ColumnJohn Graat

Max Verstappen: etterbak zijn is niet erg, maar sportman van het jaar?

null Beeld Werry Crone
Beeld Werry Crone
John Graat

Het was eind 2000. Achter de schermen van het jaarlijkse sportgala in de Rai zag ik hoe een feestelijk geklede Inge de Bruijn haar gezicht in de plooi probeerde te houden. Dat jaar had ze in de wereldsport zwemmen acht wereldrecords verbroken en drie gouden olympische plakken veroverd. De sporters verkozen echter Leontien Zijlaard-Van Moorsel tot sportvrouw van het jaar. “Dit was een populariteitspoll”, verzuchtte Pieter van den Hoogenband toen.

Sindsdien neem ik ze met een korrel zout, die eindejaarsverkiezingen. Het zijn pogingen om rangorde aan te brengen in prestaties die niet met elkaar te vergelijken zijn. Vorige week waren ze bij Bayern München boos omdat niet Robert Lewandowski maar Lionel Messi voetballer van het jaar werd. Leuk voor een kroegdiscussie, zo’n verkiezing, maar onzinnig. Mijn favoriet was trouwens Giorgio Chiellini, vanwege de wijze waarop hij met Italië Europees kampioen werd. Hij straalde op het veld een plezier uit dat je in het topvoetbal zelden ziet.

Een chauvinistische bril

Woensdag 22 december is weer ons eigen sportgala. De huidige ‘shortlists’ met nominaties zijn allegaartjes. Rico Verhoeven staat erbij omdat hij in een bombastisch commercieel circus dat draait om elkaar tot bloedens toe te schoppen en slaan als ‘winnaar’ werd aangewezen. Hij moet dan gewogen worden met baanrenner Harrie Lavreysen? Kom op zeg.

Het zal Max Verstappen wel worden, zeker als hij morgen de wereldtitel grijpt. In de tweestrijd met Lewis Hamilton zetten mensen ongegeneerd een chauvinistische bril op en wordt alles wat Verstappen doet goedgepraat. Ook sporters zullen daar bij het stemmen niet ongevoelig voor zijn. Zeker, hij kan sturen, maar wat is de invloed van de motor en de monteurs? Dat is het ongrijpbare van de Formule 1.

Aan de behaagzieke polonaisejournalistiek rond Verstappen, met als dieptepunt het gefleem bij Ziggo, kan hij zelf niets doen. Al gaan mensen die kritische vragen stellen bij hem snel op de zwarte lijst. Dat hij een etterbak kan zijn, is niet erg. Dat hoort bij winnaarstypes. Maar is dit werkelijk de sportman van het jaar?

Sifan Hassan als sportpersoonlijkheid van het jaar

Mijn voorstel: stoppen met die verkiezingen. Meer dan ooit is dit jaar duidelijk geworden hoe hoog de prijs van medailles en prestatiedwang kan zijn. Ooit wonnen turnster Verona van de Leur, wielrenster Petra de Bruijn, judoka Irene de Kok en het turnteam de nationale verkiezing. Later bleek dat ze slachtoffer waren van misstanden. Inge de Bruijn vertelde dit jaar in Trouw hoe weinig waarde ze nu nog hebben, al die medailles.

Hoog tijd voor een nieuwe prijs, de sportpersoonlijkheid van het jaar. Niet louter de prestaties, maar de sportoverstijgende waarde ervan zou leidend moeten zijn. Ik nomineer Sifan Hassan. Zij slaagde in haar missie om vrouwen over de hele wereld te laten zien dat ze meer kunnen dan ze vaak denken.

Tweede nominatie: Abdi Nageeye, de man met het aangrijpende levensverhaal die een vriend ook naar een olympische plak sleepte, een zeldzame daad van altruïsme in de topsport.

Genomineerde coach: Sjoerd Marijne. Hoe hij de hockeysters van India in Tokio naar een historische vierde plek leidde, leidde in het land tot discussie over de positie van – grofweg – een half miljard vrouwen en meisjes.

En maak die verkiezing ook maar meteen genderneutraal, zoals alle paralympische sporters nu zomaar op een hoop zijn gegooid. Voor het gemak, vrees ik.

Lees ook:

Verwijten van matchfixing klinken op na strafschop voor Lewandowski

Robert Lewandowski besliste ‘der Klassiker’ in de Bundesliga na een dubieuze strafschop. De Duitse bond doet onderzoek naar een verwijt van matchfixing.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden