InterviewMike Teunissen

Mike Teunissen weet wat mensen dachten: ‘Die gast in die gele trui, fietst die nog?’

Mike Teunissen, hier op de Sierra Nevada tijdens een trainingskamp. Beeld Bram Berkien
Mike Teunissen, hier op de Sierra Nevada tijdens een trainingskamp.Beeld Bram Berkien

Twee jaar na zijn ritzege en leiderstrui in de Tour de France rijdt Mike Teunissen weer in de grootste wedstrijd ter wereld. Blessures hielden hem anderhalf jaar aan de kant. ‘Ik kan me voorstellen dat mensen denken: die jongen die twee jaar geleden geel had, rijdt die ook nog?’

Toen Mike Teunissen eind mei aankwam op het trainingskamp van Jumbo-Visma op de Sierra Nevada, was hij met twee zware valpartijen in zijn rugzak het mikpunt van een paar grapjes. “De jongens maakten wel duidelijk dat ze even niet bij mij in het wiel wilden zitten. Te gevaarlijk, vonden ze. Dat meenden ze gelukkig niet, haha. Nee, ze waren vooral blij dat ik er weer was.”

Zaterdag start Teunissen in zijn derde Tour de France, na twee jaar vol blessureleed. Daarover later meer. Eerst terug naar 6 juli 2019, in Brussel. In de eerste etappe van de Tour de France verraste de Limburger lichtjes heuvelop nipt Peter Sagan. Het leverde hem niet alleen een plek op in de lijst met Nederlandse geletruidragers (de eerste Nederlander in dertig jaar), maar ook stapte hij even zijn eigen jongensdroom binnen. Een dag later behield hij de leiderstrui na een zege in de ploegentijdrit. “Hé Eddy”, grapte hij op het erepodium, toen hij een trui kreeg van Eddy Merckx. Alsof hij de buurman tegenkwam.

Op dat moment stond Teunissen vrijwel aan de top van het Nederlandse wielrennen. Hoefde voor hem niet zo, hij is niet zo van het zichzelf ophemelen. Toch was hij na zijn twee dagen geel een veelgevraagde wielrenner, die werd benaderd voor interviews, clinics, speeches. De geschiedenis nam hem definitief op in de annalen.

De gifbeker moest leeg

Twee jaar later is onbekend onbemind. Het gevolg van twee slepende blessures die hem anderhalf jaar aan de kant hielden. Slechts vijftien koersdagen kende hij over heel 2020. Dit jaar gaat hij met veertien wedstrijddagen naar de Tour. Omgerekend is dat iets meer dan een hele Tour de France in twee jaar. Twee rondes reed hij: de Ronde van Hongarije en onlangs nog de Ronde van Zwitserland. “Ik kan me goed voorstellen dat mensen denken: Ja hé, die gast die die gele trui won, fietst die ook nog?”

Hij spreekt over een gifbeker, die hij de laatste twee jaar bijna helemaal leeg moest drinken. Eerst was er de coronapauze. Daarna ging hij in voorbereiding op het korte wegseizoen vorig jaar onderuit nadat hij in skioord Tignes door een put reed. Het gevolg was een slepende knieblessure. “Een stap vooruit, twee achteruit. Het duurde echt lang.” Hij raakte geïrriteerd, viel snel uit, en moest door zijn vriendin regelmatig worden opgepept.

Het was een verloren jaar. Op naar 2021. Maar in februari ging het weer mis. Op trainingskamp met de Tourploeg op Tenerife reed hij in een afdaling op een steen. “Een donkere, een soort lavasteen. Hij lag half in de schaduw. Als ik daar later nog drie keer had gereden, had ik die kei drie keer niet gezien.” Primoz Roglic reed nog terug om de kei te zoeken. “Ik weet niet waar die is gebleven. Volgens mij heeft hij hem weggekeild.”

Wederom maanden uit de roulatie

Een scheur in de bovenbeenspier was het gevolg, evenals een totaal van zijn pink gescheurde nagel. Die spier werd zijn grootste probleem, veel meer dan die pinknagel. Wederom was hij maanden zoet. Eerst werd hij geopereerd in het AMC, waarna hij moest herstellen van zowel de narcose als de ingreep. “Je hebt al het plan je te laten zien. Het is al erg als je één jaar mist. Het maakt het ook wel des te zuurder om nog zoiets te incasseren. Maar gek genoeg heeft die eerste revalidatie wel geholpen. Ik wist wat ik kon verwachten.”

Zes tot zeven weken lang ging hij elke dag naar Eindhoven, naar zijn fysiotherapeut om te revalideren. “Er was maar één optie: elke dag maximaal benutten. En dat was eerst kijken of ik mijn been fatsoenlijk kon strekken.”

Zijn Tourselectie kwam nooit in gevaar. Een gegeven waar hij dankbaar voor is. “Ik had het zelf goed begrepen als de ploegleiders naar me toe waren gekomen en hadden gezegd: Mike, pak je rust. Zeker omdat er ook vijf man in onze ploeg zitten die niet zouden misstaan voor deze klus.”

‘Klusjesman’ van Kruijswijk en Roglic

In zijn nieuwe rol verandert er wel wat. Was hij in 2019 de laatste man in de sprinttrein van Dylan Groenewegen, dit jaar wordt hij de ‘klusjesman’ die vooral kopmannen Kruijswijk en Roglic in goede positie moet krijgen. “Of af en toe Tony Martin helpen met op kop rijden, of wie weet een keer in een zeldzaam moment Wout Van Aert helpen in een sprint. Van alles wat, ja.”

Belangrijker is dat hij zich moet laten horen. “Ik ben ook gevraagd voor mijn koersinzicht. Wanneer het gevaarlijk wordt, en of er kansen liggen op bepaalde momenten. Ze verwachten van mij dat ik mijn inzichten deel en in de bus niet bang ben daar wat over te zeggen. En ik denk dat ik daar ook wel goed in ben.”

Zijn twee gele truien hangen nog altijd in de gang van zijn huis. Op de een is een silhouet van Eddy Merckx zichtbaar, op de ander een afbeelding van het Atomium in Brussel. Hij bekijkt ze niet dagelijks van dichtbij, maar in de mindere periodes was het wel lekker om die truien als motivatie en stimulans te gebruiken. “Zo van: hé, dit heb je ook gewoon bereikt. Daar kan je weer naartoe. Dat is beter dan steeds denken aan waar ik had kunnen zijn. Nee, ik zie die truien en weet dat het erin zat, en dat het er nog steeds in zit.”

Het gaat deze week over Mathieu van der Poel, niet over Teunissen. “Dat is logisch. Ik snap het mechanisme. Maar daar heb ik uiteindelijk helemaal niets mee te maken. Het is niet zo dat je niet goed bezig bent, alleen omdat je niet in de media verschijnt. Ik heb alleen mezelf nodig om in vorm te komen. Het was lekker rustig, maar het zou ondertussen wel mooi zijn om van mij te laten horen in positieve zin.”

Tijdens zijn revalidatie wandelde hij urenlang met zijn vriendin. Dat zit er nu niet meer in. “Nee, dat was leuk, maar ik ben nu toch vooral weer wielrenner. En dat weet mijn vriendin ook, gelukkig. Ze zegt: Ik vind het niet leuk, maar ben blij dat je weer op pad kan. Dat is meer waard dan dat uurtje wandelen.”

Lees ook:
Alles op Van der Poel in eerste weekend van de Tour de France

Mathieu van der Poel is de grote favoriet voor twee zeges en dus de gele trui in het eerste weekend van de Tour de France, die zaterdag begint. Het is echter pas zijn debuut – en Tokio wacht.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden