Boksen

Nouchka Fontijn stopt. Kan een leven buiten de boksring haar ook bekoren? ‘Laat dat zwarte gat maar komen!’

 Nouchka Fontijn (blauw) in de categorie tot 75 kilo tijdens de halve finale boksen in de Kokugikan Arena tegen de Engelse Lauren Price op de Olympische Spelen van Tokio.   Beeld ANP
Nouchka Fontijn (blauw) in de categorie tot 75 kilo tijdens de halve finale boksen in de Kokugikan Arena tegen de Engelse Lauren Price op de Olympische Spelen van Tokio.Beeld ANP

Nouchka Fontijn had haar lange loopbaan graag met een gouden medaille willen afsluiten, als beloning voor jarenlange opofferingen. Ze moest genoegen nemen met brons. ‘En laat nou dat zwarte gat maar komen!’

Die urenlange trainingen. De aanwijzingen en opmerkingen, die voelden als steeds terugkerende kritiek. In een topsportloopbaan is geen ruimte voor tevredenheid. Het moet altijd een beetje beter, een beetje harder – en in het geval van boksen een beetje gemener en extremer. Voor Nouchka Fontijn voelde dat steeds meer als een straf. Een kwartier na haar halve finale legde ze in de Kokugikan Arena uit dat dát de reden is waarom in Tokio een einde komt aan haar loopbaan. “Ik ben er wel klaar mee.”

Fontijn (33) had het liefst willen stoppen met een gouden medaille om de nek. Een mondiale hoofdprijs ontbrak nog op haar erelijst. Ze moest vechten tegen de Britse Lauren Price, van wie ze al eens een finale in een wereldkampioenschap verloor. En dat nadat ze aanvankelijk dacht dat duel te hebben gewonnen. Een gehonoreerd protest gooide de boel in 2019 overhoop. Fontijn ging door, besloot dat ze in Japan de ultieme beloning moest bevechten. Dat lukte niet, na ampel beraad besloot de jury Price het voordeel van de twijfel te geven. Fontijn won brons.

‘Alles kan altijd beter in de topsport’

Daarover was ze na afloop niet eens heel erg teleurgesteld, al zei ze te verwachten dat de emoties over het mislopen van een olympische hoofdprijs nog wel zouden komen. Fontijn leek vooral opgelucht omdat ze eindelijk aan de volgende episode van haar leven kan beginnen. In tranen: “Boksen is geen volleybal, hè. Dit is zo’n zware sport. Dag in dag uit bikkelen om sterker en beter te worden. Vóór Rio vond ik het al zo zwaar, dat ik toen al heb overwogen om te stoppen. Al heb ik daarna nog veel mooie prijzen gepakt. Maar als ik opnieuw een sport zou moeten kiezen, weet ik niet of dat boksen zou zijn.”

Nouchka Fontijn, teleurgesteld na haar nederlaag in de halve finale. Beeld ANP
Nouchka Fontijn, teleurgesteld na haar nederlaag in de halve finale.Beeld ANP

Ze vervolgt: “Het bedrijven van topsport is de perfecte manier om altijd maar ontevreden te zijn. Alles kan altijd beter, het is nooit helemaal goed. Nu ik stop heb ik besloten om een half jaar lang met alles in mijn leven tevreden te zijn. Als ik het vuilnis heb buitengezet, geef ik mezelf na afloop een applausje. Er komen nu nieuwe uitdagingen. Een grappige is bijvoorbeeld geld verdienen. Maar ik ben totaal niet bang voor een zwart gat. Laat maar komen! Ik heb er eigenlijk wel zin in.”

Fontijn was jarenlang een eenzame strijder in het nationale vrouwenboksen. Ook dat maakte haar leven niet eenvoudig. “Ik ben heel veel alleen geweest. In Nederland is het aantal goede boksscholen op één hand te tellen. Als je dat bijvoorbeeld vergelijkt met Ierland, daar heeft iedere boksschool misschien wel dertig talenten. Ik moest mijn pad alleen doorstaan. Als ik zie hoe leuk de teamsporters het bijvoorbeeld hebben in het olympisch dorp; ik heb dat nooit gehad. Dat maakt het allemaal een stuk zwaarder.”

Een leven buiten de ring

En dus stopt ze. Fontijn is opgeleid als fysiotherapeute en persoonlijk trainer. En ze is gevraagd om bij een groot bedrijf in interim-management trainingen te gaan verzorgen. Ze willen daar leren van topsport. Fontijn gaat er met plezier aan de slag, kijken of een leven buiten de ring haar ook kan bekoren. Want die vraag zweeft al even boven de markt: hoe doe je dat eigenlijk, als belangrijke doelen wegvallen en zo’n eenzaam traject plots achter je ligt?

Fontijn: “Het allerleukste gevoel dat er is, is terugkeren van een groot toernooi met een gouden medaille op zak. Ieder toernooitje weer. Dat is een gevoel dat niet te evenaren is, door niets. Daarom ben ik ook steeds doorgegaan. Acht uur op kantoor zitten is nu eenmaal niets voor mij. De sport heeft me ook mooie dingen gebracht: ik heb veel mensen ontmoet en de halve wereld gezien. Maar hoe ik het gevoel van winnen moet vervangen? Hmm, daar moet ik nog even een oplossing voor vinden.”

Lees ook:

Henk Grol verliest in Tokio na 25 seconden de laatste hoop. ‘Dit was het jongens. Einde verhaal’

De laatste olympische missie van Grol duurde 25 seconden. Toen lag hij al op zijn rug, in de wetenschap dat hij nooit olympisch kampioen zal worden. Die maniakale droom spatte in Japan uiteen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden