null Beeld

ColumnJohn Graat

Ondanks alles biedt voetbal een lach, troost en hoop

John Graat

Je bent geneigd ons grote voetbal af te doen als een verdorven wereld voor foute mannen met fout geld. Daarom ben ik zo benieuwd hoe de rechtschapen Erik ten Hag het er vanaf gaat brengen bij Manchester United. Maar soms wijst datzelfde voetbal je toch even terecht.

Eerst zag ik beelden van Legia Warschau tegen Dinamo Kiev. Voor het eerst sinds het uitbreken van de oorlog speelde het ooit zo vermaarde Dinamo dinsdagavond weer een wedstrijd. Warschau was de eerste halte in de ‘Stop the war’-geldinzameltour. Shakhtar Donetsk speelde deze week in Griekenland ook al een benefietduel. Op 176 stoeltjes zaten donzige knuffels. Eén knuffel voor elk kind dat in de oorlog al het leven liet.

Het stadion in Warschau zat vol met Oekraïners, veel vluchtelingen. Ik zag ontroerde en blije gezichten op de tribune. Een vrouw met een rode muts snikte tijdens het volkslied hartstochtelijk. Later las ik een sfeerverslag waarin toeschouwers vertelden over de verschrikkingen thuis. Dat er dagen zijn dat ze niet meer kunnen stoppen met huilen. Deze avond, dankzij voetbal, lukte het wel. Ze hadden gejuicht. Kiev won met 1-3.

Geheime contracten en het ontduiken van Fifa-regels

Een avond later schakelde ik in voor Atlético Madrid-Manchester City. Mag je van iets genieten als je weet dat het systeem erachter niet deugt? Afgelopen week kwamen Der Spiegel en NRC met nieuwe onthullingen over City. Over een ondeugdelijke, directe geldstroom vanuit de overheid in de Emiraten naar de clubkas, over geheime contracten en het ontduiken van Fifa-regels om het voetbal eerlijk te houden, ‘Financial Fair Play’.

Deze club van het stinkende oliegeld speelde dus tegen Atlético, een club die ooit vooropliep in malversaties. Jesús Gil y Gil versleet als voorzitter in zestien jaar 26 trainers, was openlijk racist, moest drie keer de cel in, verduisterde 26 miljoen euro en sluisde als burgemeester van Marbella gemeenschapsgeld door naar Atlético. Het elftal van nu zou je als een onschuldige spiegel van dat verleden kunnen zien: een boevenbende onder leiding van Diego Simeone, een Argentijn die oogt als een maffioso in een bedrieglijk keurig zwart pak.

Maar dan, het einde van Atlético-City. Het is 0-0. De spanning en emotie culmineren in een verhitte, fascinerende slotfase, met een hoofdrol voor Savic. Dat is een oude Montenegrijn met een platgeslagen boksersneus en jukbeenderen waar je jassen aan kunt ophangen. Met zijn armen vol prachtige tatoeages, zoals vrijwel alle Atlético-spelers, trekt hij de Engelse aansteller Foden aan zijn nekvel over de zijlijn. Te midden van een duwende en trekkende kluwen miljonairs grijpt iemand Sterling bij de keel. Dan krijgt Felipe rood. “No no no, ik was het niet!”, smeekt de Braziliaan. Voordat het matten in de spelerstunnel nog doorgaat, bedanken de Atlético-spelers met smartelijke blik het publiek. Dat blijft maar jubelen en klappen.

Gelouterd gingen al die mensen naar huis. Geen dramaturg had ooit een schouwspel als dit kunnen ensceneren. Omdat hier alles wegviel. Tactiek, een laagje beschaving, het belang van geld. Dit waren woeste mannen die grenzen overgingen in hun drift om te willen winnen. De samenzang op de tribune deed denken aan de catharsis van de avond ervoor. Ook in Warschau werd bewezen dat het grote voetbal – ondanks alles – nog altijd in staat is ons stervelingen even te verheffen, weg uit de realiteit, om wat amusement, een lach, troost en hoop te bieden.

Lees ook:

Na verhitte apotheose in Madrid zit City bij laatste vier Champions League

Na een zeldzaam emotioneel einde van de kwartfinale kreeg Atlético Madrid een ovationeel applaus, maar Manchester City ging door in de Champions League.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden