Beeld Trouw

Column Henk Hoijtink

Nee, ik veeg Ajax en PSV de mantel niet uit

De cover van Voetbal International is deze week ingeruimd voor een foto van een Nederlands talent, Joshua Zirkzee, afkomstig van Feyenoord. Hij speelt nu bij Bayern München. Op de mouw van zijn shirt staat ‘Qatar Airways’.

Mijn oog valt er zomaar op – of toch niet zomaar, dezer dagen. Ajax en PSV trainen in Qatar. Ja, wat is er mis met Valencia, waar AZ traint? Of met Marbella, waar Feyenoord al langer in januari zit? In de Algarve hebben ze ook prachtige velden, bij een aardig temperatuurtje.

Tot zover, zou ik graag zeggen, mijn column over Qatar, het repressieve regime, de misstanden. Ik vind het een vervelend onderwerp. Niet uit angst om stelling te nemen, natuurlijk niet. Maar wat valt er stelling te nemen? Blijf er weg, als je de keuze hebt – en die hebben clubs op zoek naar een trainingskamp. Wie vindt dat niet?

Slapjanussen in het zand

Ook ik kan verontwaardigd gaan overschrijven wat daar allemaal fout is – of fout zou zijn, want zo precies weten we natuurlijk ook niet alles. Ook ik kan de directeuren van Ajax en PSV, Edwin van der Sar en Toon Gerbrands, de mantel uitvegen: slapjanussen die in het zand wegkruipen. Maar dat is me allemaal toch net te makkelijk – en niet eens alleen omdat de koningin in die contreien haar mond hield en politici er ook nooit helden zijn.

Ik zie en hoor Minky Worden, directeur van Human Rights Watch, in ‘Nieuwsuur’. Clubs en directeuren, zegt ze, die politiek en sport gescheiden willen zien en daar, in Qatar, niet over politiek willen praten, nemen de waarden aan van Qatar, met zijn beperkte persvrijheid.

Daar is iets voor te zeggen. Ze gaat verder. Voetbal, de wereldvoetbalbond Fifa, heeft mensenrechten omarmd, zegt ze – en clubs die naar Qatar gaan, zouden zo tegen hun eigen bond ingaan. O ja, mevrouw Worden, is dat zo?

De keuze voor het WK 2022 in Qatar kan de Fifa nog op de stemmende bonden afschuiven, al waren er genoeg natuurlijk afdoende bewerkt. Maar dat het WK voor clubteams, een toernooi van de holste kitsch, eind vorig jaar in Qatar werd gespeeld (en dit jaar weer), dat bepaalde toch echt de Fifa, niets en niemand anders.

Door oliedollars opgepompte clubs

Natuurlijk gaat het om geld. Geld dat – toch even voor het bredere beeld – in de sport en het voetbal voorop al langer anders stroomt, uit het oosten, en overvloediger. Messi, die we zo graag zien, en Guardiola, de aristocratische trainer die we bewonderen, kunnen goed leven van de oliedollars. De jonge Zirkzee gaat dat straks misschien ook doen. Door oliedollars opgepompte clubs spelen het soms duizelingwekkende Champions League-voetbal waaraan we ons laven.

Neem dan Ajax. Dat kocht jarenlang nog, tijdens de Cruijff-revolutie, niet groot in. Het vloog er in Europa steevast vroeg uit. Pas relatief kort geleden werd het beleid omgegooid: er werd grof geld uitgegeven, ook aan salarissen die even kort geleden in Nederland nog belachelijk zouden zijn bevonden. Supporters en liefhebbers jubelden om het mooie vorige Europese seizoen, en ze zouden graag weer zoiets zien.

Ajax is rijk, ja, maar Ajax heeft inmiddels ook een dure huishouding. Die in stand houden en enigszins bijblijven, voor zover mogelijk, zou dat zonder de stromen uit het oosten nog kunnen?

Ja, het is een keuze. Tussen het beperkte gehannes met teams als die van destijds onder Frank de Boer, lachwekkend matig naar de huidige standaard, en de trots van vorig jaar. Ik hoef die keuze niet te maken, de kwade stukjesschrijvers ook niet. Maar wat zeker de supporters dan kiezen, weet ik wel – en ja, aan die keuze kan meer vastzitten dan je lief is.

Redacteur Henk Hoijtink bespreekt in zijn columns de voetbalwereld. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden