers er daarna kwam, ook al was dat van de steilste kant. De laatste winnaar op de Zoncolan was Annemiek van Vleuten, die er in 2018 in de Giro Rosa kwam (ook van de moeilijke kant). Zij had moeite om druk op haar voorwiel te houden, zo steil liep de weg op.

Er stonden veel meer dan duizend mensen langs de kant

Van Vleuten kende wel het genot van aanmoedigingen van het publiek. Dat was dit jaar niet mogelijk, vanwege de crisis. Een groot deel van de weg was leeg, fans werden geweerd. Op duizend toeschouwers na, die voor tien euro per persoon een kaartje hadden gekocht om de kabelbaan naar boven te kunnen gebruiken en langs de weg te staan. Een innovatie van raceorganisatie RCS, want het is zeer ongebruikelijk om geld te vragen voor een wielerwedstrijd. Toch was het dit keer mogelijk vanwege de coronacrisis. Bovendien waren de kaartjes binnen twaalf minuten uitverkocht. Een bonus voor de RCS, maar waarschijnlijk eenmalig: er stonden veel meer dan duizend mensen langs de kant.

Ook anders in 2021? De weg, die van voet tot top nieuw was geasfalteerd. Daarover reed de kopgroep eerst, en met daarin Bauke Mollema, die voor de derde keer was meegesprongen in de goede vlucht. Vooraf werd hem nog gevraagd hoe hij het zou vinden om zijn naam op de erelijst te krijgen. “Heel speciaal natuurlijk”, antwoordde hij, breeduit lachend. “Maar ik weet ook dat dat moeilijk wordt.”

Mollema leek goede kansen te hebben, ook omdat hij ploeggenoot Mosca had die het tempo kon bepalen. Even leek de voorsprong snel te slinken, toen halverwege de etappe Astana in een afdaling het peloton uiteen scheurde. Maar toen alles weer tot rust kwam, bleef de kopgroep uit beeld van de klassementsrenners.

Goede kansen voor Mollema? Nee, zo bleek toen de klim eenmaal begon. Jan Tratnik en Lorenzo Fortunato bleken de besten, verrassend genoeg. Die laatste, lid van de ploeg waar Alberto Contador en Ivan Basso eigenaar zijn, won in zijn eerste Giro de mooiste zege in zijn leven. Hij moest ervoor afzien, zijn fiets schokte heen en weer en hij kneep af en toe zijn ogen dicht omdat hij zoveel pijn in zijn benen had, maar hij bleef wel iedereen voor. Mollema werd op de finish nog voorbij gereden door Bernal, die een aanval van Simon Yates volgde en daarna zelf nog een demarrage kon plaatsen. “Ik moet kalm blijven", zei Bernal. “Ik hoef niet altijd aan te vallen. Zoals het nu gaat, dat ik Yates kan volgen en dan kan aanvallen, is goed voor mij.”

De etappe die hij vreesde, leverde dus ‘gewoon’ weer winst op voor de Colombiaan. Bovendien was hij ook in het hooggebergte de sterkste. Een gegeven dat hem groot vertrouwen moet geven voor de komende dagen. Hij leidt het klassement met ruime voorsprong op Yates: 1.33 minuut. Damiano Caruso is nog steeds derde, op een kleine twee minuten. Remco Evenepoel verloor opnieuw tijd en staat achtste, op bijna vier minuten.

Lees ook:

Egan Bernal imponeert in de Giro op Italiaanse gravelwegen

Egan Bernal liet op de gravelwegen in Toscane zien dat hij de grootste kandidaat is voor eindwinst in de Giro.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden