BuitenspelRolstoelhockeyster Mariëlle Peeters

Leven zonder e-hockey: ‘Stijvere spieren en gewrichten, minder conditie’

GP Bulls-speelster Mariëlle Peeters kan sinds oktober al niet meer hockeyen, omdat de competitie door het coronavirus is stilgelegd.Beeld Ton Toemen

Door corona zijn veel sportcompetities stilgevallen. In deze serie vertellen meer of minder bekende Nederlanders wat dat voor hen betekent. Deze keer Mariëlle Peeters (28), rolstoelhockeyster bij GP Bulls.

Eigenlijk kon ze zich geen leven zonder rolstoelhockey voorstellen. Mariëlle Peeters bedrijft de sport al sinds haar zesde. Heel veel alternatieven waren er niet voor een jong meisje uit Etten-Leur dat met spinale musculaire atrofie (SMA)-type 2 is geboren. Door de progressieve spierziekte kon ze als kind nog wel wat lopen, binnenshuis, maar was ze voor de rest aangewezen op een elektrische rolstoel. Het e-hockey kreeg een prominente plek in haar leven.

Dat leven was altijd heel vol. Studeren, werken, vrienden, naar haar aard gaat Peeters voor alles ‘maximaal’. De afleiding en fysieke ontlading vond ze in de sport. Dat deed ze lang bij de Bredase sportorganisatie voor mensen met een beperking (BISO’65), waarvan de e-hockeytak later opging in Push.

Twee jaar geleden stapte Peeters over naar GP Bulls in Eindhoven, waar het puur om deze variant van hockey draait. “GP Bulls is de toonaangevende club in Nederland. Ik zag daar met mijn sportieve ambities meer perspectief. Ik zoek altijd weer een uitdaging. Daarbij ben ik perfectionistisch, een streber. Ik kwam in het tweede, maar wel met een mooie rol als aanvoerder.”

Het tactisch brein van het team

Ze maakte de overstap naar Eindhoven samen met haar vriend Max Lambregts, die in het eerste van de vier teams van Bulls speelt. Wekelijks reisden ze op dinsdagavond samen van het westen naar het oosten van haar provincie om te trainen; op en neer ruim 150 kilometer. In de weekeinden draait het om de wedstrijden.

Peeters is in haar team het tactisch brein. Ze moet het vanwege haar beperkte spierkracht niet hebben van haar fysieke vermogen, wel van haar inzicht, het inschatten van spelsituaties en coachend vermogen. Tot maart, toen corona alles stil liet vallen. “We stonden gedeeld derde in de competitie. We stonden er nog goed voor.”

De competitie werd nooit meer afgemaakt. Die eerste coronapauze was misschien nog niet zo slecht, zegt Peeters. Het dwong haar in haar drukke leven tot wat bezinning en rust. Maar wat was ze opgelucht toen er vanaf juni weer getraind kon worden. Totdat het kabinet enkele weken terug op de rem trapte. Sindsdien zijn alle trainingen en de wedstrijden geschrapt. “Of deze competitie nog gaat beginnen? Ik zie het somber in. De hockeybond heeft aangegeven dat dit pas gaat gebeuren als er een vaccin tegen Covid-19 is, omdat wij in een risicogroep zitten.”

Niet kunnen sporten is een groot gemis

De KNHB bevestigt dit. Omdat het over een kwetsbare groep gaat, heeft de bond zich laten adviseren door de medische commissie en revalidatiedeskundigen. Daaruit kwam naar voren dat de veiligheid van de rolstoelhockeyers niet gewaarborgd kan worden zolang er voor hen geen vaccin beschikbaar is. De KNHB besloot daarom dat de competitie tot die tijd niet wordt hervat. Peeters: “Ik snap dat men terughoudend is met ons. Je moet er niet aan denken als er een corona-uitbraak is op een wedstrijddag, omdat wij allemaal kwetsbaar zijn. Maar hoe lang gaat het met dat vaccin nog duren? Wie bepaalt dat? En wie zegt mij dat iedereen zich laat vaccineren? Ik denk dat er beter eerder een evaluatiemoment kan zijn.”

Het wegvallen van de sport betekent een groot gemis. Bijvoorbeeld lichamelijk. Bewegen is voor Peeters van groot belang. “Ik merk het in de stijfheid van mijn spieren en gewrichten. Ook mijn conditie wordt minder. Normaal krijg ik heel veel positieve energie van het spelen. Nu heb ik soms het idee dat ik alleen nog maar aan het werk ben, met mijn hoofd.”

Eén grote familie

Peeters (28) studeerde gezondheidswetenschappen en combineert de laatste jaren lesgeven aan studenten ergotherapie en verpleegkunde aan de Hogeschool Rotterdam met een eigen promotieonderzoek. Dat onderzoek, in samenwerking met de Erasmus Universiteit,  gaat over de zorg voor mensen met diabetes type-1, en dan vooral de overgang van de kinderzorg naar geneeskunde voor volwassenen. Het slokt haar op, als ze niet oppast.

“Er is echt iets weggevallen in mijn leven. Ook het sociale. De Bulls is eigenlijk één grote familie, een heel hechte vereniging. We streven allemaal winnen na maar ook gezelligheid, en drinken na een training of wedstrijd altijd samen wat in de kantine.” Het contact blijft nu bij appen, en soms een bezoekje. Binnenkort is er misschien weer een online-pubquiz van de club. “Zo hou je toch nog wat contact.”

Lees ook eerdere delen in deze serie: 

Ic-arts Diederik Gommers mist de zondag op het hockeyveld: ‘Ik ben bloedfanatiek’ 

Met het stilvallen van de sportcompetities valt ook dat ene uitje tegen de eenzaamheid weg

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden