Wielrennen

Lucinda Brand heeft na Europese titel alle kampioenstruien verzameld

Lucinda Brand juicht na haar zege op het EK veldrijden in Drenthe. Beeld ANP
Lucinda Brand juicht na haar zege op het EK veldrijden in Drenthe.Beeld ANP

Lucinda Brand won met overmacht het EK veldrijden op de VAM-berg in Drenthe. Ze heeft nu alle kampioenstruien gewonnen.

Kick Hommes

Ze had ruim de tijd om op haar eigen manier haar zege te vieren en dus besloot Lucinda Brand boven op de Drentse VAM-berg te voet over de finish te komen van het EK veldrijden. De wereldkampioen werd Europees kampioen, waarmee ze na haar Nederlandse titels van 2018 en 2019 haar truiencollectie compleet maakte. En dat was een doel geweest, vertelde ze.

Brand was oppermachtig op het Europees kampioenschap, dat dit weekend voor het eerst plaatsvond op de vuilnisbelt van Attero nabij Drijber. De kunstmatige heuvel is in rap tempo een geliefde plek geworden in het Nederlandse wielrennen. Twee jaar achter elkaar werd hier het Nederlands kampioenschap gereden, met de finish op dezelfde plek als dit weekend, aan het eind van de 150 meter lange kasseienstrook. Nu was er dus ook een Europees titeltoernooi.

Een breed veld aan de top

Voor de veldrijders was in het grasland een parcours uitgetekend waarin niet alleen de drie asfaltwegen omhoog werden gebruikt, maar vooral de steile graswanden van de vuilnisbelt. Op die manier kwam de steilte van de berg, met stukken tot 15 procent stijgingspercentage, beter tot uiting, al vond Brand zelf dat ze ‘iets meer met de VAM’ hadden kunnen doen. Het was een ‘powerkoersje’, zei Ceylin del Carmen Alvarado, die vierde werd. Het voordeel was vooral voor de wegrensters, die niet voor niets allen op het podium kwamen.

De wedstrijd zelf was bij de mannen vooraf al onthoofd: Wout van Aert en Mathieu van der Poel reden niet. Na een lang wegseizoen maken zij pas in december hun rentree op de cross. Bij de vrouwen was er aan de top wel een breed veld, al kwamen er slechts 26 rensters aan de start. Daarbij waren wel bijna alle Nederlandse favorieten, alleen Marianne Vos was op (fiets)vakantie. Samen in de verkenning, achter elkaar in de wedstrijd. In de belangrijke wedstrijden dit seizoen eindigden nooit minder dan vijf Nederlandse vrouwen in de top tien. Eind oktober in Zonhoven stond achter de nummers één tot zeven een rood-wit-blauw vlaggetje.

Brand was van die groep niet de grootste favoriet voor de Europese titel. Daarvoor was ze nog niet goed genoeg, leek het. Anderen hadden tot op heden een betere indruk gemaakt, zoals Yara Kastelijn en vooral Denise Betsema. Die laatste was na afloop een van de teleurgesteldste rensters. Betsema kon niet mee in de wedstrijd die vooral ging over heel hard trappen en minder over technisch fietsen – ze finishte als vijfde.

‘Ik wil een waardig kampioen zijn, voor mezelf’

Brand, die juist goed is in fietsen op vermogen, kwam al snel op kop te rijden. Als enige wisselde ze in de tweede ronde niet van fiets. Ze kreeg een gaatje, reed even op vol vermogen door en had het beslissende verschil gemaakt. Toen ze daarna haar eigen lijnen in het gras kon rijden en niet hoefde te reageren op tempoversnellingen van anderen (“Ik hoefde niet over mijn limiet heen”), liep haar voorsprong snel op. Aan de finish had ze 56 seconden voor op het grote talent Kata Blanka Vas uit Hongarije en 1.02 minuut op Kastelijn.

Brand heeft nu zowel de Nederlandse en de Europese titel als de wereldtitel in het veldrijden veroverd. Die laatste trui won ze in februari in Oostende, in het jaar dat ze zich voor het eerst meer toelegde op crossen dan op wegracen. Een heel jaar mag ze in de regenboogtrui rijden. Dat voelt gaaf, vertelde ze na afloop, al bedekte de wit met gouden sterren gekleurde Europese kampioenstrui haar outfit. “In februari, net nadat ik had gewonnen, had ik meer moeite met het feit dat ik mezelf moest laten zien. Dit jaar won ik meteen, dat heeft geholpen. Nu ben ik bezig om een waardig kampioen te zijn, voor mezelf. En ik weet dat het niet zal zijn zoals vorig jaar. Wie kan er nu jaren achtereen domineren? Dat is niet realistisch. Je kunt niet verwachten dat ik weer zo’n jaar zal hebben als vorig seizoen.”

Wie Brand echter zag rondrijden op de kunstmatige Drentse heuvel, kon niet anders dan die woorden met enige scepsis bekijken. Brand: “Vorige week werd ik op de Koppenberg vijfde. Daar ben ik goed kritisch op mezelf geweest, al gaf het me ook wel een fijn gevoel naar deze dag. Ik was niet de favoriet en ik heb al een mooie trui. Dat zorgde voor wat ontspanning, maar dat betekende niet dat ik niet wilde winnen. Integendeel.”

Lars van der Haar legt achttal Belgen in de luren op EK

Voor Lars van der Haar werd het EK veldrijden in Drenthe een van zijn mooiste races ooit. In de wind was de Nederlander beter dan liefst acht Belgische concurrenten. Na zes jaar was hij weer eens Europees de beste. Van der Haar bekroonde daarmee een tot nu toe goed seizoen, waarin een overwinning uitbleef. Tot zondag.

Een razend knappe inhaalrace bracht Van der Haar (30) van een bijna kansloze achterstand tot de voorste positie op de VAM-berg, waar een grote regenboog zichtbaar was. Hij leek in het begin van de race nog genoegen te moeten nemen met een plek in de subtop, vooral na een slechte fietswissel – hij zag de Belgische concurrentie steeds verder wegrijden. Vooral Quinten Hermans was de gevaarlijke concurrent.

Maar Van der Haar, die al twee jaar niet won, gaf niet op. In de achtste ronde kwam hij bij Hermans, in de negende ronde reed hij de laatste Belg op achterstand en in de tiende ronde kon hij al voorzichtig feestvieren. Bij de NOS was hij na afloop blij. “Dit is echt bizar. Deze is mooier dan zes jaar geleden. Ik heb toch een heel aantal jaren niet kunnen winnen, dan is het erg mooi om dat hier dan wel te doen.”

Van der Haar had veel gehad aan de uitgetekende lijnen op de VAM-berg. Het parcours was ‘atypisch’, zei hij. De vuilnisbelt zorgde voor een wedstrijd die niet echt te vergelijken was met een meer traditionele koers, waar soms ook een trap of een ander gefabriceerd obstakel in zit. Het speelde in het voordeel van de vinnige Nederlander, voor wie de wat langere slotklim ideaal was om weg te rijden bij de concurrentie.

Van der Haar mag nu een jaar in de Europese kampioenstrui rijden. Een kenmerkende trui, waardoor hij in het veld goed zichtbaar zal zijn. Coach Sven Nys was ook blij voor zijn renner, vertelde hij bij de NOS. “Hij mist soms wat vertrouwen, maar wij zien dat hij op training altijd 100 procent geeft. Dit jaar kende hij in de zomer geen problemen en hij voelt zich fijn op een nieuwe fiets. Al dat vertrouwen stapelde zich op.”

Op het podium bij het Wilhelmus blies Van der Haar even flink uit, zijn lip trilde. Het had hem veel gedaan, de zege. Na afloop ging de arm omhoog, eindelijk kon hij weer juichen.

Lees ook:

Krachtmens Lucinda Brand sterkste én slimste in Oostende: ‘Eindelijk’

Lucinda Brand (31) in Oostende wereldkampioene veldrijden. Lees hier terug over de voor haar zo speciale dag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden