ColumnHenk Hoijtink

Nooit zag ik de kleur van Edgar Davids, ook nu zie ik de kleur niet

Voordat ze de bal ook in de Premier League weer aan het rollen mochten brengen, knielden de voetballers van Aston Villa en Sheffield United op het veld: alle 22 tegen racisme. “We weten dat de kracht van voetbal enorm is”, sprak ­Uefa-voorzitter Ceferin gewichtig.

Ik zal niet zeggen dat ze niet alle 22 tegen racisme zijn, maar ik zie juist van dit soort acties de kracht niet zo. Je weet, in deze tijd, dat daar ook persafdelingen achter zitten, extra gebaat bij ­goede sier nu er geen livecontact met de achterban kan zijn – in ­deze tijd van zo snel en o zo ­makkelijk aangetikte hartjes en opgestoken duimpjes.

Ik zag trainer Pep Guardiola staan voor zo’n interviewwand vol reclame. Hij zei, na gewoon maar een wedstrijd: “Witte mensen moeten excuses aanbieden voor de manier waarop we zwarte mensen hebben behandeld in de afgelopen vierhonderd jaar”.

Te veel, te groot. Kracht? Het pathos zuigt hier alle kracht uit.

Guardiola zei ook: “Hopelijk begrijpt de nieuwe generatie dat het menselijk ras het enige ras is en dat het niet gaat om de kleur van je huid”. Niet van de nieuwe generatie, maar volledig mee eens natuurlijk. Hoe zou je het er niet mee eens kunnen zijn?

In NRC stond een interview met Edgar Davids. Hé, de doorgaans verscholen Edgar Davids, eens niet een van de digitale jacht op hartjes en opgestoken duimpjes. De verslaggeefster vraagt hem of het klopt dat hij bij de ­demonstratie op de Dam is ­geweest. Ja, zegt Davids, even, met Memphis Depay.

Van Depay wisten we dat­ ­onmiddellijk. Van Davids niet – en dat spreekt me aan.

Davids zegt een paar wijze dingen, op rustige toon, niet polariserend, met begrip ook voor voetballers die zich niet openlijk tegen racisme uitspreken – niet iedereen heeft er de persoonlijkheid voor, zegt hij.

Davids had vaak het gevoel, zegt hij, dat mensen hem als zwarte speler zagen. “Daarom gaf ik altijd meer dan 100 procent.” Zijn stem trilt, schrijft de verslaggeefster. “Je kunt niet zeggen dat ik mijn hart en ziel niet gegeven heb voor dit land.”

Nee, dat kun je niet zeggen: hij is een van mijn favoriete voetballers. Zoals ik Jan Wouters goed vond en naar het type trok, zo vond ik Davids goed – zonder aanzien des persoons oordelend naar het voetbal, waar anders naar?

(Guardiola is racisme verweten, omdat hij ooit bij Barcelona de Afrikaan Yaya Touré niet opstelde. Hij zag het daar ook niet zitten in de Zweed Ibrahimovic. In voetbaltechnische zin begreep ik hem in beide gevallen.)

Wie zwijgt, kiest ook een kant, zegt Davids

In de (al dan niet) trillende stem van Davids voelde ik enig ­effectbejag, van de schrijfster. Was Davids niet gewoon zo’n voetballer, om meer dan 100 procent te geven? Kon hij niet daardoor spelen bij het grote Juventus, waar hij aan de zijde van de getinte Zidane lak aan alle stompzinnigheid kon hebben? Was hij in Oranje in voetbaltechnische zin niet onomstreden?

Wie zwijgt, kiest ook een kant, zegt Davids. Maar zo makkelijk, zo zwart-wit – sorry, ik kan het niet anders schrijven – is het niet. Als je zegt dat Yaya Touré, zomaar als voorbeeld, een wat ongecoördineerde middenvelder was en dat je je kon voorstellen dat de trainer een ander beter vond, denk ik niet dat je discrimineert.

Wie voor nuancering weinig ruimte voelt, wie in de hartjes en opgestoken duimpjes te veel zwart-wit ziet, zou tot zwijgen kunnen worden gedreven.

Zwijgen wil ik niet. Ik kan en wil alleen maar zeggen dat ik de kleur van Edgar Davids nooit zag – dat ik nu de kleur niet zie. Ik denk, waarde lezer, u ook niet.

Henk Hoijtink bespreekt in zijn columns de voetbalwereld. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden