Wielrennen

Marianne Vos wil goud op haar vierde Spelen, maar uiteindelijk moet vooral Nederland winnen

Marianne Vos, hier na het winnen van Gent-Wevelgem in maart.  Beeld Belga
Marianne Vos, hier na het winnen van Gent-Wevelgem in maart.Beeld Belga

Nog een maand tot de vrouwenploeg olympisch goud moet halen in het wielrennen. Marianne Vos mag naar haar vierde Spelen. Ze wil winnen, maar ‘uiteindelijk willen we allemaal dat er een oranje shirtje als eerste over de finish komt’.

Het was maandag zweten voor Marianne Vos, tijdens een training in de speciale klimaatkamer op het Sportcentrum op Papendal. Als deel van de laatste trainingsblokken konden de vrouwen van de olympische wielerselectie alvast wennen aan de verwachte hitte in Japan. Een maand voor de Spelen staat alles in het teken van die ene wegrace, maar Vos blijft er ontspannen onder.

Het gevoel, zo daags voor de Spelen, is goed bij Nederlands meest gelauwerde wielrenster ooit. Dit jaar had Vos drie mikpunten voor zichzelf. De Olympische Spelen en het WK moeten nog komen, maar dit voorjaar won ze Gent-Wevelgem en de Amstel Gold Race. In de Trofeo Alfredo Binda, een Italiaanse koers die ze al vier keer won, werd ze tweede. “De Spelen zijn zonder twijfel het hoogtepunt van mijn seizoen. Je zoekt naar de goede vorm, en dit soort prestaties in de klassiekers zijn dan gewoon hartstikke tof. Dat zorgt ook wel voor wat extra zelfvertrouwen richting de Spelen.”

De afgelopen weken was Vos op hoogtestage. Daarna volgde het NK en maandag was de hele selectie, verder bestaande uit Annemiek van Vleuten, Anna van der Breggen en Demi Vollering, dus bezig in de klimaatkamer op Papendal. “Ik reageer in principe goed op de hitte en de luchtvochtigheid. Ik voer veel vocht af, maar dat betekent dat je lichaam goed aan het werk is.”

‘Ik ga me niet als toerist gedragen’

Als gevraagd wordt naar de spanning voorafgaand aan alweer haar vierde Spelen, begint ze te glimlachen. “Zelfs de vierde keer blijft het spannend. Wel gezonde spanning hoor. In dat opzicht helpt het wel dat ik het allemaal al een keertje gedaan heb.”

Vos zal niet 100 procent op de automatische piloot door het toernooi bewegen. Daarvoor vind ze het te mooi en te bijzonder. “Het is niet dat ik me als een toerist ga gedragen. Zodra je aankomt op het vliegveld gaat er in zekere zin ook wel een knop om. Het is en blijft een wedstrijd. Maar je moet ook blijven genieten van je vak.”

Dat genieten heeft Vos in al haar profjaren genoeg kunnen oefenen. Als kopvrouw van het nog maar net opgerichte vrouwenteam van Jumbo-Visma probeert ze dat ook mee te geven aan de jongere rensters. Het teamgevoel trad op de voorgrond toen Vos in het peloton over de finish kwam bij het NK in Drenthe, afgelopen weekeinde. Een op het oog vrij onzichtbare race voor een van de bekendste deelnemers. Tevredenheid was echter de bovenliggende emotie. De reden? Twee ploeggenoten hadden zich het podium op gefietst.

Korte metten met speculaties

Die teamspirit probeert Vos ook mee te nemen naar de nationale selectie. “We kennen elkaar allemaal heel goed van de koers, en zo in de laatste weken voor de Spelen trainen we ook echt als ploeg. Alleen voor Demi is het de eerste keer op de Spelen, maar die is niet zo snel onder de indruk. Op Annemiek na zullen we ook nog met zijn drieën de Giro Rosa rijden, dus onze voorbereiding loopt vanaf nu heel synchroon.”

Wanneer de kwestie ‘kopvrouw’ ter tafel komt, maakt Vos meteen korte metten met eventuele speculaties over concurrentiegevoelens binnen de ploeg. “Uiteindelijk willen we allemaal dat er een oranje shirtje als eerste over de finish komt. Ik ga natuurlijk naar Japan om te winnen, maar als Demi, Annemiek of Anna beter blijken te zijn die dag, help ik ze graag aan de zege.”

Een duidelijke rolverdeling is er daarom ook nog niet, een luxe die de hoogstaande Nederlandse ploeg zich kan permitteren. “We hebben allemaal de capaciteiten om in Tokio te winnen, en we zijn het ook wel aan onze stand verplicht, maar veel zal bepaald worden door de vorm van de dag. Tijdens de koers zullen we daarop moeten anticiperen.”

Het kan dus allemaal een stuk slechter, als het aan Vos ligt. Haar beleving van haar laatste hoogtestage bevestigt dat. “Uiteindelijk ben je op een supermooie plek een week lang alleen maar aan het fietsen, en dat verveelt nooit. Op die momenten ben je dan wel heel blij met je beroep.”

Lees ook:

Geen vrouw ter wereld (en ook geen man) heeft zo’n complete erelijst als Anna van der Breggen

Er stond een man langs het parcours. Een man met een hoed. Anna van der Breggen fietste langs, de man zette zijn witte sneakers tegen elkaar, nam met een zwier zijn hoed af en boog voor de wereldkampioen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden