null Beeld

ColumnPepijn Keppel

Max Verstappen is ongenaakbaar, maar hoe kijken historici later terug op de fossiele Formule 1?

Pepijn Keppel

Ook ik hink soms op twee gedachten, zoals de internationale autosportfederatie FIA zondag tijdens de Grand Prix van Japan. Het regenwater kabbelde door de bochten van het oldskool circuit, op sommige plekken ontstonden de contouren van een beekje.

Tegen beter weten in werden de bolides naar buiten gereden, en na twee rondes weer voor twee uur naar binnen gehaald. Max had daar geen boodschap aan. Hij reed vanaf de start fenomenaal, het opspattende water als druppeltjesgordijn achter zich aan, de cape van een aanstaand kampioen.

Max is dit raceseizoen ongenaakbaar, alsof zijn wagen extra vermogen heeft, zijn banden het asfalt kussen. Zo ook in het druilerige Japan, waar hij met een pitstoplengte voorsprong als eerste over de streep kwam – zijn twaalfde overwinning dit seizoen.

Duel om de tweede plek

Hij reed zo ver voor de rest uit dat de finishvlag nog niet buiten hing, de televisieregisseur nog druk bezig was met het duel om de tweede plek tussen Sergio Pérez en Charles Leclerc, Max moest via zijn boordcomputer bevestigd krijgen dat hij daadwerkelijk gewonnen had.

Ondertussen schakelde een tv-camera naar de tribune. Een glimlachende Japanse fan droeg een oranje T-shirt met een zwarte één op zijn borst. Hij bedekte zijn gezicht voor de helft met een geplastificeerd bordje; het gezicht van Verstappen.

Niet André Rieu of Arnon Grunberg, het poldermodel of de Wallen, maar Max Verstappen is het uithangbord van ons land. ‘Ben ik nou kampioen of niet?’, vroeg Max in de coulissen aan zijn collega’s. De fan met het masker had het al voorzien: Verstappen werd voor de tweede keer wereldkampioen.

Fossiele brandstoffen

Maar als ik naar Verstappen kijk, kan ik niet anders dan ook de andere kant van zijn wereldtitel zien. Soms vraag ik me af hoe de historici van de toekomst zullen terugkijken op nu. Wat zullen zij zien als ze naar de Formule 1 kijken? Het antwoord is niet fraai.

Geen sport is voor de beoefening zo afhankelijk van fossiele brandstoffen als de Formule 1. Tuurlijk, voor de organisatie van het WK in Qatar zal meer CO2 worden uitgestoten dan in een raceseizoen, maar voor de Formule 1 geldt dat zonder fossiel de wagen geen rondje kan rijden. Dat is het fundamentele verschil.

De toekomst is elektrisch, daar is elk weldenkend mens over uit. Waarom zouden we de Formule 1 niet vervangen door de elektrische Formule E? Misschien moeilijk voor fossiele sponsoren en boomers die houden van gevroem, maar stukken beter voor het milieu – en niet onbelangrijk: het imago en voortbestaan van de autosport.

Splijtzwammen

Ik denk dat als toekomstige historici terugkijken op nu, de Formule 1 exemplarisch is voor onze tijd. Het hoort thuis in het rijtje dode dieren eten, kansenongelijkheid en wellness-rechts. Splijtzwammen waar we liever van wegkijken, cognitieve dissonantie ten top, een sterk staaltje dansen op de vulkaan, waar Annie M.G Schmidt en Harry Bannink in het nummer ‘De Laatste Dans’ uit 1977 al voor waarschuwden.

Veertig jaren later / Nog altijd niks geleerd / Allemaal om de krater / Want het gaat alweer verkeerd

De sirenes zijn allang gegaan / Maar we trekken ons er niks van aan / Het is altijd zo gegaan / Nooit iets anders gedaan

Samen met Max dansen op een vulkaan.

Oud-hockeyer Pepijn Keppel schrijft wekelijks een column voor Trouw. Lees hier zijn columns terug.

Lees ook:

Verstappen en Red Bull, een perfecte samensmelting van mens en machine

Max Verstappen heeft zijn alleenheerschappij in de Formule 1 met de wereldtitel voor een jaar verlengd. Ook in de chaos was hij genadeloos voor zijn concurrenten.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden