null Beeld

ColumnMarijn de Vries

Nee, vrouwen vinden heus niet alles vies

Marijn de Vries

Het woelt in mijn hoofd de laatste weken. Net zoals voor zoveel vrouwen geldt, hebben mannen me met te veel gevallen van smerige taal tot fikse aanranding opgescheept in mijn leven. Ik heb ze weggestopt in het hoekje ‘niet aan denken’ in mijn hoofd. Hoewel ze soms buitengewoon vervelend waren, zijn het niet de voorvallen zelf die diep hebben ingegrepen. Maar wel hoe er in werksituaties mee is omgegaan. Ik ben zo’n vrouw die haar mond opentrekt. En dan blijkt: als melder ben je lastig. Je kaart iets aan dat niemand horen wil. Het had bijna altijd tot gevolg dat ik degene was die vertrekken kon.

De onthullingen van The Voice tot Ajax brengen de zorgvuldig opgeborgen gevoelens van machteloosheid en onrechtvaardigheid weer in volle hevigheid boven. Niet alleen bij mij. Ik zie het bij zoveel vrouwen om me heen, en hoor deze weken talloze verhalen die lijken op die van mij. Ik heb schoon genoeg van de zogenaamde verbazing van mannen, het ‘niet alle mannen zijn zo’ en het gejammer ‘dat er ook niks meer mag’. Dit gedrag van mannen moet stoppen. Maar vooral: de machtsstructuren erachter moeten blootgelegd en ontmanteld worden. Want in werkrelaties gaat grensoverschrijdend gedrag bijna nooit om seks, en bijna altijd om macht. Ik heb er geen geduld meer mee.

En toch dacht ik op een bepaald moment: ho eens, De Vries. Doe een stapje terug. Jij mag woedend zijn omdat het voor jou, en heel veel vrouwen, al jaren zo klaar is als een klontje. Maar misschien is het niet terecht dat je geen geduld meer hebt. Misschien is de verbazing, het ongeloof en zelfs het verzet van veel mannen wel logisch. Er wordt een parallelle wereld ontsluierd die ze niet kenden. Ze hadden er hooguit weleens een flardje van gezien.

Vertwijfeld

Als je ontdekt dat alle vrouwen om je heen hun hele leven in meer of mindere mate op hun hoede moeten zijn voor mannen – niet voor alle mannen, maar als het zelfs die ene schuchtere familieman uit Epe kan betreffen weet je nooit voor welke wél – dan moet dat behoorlijk schokkend zijn. Bij zo’n ontdekking zou ik vertwijfeld zijn, denk ik. Hoe moet je hiermee omgaan, als we de wereld in deze kwesties zwart-wit maken, terwijl hij eigenlijk veelkleurig is? Als we doen alsof grenzen kaarsrecht zijn, terwijl de randjes in werkelijkheid rafelig zijn?

Ik wil niet in debat over mijn eigen grenzen. Maar misschien moeten we het wel vaker hebben over wat wél mag. Wat vrouwen wel leuk vinden. Pikante berichten en seksgrappen: daar doe ik ook met plezier aan mee. Maar alléén als de situatie volkomen veilig en gelijkwaardig voelt. Als ik weet dat ik het mag zeggen als iets te ver gaat. En dat daar dan naar geluisterd wordt. Dus nee, vrouwen vinden niet alles vies. En we zijn ook niet onschuldig. Vrouwen doen net zo goed mee aan het spel. Macht erotiseert; vrouwen flirten ook met hogergeplaatsten, en dringen zich soms zelfs op. We zijn net mensen. Het leven is rommelig. Soms gaan we allemaal de grens over, en dat kan vaak nog onbewust zijn ook. Het is ook geen doodzonde, zolang je er maar direct over kunt praten. Met respect, en volmondige excuses als die nodig zijn.

Volgende week pleit ik weer voor het keihard neerhalen van alle patriarchale machtsstructuren, mijns inziens de kern waar alle grensoverschrijdende ellende uit ontspruit. Maar vandaag roep ik in het bittere zwart-wit van deze tijd op tot een beetje mededogen tussen mannen en vrouwen – en die oproep betreft niet in het minst mezelf.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries schrijft iedere dinsdag een column over sport. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden