InterviewKoen de Kort

Koen de Kort (38) wil niet worden herinnerd om het ongeluk dat zijn wielercarrière beëindigde. ‘De toekomst is veel mooier’

Koen de Kort Beeld Maikel Samuels
Koen de KortBeeld Maikel Samuels

Zeventien jaar lang was Koen de Kort een vast onderdeel van wielerpelotons, tot een ongeluk hem drie vingers kostte en tot stoppen dwong. Zijn levensvreugde wist hij te behouden.

Wat Koen de Kort betreft hoeft zijn hand verpakt in verband niet pontificaal in beeld te komen. Liever niet zelfs. Hij wil na een profcarrière niet herinnerd worden als de renner die drie vingers aan de rechterhand mist. “Ik laat het ongeluk liever achter mij”, zegt hij aan tafel in de woning van zijn vriendin. “De toekomst is veel mooier.”

Deze ochtend, anderhalve maand nadat hij met een offroadvoertuig over de kop is geslagen, is De Kort (38) voor de vierde keer geopereerd. Een deel van de hand werd door artsen in Barcelona noodgedwongen geamputeerd, daarna volgden transplantaties, waarbij forse plakkaten huid van zijn bovenbeen en onderarm een nieuwe plek kregen.

Van het ongeval zelf weet De Kort weinig meer. Op 24 juni rijdt de Brabander met twee vrienden in een buggy in de bergen van Andorra naar een berghut, een prachtige plek om samen koffie te drinken. Opeens verandert de ondergrond, waardoor de buggy kapseist en De Kort uit schrik zijn armen spreidt. Een fatale reactie, de rolkooi van het voertuig verbrijzelt in de val zijn hand.

Ik schrok niet meteen

De renner van Trek-Segafredo voelt in eerste instantie niks. “Ik schrok niet meteen”, zegt De Kort, zijn gewonde arm nog in een mitella. “Dat was pas later, toen ik de gordel los probeerde te maken en zag dat alle vingers los aan mijn hand hingen. Later leerde ik dat het niet bloedt als iets van het lichaam wordt gerukt, wat dus met mijn vingers gebeurde. Eerst was ik bang of ik de buggy van die vriend had gemolesteerd.”

Die nacht viel hij in slaap in het ziekenhuis in de hoop wakker te worden en terug te kunnen kijken op een nare droom. Achteraf vond De Kort geruststelling in het feit dat zijn duim en wijsvinger functioneerden, want dat had weinig gescheeld.

Wel was zijn loopbaan per direct verleden tijd, zes maanden eerder dan gepland. Zeventien jaar geleden begon De Kort bij Liberty Seguros, vervolgens reed hij bij Astana, Skil-Shimano (en opvolgers) en Trek-Segafredo. Acht keer de Tour de France zou hij rijden en volgens wielerdatabureau Velofacts hielp de knecht 54 keer zijn kopman, vooral Marcel Kittel en John Degenkolb, in een massasprint aan de overwinning.

“Ik ben trots op wat ik heb bereikt. Een overwinning was misschien de bekroning geweest, maar ik heb altijd meer geambieerd om kopmannen te helpen in grote koersen dan voor een eigen uitslag te rijden in een kleine wedstrijd.”

Het grootste hart van het peloton

De uitspraak tekent De Kort, niet het grootste talent van het peloton, maar misschien wel de renner met het grootste hart van het peloton. De renner maakte van opoffering zijn beroep. Voor de televisiekijker in de koers vaak onvindbaar, maar altijd in het zicht en aan de zijde van de kopman. Zijn vader constateerde al vroeg dat De Kort te weinig het karakter van een klootzak had om koersen af te maken. Hard voor zichzelf, lief voor anderen.

Door hun onderlinge verstandhouding bouwde De Kort tijdens zijn loopbaan met Degenkolb een waardevolle band op. De Duitser sliep kort geleden nog een nacht bij zijn Nederlandse vriend om hem een hart onder de riem te steken. Voormalig ploeggenoot Alberto Contador stuurde een bericht. De Spanjaard was niet de enige, vrijwel het hele peloton liet van zich horen.

De Kort blijft onderdeel van dat peloton. Bij zijn huidige ploeg Trek-Segafredo krijgt hij de functie van team support manager, waarin hij verantwoordelijk is voor planning en distributie van alle materialen, zoals de fietsen, wielen en kleding. “Even vreesde ik dat mijn levensvreugde met mijn drie vingers was verdwenen, maar dat bleek niet zo te zijn. Ik mag mij gelukkig prijzen met deze nieuwe baan.”

Lees ook:

Tom Dumoulin vond de weg terug. Nu is hij een voorbeeld voor alle sporters met mentale problemen

Wielrenner Tom Dumoulin was open over zijn mentale problemen. Hij vond de weg terug naar plezier én naar het hoogste podium. Daarmee is hij een voorbeeld voor andere topsporters die worstelen met hun mentale gezondheid.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden